زوال عقل اصطلاحی است که مجموعهای از علائم را توصیف میکند که بر حافظه، تفکر و تواناییهای اجتماعی تأثیر میگذارد. این یک بیماری واحد نیست بلکه اصطلاحی عمومی برای کاهش عملکرد ذهنی است که به اندازه کافی جدی است که بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد. این وضعیت میتواند ناشی از بیماریها و صدمات مختلف زیرین باشد که به سلولهای مغزی آسیب میزند.
درک زوال عقل برای افرادی که تحت تأثیر قرار گرفتهاند، خانوادههای آنها و مراقبان اهمیت دارد.
دمنسیا (دمانس) چیست؟
دمنسیا یا زوال عقل یک اصطلاح کلی است که برای توصیف گروهی از علائم استفاده میشود. این علائم شامل کاهش مهارتهای تفکر، که اغلب به عنوان تواناییهای شناختی شناخته میشوند، بوده و به قدری شدید میشوند که در زندگی روزمره فرد و توانایی او برای عملکرد مستقل اختلال ایجاد میکنند.
این کاهش میتواند حافظه، زبان، حل مسئله و سایر فرآیندهای فکری را تحت تأثیر قرار دهد. درک این نکته مهم است که دمنسیا بخش طبیعی از روند پیری نیست؛ بلکه نشاندهنده یک تغییر غیرطبیعی در مغز است.
علائم دمنسیا میتواند تأثیر بسزایی بر رفتار، احساسات و روابط بگذارد. اگرچه از دست دادن حافظه یک نشانه اولیه و شایع است، اما تنها نشانه آن نیست.
سایر نشانهها میتواند شامل مشکلات در ارتباط برقرار کردن، مشکل در تواناییهای فضایی، اختلال در استدلال، چالش در برنامهریزی و سازماندهی، و حتی تغییرات در شخصیت یا خلقوخو باشد. این تغییرات میتوانند به اشکال مختلفی بروز کنند و گاهی اوقات منجر به گیجی یا سردرگمی شوند.
چندین بیماری زمینهای میتوانند علت بروز دمنسیا باشند و درک علت دقیق آن کلید تشخیص و مدیریت بیماری است. برخی از این شرایط میتوانند منجر به علائم برگشتپذیر شوند، در حالی که برخی دیگر پیشرونده هستند.
انواع دمنسیا
بیماری آلزایمر
بیماری آلزایمر شایعترین شکل دمنسیا است که بخش قابلتوجهی از موارد را شامل میشود. این بیماری یک اختلال مغزی پیشرونده است که به آرامی حافظه و مهارتهای تفکر و در نهایت توانایی انجام کارهای ساده را از بین میبرد. علت دقیق آن هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما شامل تجمع رسوبات پروتئینی غیرطبیعی در مغز میشود.
دمنسیا عروقی (دمانس عروقی)
دمنسیا عروقی دومین نوع شایع دمنسیا است. این بیماری زمانی رخ میدهد که جریان خون به بخشهایی از مغز کاهش یابد، که اغلب ناشی از سکتههای مغزی یا سایر شرایط مؤثر بر رگهای خونی است. این اختلال در خونرسانی میتواند به سلولهای مغزی آسیب برساند و منجر به زوال شناختی شود. علائم ممکن است به طور ناگهانی پس از سکته مغزی ظاهر شوند یا با تجمع آسیبهای عروقی به تدریج پیشرفت کنند.
دمنسیا با اجسام لویی (DLB)
دمنسیا با اجسام لویی (DLB) با رسوب غیرطبیعی پروتئینی به نام آلفا سینوکلئین که به عنوان اجسام لویی شناخته میشود، در مغز مشخص میگردد. این رسوبات بر شیمی مغز تأثیر میگذارند و منجر به کاهش تفکر، استدلال و حافظه میشوند. افراد مبتلا به DLB اغلب نوسانات در هوشیاری و توجه، توهمات بینایی و علائم حرکتی مشابه پارکینسون مانند لرزش و سفتی عضلات را تجربه میکنند.
دمنسیا فرونتوتمپورال (پیشانی-گیجگاهی)
دمنسیا فرونتوتمپورال (FTD) لوبهای پیشانی و گیجگاهی مغز را تحت تأثیر قرار میدهد که عموماً با شخصیت، رفتار و زبان مرتبط هستند. برخلاف آلزایمر، از دست دادن حافظه ممکن است برجستهترین علامت اولیه نباشد. در عوض، افراد ممکن است تغییرات قابلتوجهی در شخصیت، رفتار یا مشکلات در گفتار و زبان تجربه کنند.
علائم و نشانههای دمنسیا
دمنسیا شرایطی است که بر نحوه تفکر، به خاطر سپردن و ارتباط برقرار کردن فرد تأثیر میگذارد. نشانهها و علائم میتوانند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت باشند و اغلب بستگی به علت ایجاد دمنسیا و اینکه کدام بخش از مغز بیشتر آسیب دیده است، دارند.
نشانههای اولیه دمنسیا ممکن است ظریف باشند و گاهی اوقات با پیری طبیعی اشتباه گرفته شوند. با این حال، آنها به مرور زمان محسوستر میشوند و میتوانند در زندگی روزمره اختلال ایجاد کنند.
تغییرات شناختی شایع شامل مشکلات حافظه، به ویژه به خاطر آوردن رویدادهای اخیر یا اطلاعات جدید یادگیری شده است. افراد ممکن است هنگام صحبت کردن برای پیدا کردن کلمات مناسب تلاش کنند، در دنبال کردن گفتگوها مشکل داشته باشند یا برنامهریزی و سازماندهی کارها برایشان سختتر شود. گم شدن در مکانهای آشنا یا دشواری در حل مسئله نیز از موارد گزارششده رایج است.
علاوه بر تغییرات شناختی، علائم رفتاری و روانی نیز ممکن است بروز کنند. این موارد میتواند شامل تغییرات خلقی مانند افزایش اضطراب، افسردگی یا تحریکپذیری باشد window. برخی افراد ممکن است بیقراری، گیجی نسبت به زمان یا مکان، یا تغییرات شخصیتی را تجربه کنند. در برخی موارد، افراد ممکن است از فعالیتهای اجتماعی کنارهگیری کنند یا رفتارهایی از خود نشان دهند که با شخصیت قبلی آنها همخوانی ندارد.
توجه به این نکته مهم است که این علائم میتوانند به تدریج ایجاد شوند. با اینکه از دست دادن حافظه یک علامت شناختهشده است، همیشه اولین علامت نیست. در انواع خاصی از دمنسیا، تغییرات شخصیتی یا مشکلات در عملکرد اجرا مانند برنامهریزی و سازماندهی ممکن است زودتر ظاهر شوند.
چه چیزی باعث دمنسیا میشود؟
دمنسیا در اثر آسیب به سلولهای عصبی و ارتباطات آنها در مغز و یا از بین رفتن آنها ایجاد میشود. علائم خاصی که بروز میکنند به شدت به این بستگی دارد که کدام نواحی مغز تحت تأثیر قرار گرفته و میزان آسیب چقدر است. مغز را مانند یک شبکه ارتباطی پیچیده تصور کنید؛ وقتی بخشهایی از این شبکه مختل میشوند، پیامها نمیتوانند به درستی منتقل شوند و این امر منجر به مشکلاتی در تفکر، حافظه، رفتار و احساسات میشود.
اگرچه مکانیسمهای دقیق هنوز در حال تحقیق هستند، اما بیشتر اشکال دمنسیا شامل تجمع پروتئینهای غیرطبیعی در مغز است. به عنوان مثال، در بیماری آلزایمر، پروتئینهایی به نام آمیلوئید و تاو، پلاکها و گرههایی را تشکیل میدهند که عملکرد سلولهای مغزی را مختل کرده و در نهایت منجر به مرگ سلولی میشوند.
در دمنسیا عروقی، آسیب به دلیل کاهش جریان خون به مغز رخ میدهد که اغلب ناشی از سکتههای مغزی یا سایر مشکلات مربوط به رگهای خونی است. انواع دیگر، مانند دمنسیا با اجسام لویی، شامل رسوبات پروتئینی به نام اجسام لویی در سلولهای عصبی است.
درک این نکته مهم است که هر از دست دادن حافظهای دمنسیا نیست. برخی از شرایط میتوانند علائم دمنسیا را تقلید کنند اما در واقع برگشتپذیر هستند. این شرایط عبارتند از:
مشکلات تیروئید
کمبود ویتامینها (مانند B12)
برخی عوارض جانبی یا تداخلات دارویی
عفونتها
کمآبی بدن
خونریزی سابدورال (خونریزی زیر جمجمه)
تومورهای مغزی
هیدروسفالی با فشار طبیعی (تجمع مایع در مغز)
مهمترین عامل خطر برای ابتلا به دمنسیا سن است، به طوری که اکثر تشخیصها در افراد بالای ۶۵ سال رخ میدهد. با این حال، عوامل دیگری نیز میتوانند نقش داشته باشند، از جمله سابقه خانوادگی دمنسیا، بیماریهای قلبی عروقی مانند فشار خون بالا و دیابت، و حتی برخی از سبکهای زندگی.
مراحل دمنسیا
دمنسیا معمولاً به عنوان فرآیندی در نظر گرفته میشود که در مراحل مشخصی پیشرفت میکند و بازتابدهنده کاهش تدریجی عملکرد شناختی و توانایی انجام فعالیتهای روزانه است. اگرچه پیشرفت دقیق بیماری در میان افراد متفاوت است و به نوع خاص دمنسیا بستگی دارد، یک چارچوب کلی این بیماری را به سه مرحله اصلی تقسیم میکند: اولیه، میانی و پایانی.
مرحله اولیه (دمنسیا خفیف): در این مرحله اولیه، علائم ممکن است ظریف باشند و تأثیر چندانی بر زندگی روزمره نگذارند. افراد ممکن است دچار فراموشیهای خفیف، مشکل در پیدا کردن کلمات یا چالش در برنامهریزی و سازماندهی شوند.
آنها معمولاً هنوز هم میتوانند کارهای مراقبت از خود مانند حمام کردن و لباس پوشیدن را مدیریت کنند، اگرچه ممکن است برای فعالیتهای خاصی مانند مصرف دارو به یادآوری نیاز داشته باشند. برخی افراد ممکن است متوجه این تغییرات شوند، در حالی که برخی دیگر ممکن است تا زمانی که این تغییرات واضحتر نشوند، متوجه آنها نشوند.
مرحله میانی (دمنسیا متوسط): با پیشرفت دمنسیا، اختلالات شناختی و عملکردی آشکارتر میشوند. از دست دادن حافظه بدتر میشود و افراد ممکن است در شناسایی افراد یا مکانهای آشنا دچار مشکل شوند.
انجام کارهای پیچیده به طور فزایندهای دشوار میشود و ممکن است برای کارهای روزمره، از جمله بهداشت فردی و تهیه غذا، به کمک بیشتری نیاز داشته باشند. سردرگمی نسبت به زمان و مکان شایع است و تغییرات رفتاری مانند بیقراری یا اضطراب ممکن است بروز کند.
مرحله پایانی (دمنسیا شدید): این پیشرفتهترین مرحله است که با زوال شناختی شدید و از دست دادن عمیق تواناییهای عملکردی مشخص میشود. افراد معمولاً برای تمام جنبههای زندگی روزمره، از جمله غذا خوردن، حمام کردن و لباس پوشیدن، به کمک تماموقت نیاز دارند.
ارتباط بسیار دشوار میشود و افراد ممکن است توانایی درک یا پاسخ به محیط خود را از دست بدهند. در این مرحله، فرد اغلب قادر به زندگی مستقل نیست و به مراقبت و نظارت دائمی نیاز دارد.
توجه به این نکته مهم است که برخی از مدلها مراحل دمنسیا را با جزئیات بیشتری توصیف میکنند، مانند مدل هفت مرحلهای که تفکیک دقیقتری از پیشرفت بیماری از تغییرات شناختی بسیار خفیف تا اختلال شدید ارائه میدهد. ابزارهای ارزیابی مانند آزمون کوتاه وضعیت ذهنی (MMSE) یا مقیاس زوال جهانی (GDS) اغلب برای کمک به تعیین مرحله دمنسیا استفاده میشوند، اگرچه اینها بخشی از یک فرآیند تشخیصی گستردهتر هستند.
دمنسیا با چه سرعتی پیشرفت میکند؟
سرعت پیشرفت دمنسیا میتواند در افراد مختلف بسیار متفاوت باشد. عوامل متعددی در این زمینه نقش دارند، از جمله نوع خاص دمنسیای فرد، سلامت عمومی او و حتی سن او در زمان بروز اولین علائم. به عنوان مثال، برخی از انواع دمنسیا ممکن است در طول سالهای متمادی روند نزولی کندی را نشان دهند، در حالی که برخی دیگر با سرعت بیشتری پیشرفت میکنند.
به طور کلی، پزشکان برای سنجش میزان پیشرفت بیماری به چند مورد توجه میکنند. تستهای شناختی، مانند MMSE، میتوانند نمرهای ارائه دهند که به ردیابی تغییرات در طول زمان کمک میکند. نمره بین ۲۴ تا ۳۰ معمولاً طبیعی در نظر گرفته میشود، در حالی که نمرات پایینتر نشاندهنده علائم شدیدتر است. با پیشرفت دمنسیا، این نمرات کاهش مییابد.
میزان تغییرات میتواند تحت تأثیر نحوه تاثیر بیماری بر بخشهای مختلف مغز و نحوه پاسخ فرد به مراقبت و حمایت قرار گیرد.
گزینههای درمان دمنسیا
اگرچه در حال حاضر هیچ درمانی برای اکثر اشکال دمنسیا وجود ندارد، رویکردهای مختلفی بر مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی افراد و مراقبتکنندگان آنها تمرکز دارند. هدف اصلی درمان دمنسیا، حمایت از رفاه و حفظ عملکرد روزانه تا حد امکان است. تشخیص اولین قدم است، زیرا به تعیین نوع خاص دمنسیا کمک کرده و مناسبترین برنامه مراقبتی را هدایت میکند.
داروها در مدیریت برخی از علائم دمنسیا نقش دارند. برای بیماریهایی مانند آلزایمر، داروهایی مانند مهارکنندههای کولین استراز (مانند دونپزیل) و آنتاگونیستهای گیرنده NMDA (مانند ممانتین) ممکن است تجویز شوند. این داروها میتوانند بهبودهای نسبی در عملکرد شناختی، فعالیتهای روزانه و وضعیت بالینی کلی، به ویژه در مراحل اولیه بیماری ایجاد کنند.
برای دمنسیا عروقی، مدیریت شرایط زمینهای مانند فشار خون بالا و کلسترول نیز بخش کلیدی از استراتژی درمان برای جلوگیری از آسیب بیشتر به مغز است. در برخی موارد، در صورت عدم کفایت سایر روشها، ممکن است از داروهای ضد افسردگی برای درمان علائم شدید افسردگی استفاده شود.
برخلاف داروها، درمانهای غیردارویی نیز از اجزای مهم مراقبت از دمنسیا هستند. این موارد میتواند شامل موارد زیر باشد:
برنامههای تحریک شناختی و فعالیتهای جذاب ذهنی.
فعالیتهای متناسب با علایق شخصی برای کاهش بالقوهی رفتارهای چالشبرانگیز.
درمانهای حمایتی مانند یادآوریدرمانی (روش مرور خاطرات) که فرآیندی مثبت بر کیفیت زندگی و خلقوخو دارد.
فعالیت بدنی منظم، که مزایای خود را در زندگی روزمره نشان داده است.
محیطهای مراقبتی تخصصی، مانند مراکز مراقبت روزانه بزرگسالان و بخشهای اختصاصی در خانههای سالمندان، نظارت ساختاریافته، مشارکت اجتماعی و وعدههای غذایی را ارائه میدهند. خدمات مراقبت در منزل میتواند حمایتهای فردی را در محیط آشنای خانه فرد فراهم کند. مداخلات مراقبتهای تسکینی نیز برای افزایش راحتی و مدیریت علائم برای مبتلایان به دمنسیا پیشرفته و خانوادههای آنها در حال بررسی است.
تحقیقات در زمینه رویکردهای درمانی نوین، از جمله تحریک غیرتهاجمی مغز و سایر درمانهای بالقوه آینده ادامه دارد. مراقبت مؤثر از دمنسیا اغلب شامل ترکیبی از استراتژیهای پزشکی، درمانی و حمایتی متناسب با نیازهای فرد است.
چگونه از دمنسیا پیشگیری کنیم
اگرچه راه تضمینشدهای برای پیشگیری کامل از دمنسیا وجود ندارد، اما تحقیقات به چندین انتخاب سبک زندگی اشاره میکنند که ممکن است خطر ابتلا را به طور قابلتوجهی کاهش دهد یا شروع آن را به تأخیر بیندازد. تمرکز بر سلامت عمومی، به ویژه سلامت مغز، به نظر میرسد عامل کلیدی باشد. بسیاری از این استراتژیها به سلامت عمومی فرد نیز کمک میکنند.
چندین عامل به عنوان عوامل بالقوه تأثیرگذار بر خطر دمنسیا شناسایی شدهاند. این عوامل شامل مدیریت سلامت قلب و عروق، فعال ماندن از نظر ذهنی و جسمی، و حفظ یک رژیم غذایی سالم است. برطرف کردن اختلالات حسی مانند از دست دادن بینایی و شنوایی نیز ممکن است نقش داشته باشد.
در اینجا به برخی از زمینههایی که باید در نظر گرفته شوند اشاره شده است:
سلامت قلب و عروق: شرایطی مانند فشار خون بالا، کلسترول بالا و دیابت با افزایش خطر ابتلا به دمنسیا مرتبط هستند. مدیریت این موارد از طریق مراقبتهای پزشکی، مصرف دارو در صورت تجویز و تغییر در سبک زندگی مهم است. حفظ وزن مناسب نیز به بهبود سلامت قلب و عروق کمک میکند.
رژیم غذایی: یک رژیم غذایی غنی از میوهها، سبزیجات، غلات کامل و چربیهای سالم، مانند رژیمهای غذایی مدیترانهای یا MIND، با عملکرد شناختی بهتر و احتمالاً خطر کمتر ابتلا به دمنسیا مرتبط است. این رژیمها معمولاً چربیهای اشباع شده را محدود کرده و بر غذاهای مغذی تمرکز دارند.
فعالیت بدنی و ذهنی: تصور میشود فعالیت بدنی منظم، به ویژه ورزشهای هوازی، از سلامت مغز حمایت میکند. به طور مشابه، شرکت در فعالیتهای تحریککننده ذهنی مانند مطالعه، حل جدول یا یادگیری مهارتهای جدید میتواند به حفظ عملکرد شناختی کمک کند. تعاملات اجتماعی نیز مفید ارزیابی میشوند.
عادات سبک زندگی: نشان داده شده است که ترک سیگار به کاهش خطر دمنسیا کمک میکند. محدود کردن مصرف الکل و مدیریت استرس نیز توصیه میشود. برطرف کردن مشکلات حسی، مانند اصلاح مشکلات بینایی یا شنوایی، ممکن است به کاهش انزوای اجتماعی و خستگی شناختی کمک کند.
توجه به این نکته مهم است که تحقیقات همچنان ادامه دارد، و در حالی که این عوامل سبک زندگی امیدوارکننده هستند، اما پیشگیری قطعی را تضمین نمیکنند. همواره توصیه میشود برای دریافت مشاوره شخصی در زمینه مدیریت سلامت و اصلاح سبک زندگی با متخصصان مراقبتهای بهداشتی مشورت کنید.
دمنسیا چه چیزی هست و چه چیزی نیست
دمنسیا شرایط پیچیدهای است که افراد زیادی و خانوادههایشان را تحت تأثیر قرار میدهد. با اینکه در حال حاضر درمانی وجود ندارد، اما تحقیقات برای یافتن راههای جدید درک، درمان و پیشگیری از آن ادامه دارد. تمرکز بر مدیریت عوامل خطر مانند سلامت قلب، فعال ماندن و درگیر نگهداشتن ذهن ممکن است به کاهش شانس ابتلا به برخی انواع دمنسیا کمک کند.
برای مبتلایان به دمنسیا، حمایت و مراقبت نقشی کلیدی دارد. این شامل کمکهای پزشکی و همچنین حمایت از مراقبتکنندگان و عزیزان بیمار میشود. با یادگیری هرچه بیشتر در این زمینه، ما میتوانیم برای مراقبت بهتر و آیندهای روشنتر همراه با امید برای همه افراد متأثر از دمنسیا تلاش کنیم.
منابع
گولیسانو، و.، ماجری، د.، بالترونز، م. آ.، فا، م.، آماتو، ا.، پالمری، ا.، دآدامیو، ل.، گراسی، ج.، دواناند، د. پ.، هونیگ، ل. س.، پوتسو، د.، و آرانسیو، ا. (۲۰۱۸). نقش پروتئینهای آمیلوئید بتای و تاو در بیماری آلزایمر: رد فرضیه آبشار آمیلوئید. مجله بیماری آلزایمر: JAD، 64(s1)، S611–S631. https://doi.org/10.3233/JAD-179935
روچا کابررو، ف.، و موریسون، ا. ه. (۲۰۲۳). اجسام لویی. انتشارات StatPearls. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK536956/
کرامر، ا. س.، جانسون، م. ن.، و وینسلو، ب. (۲۰۲۵). ارزیابی دمنسیای مشکوک. پزشک خانواده آمریکایی، 112(۶)، ۶۵۷–۶۶۷. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/41533411/
میشل، ا. ج. (۲۰۰۹). یک متا آنالیز از دقت آزمون کوتاه وضعیت ذهنی در تشخیص دمنسیا و اختلال شناختی خفیف. مجله تحقیقات روانپزشکی، 43(۴)، ۴۱۱-۴۳۱. https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2008.04.014
هیلی، ا. (۲۰۲۳). تأثیر رژیم غذایی MIND بر شناخت در افراد مبتلا به دمنسیا. مجله بیماری آلزایمر، 96(۳)، ۹۶۷-۹۷۷. https://doi.org/10.3233/JAD-230651
پرسشهای متداول
دمنسیا دقیقاً چیست؟
دمنسیا یک بیماری واحد نیست. این یک اصطلاح کلی است که گروهی از علائم را توصیف میکند. این علائم شامل کاهش مهارتهای فکری مانند حافظه و حل مسئله است که به قدری شدید میشوند که انجام کارهای روزمره را به تنهایی برای فرد دشوار میکنند. دمنسیا نه تنها بر حافظه، بلکه بر نحوه برقراری ارتباط، استدلال و مدیریت کارهای روزمره بیمار نیز تأثیر میگذارد.
آیا دمنسیا با بیماری آلزایمر یکی است؟
خیر، آنها یکی نیستند. بیماری آلزایمر شایعترین علت دمنسیا است، اما تنها علت آن نیست. دمنسیا را مانند یک چتر بزرگ تصور کنید و آلزایمر یکی از بیماریهای اصلی زیر این چتر است. سایر شرایط مانند دمنسیا عروقی یا دمنسیا با اجسام لویی نیز تحت این چتر قرار میگیرند.
نشانههای رایج ابتلای فرد به دمنسیا چیست؟
نشانههای شایع شامل از دست دادن حافظه ملموس است که بر زندگی روزمره تأثیر میگذارد، مشکل در پیدا کردن کلمات مناسب یا دنبال کردن گفتگوها، مشکل در برنامهریزی یا حل مسائل، سردرگم شدن در مکانهای آشنا، و تغییرات در خلقوخو یا شخصیت. گاهی اوقات، افراد ممکن است در انجام کارهای آشنا نیز دچار مشکل شده یا در تخمین مسافتها اشتباه کنند.
آیا دمنسیا قابل درمان است؟
در حال حاضر، اکثر انواع دمنسیا قابل درمان قطعی نیستند. با این حال، برخی از علل ایجادکننده علائم دمنسیا را میتوان درمان کرد یا حتی بازگرداند. برای بسیاری از انواع دمنسیا، درمانها بر مدیریت علائم و بهبود کیفیت زندگی فرد تمرکز دارند. تحقیقات برای یافتن درمانها و راهکارهای درمانی بهتر ادامه دارد.
دمنسیا چگونه به مرور زمان پیشرفت میکند؟
دمنسیا معمولاً با گذشت زمان بدتر میشود، اما این روند برای هر فرد به شکل متفاوتی اتفاق میافتد. پزشکان اغلب آن را در مراحلی توصیف میکنند: اولیه (خفیف)، میانی (متوسط)، و پایانی (شدید). در مرحله اولیه، علائم ممکن است ظریف باشند. با پیشرفت بیماری، تفکر و کارهای روزمره بسیار سختتر میشوند و در نهایت، فرد ممکن است برای فعالیتهای پایهای به کمک مداوم نیاز داشته باشد.
چه چیزی باعث دمنسیا میشود؟
دمنسیا در اثر آسیب به سلولهای مغزی ایجاد میشود. این آسیب میتواند به دلایل بسیاری رخ دهد، که اغلب به دلیل بیماریهایی است که به مرور زمان به آرامی به مغز آسیب میرسانند، مانند آلزایمر. علل دیگر شامل سکته مغزی، ضربه به سر و برخی شرایط پزشکی دیگر است که بر خونرسانی یا عملکرد مغز تأثیر میگذارند.
آیا راههایی برای کاهش خطر ابتلا به دمنسیا وجود دارد؟
اگرچه راه تضمینشدهای برای پیشگیری از دمنسیا وجود ندارد، اما برخی انتخابهای سبک زندگی ممکن است به کاهش خطر ابتلا کمک کنند. این موارد شامل فعال ماندن از نظر بدنی، داشتن رژیم غذایی سالم، مدیریت شرایطی مانند فشار خون بالا و دیابت، سیگار نکشیدن، محدود کردن مصرف الکل، فعال ماندن در اجتماع و فعال نگه داشتن ذهن از طریق یادگیری یا فعالیتهای چالشبرانگیز است.
چه زمانی فرد باید برای بررسی علائم احتمالی دمنسیا به پزشک مراجعه کند؟
اگر شما یا یکی از عزیزانتان تغییرات قابلتوجهی در حافظه، تفکر یا رفتار خود تجربه میکنید که در زندگی روزمرهتان اختلال ایجاد میکند، مراجعه به پزشک بسیار مهم است. تشخیص زودهنگام کلید درمان است زیرا برخی از شرایط ایجادکننده علائم شبیه دمنسیا قابل درمان هستند و دریافت تشخیص به برنامهریزی بهتر و دسترسی به خدمات حمایتی کمک میکند.
Emotiv یک شرکت پیشرو در فناوری عصبی است که با ابزارهای در دسترس EEG و دادههای مغزی به پیشبرد پژوهشهای علوم اعصاب کمک میکند.
کریستین بورگوس
