افزودن در مقابل ADHD

چرا "ADD" هنوز در زبان روزمره ظاهر می‌شود

اگرچه متخصصان پزشکی از اصطلاح ADHD استفاده می‌کنند، بسیاری از افراد هنوز به دلیل عادت و آشنایی از "ADD" استفاده می‌کنند. سال‌ها، "ADD" برچسبی بود که مردم در مدارک مدرسه، کتاب‌های قدیمی و توضیحات اولیه درباره مشکلات توجه مشاهده می‌کردند. برخی بزرگسالان نیز به استفاده از آن ادامه می‌دهند زیرا احساس می‌کنند توصیف بهتری از تجربه زندگی‌شان است، به‌ویژه اگر با تصویر پرانگیزه و انرژی بالایی که بسیاری از افراد با ADHD مرتبط می‌کنند، ارتباطی نداشته باشند.

دلیل دیگری که باعث می‌شود این اصطلاح ادامه پیدا کند این است که علائم بی‌توجهی ممکن است برای دیگران کمتر قابل مشاهده باشد. وقتی کسی با حواس‌پرتی، فراموشی، مدیریت زمان و خستگی ذهنی مشکل دارد، ممکن است از بیرون "پر انرژی" به نظر نرسد. این می‌تواند باعث شود که افراد از "ADD" به عنوان یک اختصار استفاده کنند، حتی اگر زبان بالینی تغییر کرده باشد.

به دنبال این، نگاهی به چگونگی تکامل اصطلاحات می‌اندازیم:

• 1980: اصطلاح اختلال کم‌توجهی(ADD) در DSM III معرفی می‌شود، با زیرگروه‌هایی از ADD با و بدون هایپرکتیویته.

• 1987: نام به اختلال کم‌توجهی-هایپرکتیویتی (ADHD) در DSM III R تغییر می‌کند و لیست علائم ادغام می‌شود.

• 1994: DSM IV سه نوع مختلف از ADHD را معرفی می‌کند: بی‌توجه، هایپر اکتیو و ترکیبی.

• امروز: در حالی که سه نوع همچنان شناخته شده‌اند، اصطلاح "ADD" در محیط‌های بالینی قدیمی در نظر گرفته می‌شود، حتی اگر در زبان روزمره رایج باشد.

با وجود این تغییرات، اصطلاح قدیمی هنوز حاضر است زیرا زبان پایدار است. مردم اغلب به استفاده از کلماتی ادامه می‌دهند که اولین بار آموخته‌اند، به‌ویژه وقتی که آن کلمات به‌طور اجتماعی قابل درک به نظر می‌رسند. نکته اصلی این است که زبان روزمره و زبان بالینی همیشه یکسان نیستند و یک شخص ممکن است حتی اگر از یک برچسب قدیمی استفاده کنند، واقعیات دشواری‌ها را توصیف کند.

چه چیزی امروز پزشکان استفاده می‌کنند و چگونه "ADD" را به اصطلاحات امروزی ترجمه کنیم

پزشکان ADHD را تشخیص می‌دهند، نه ADD. در عمل، این به این معناست که یک حرفه‌ای بهداشتی ارزیابی می‌کند که آیا یک شخص شرایط ADHD را دارد و سپس بهترین نوعی را که با الگوی علائم کنونی و تأثیر عملکردی مطابقت دارد، توصیف می‌کند.

وقتی کسی می‌گوید "من ADD دارم،" یک ترجمه عملی معمولاً این است: "من مشکلات توجه و عملکرد اجرایی را تجربه می‌کنم که بیشتر به شکل بی‌توجهی است تا هایپرکتیویته." پزشکان ممکن است آن را به عنوان یک نوع بی‌توجهی مستند کنند اگر الگو مناسب باشد. 

دلیل این که این ترجمه اهمیت دارد، چیزی درباره تصحیح مردم در گفتگو نیست. این اهمیت دارد زیرا اصطلاحات دقیق و به روز، ارزیابی، مستند‌سازی و برنامه‌ریزی درمانی واضح‌تر را حمایت می‌کند.

وقتی مردم می‌گویند "علائم ADD" چه معنی دارد

وقتی مردم می‌گویند "علائم ADD،" معمولاً به مهره‌های بی‌توجهی اشاره می‌کنند، به‌ویژه نوعی که در مدرسه، کار، روابط و عملکرد روزمره اختلال ایجاد می‌کند بدون جذب توجه زیاد از سوی دیگران. این‌ها معمولاً علائمی هستند که به عنوان تنبلی، بی‌احتیاطی، کم‌کاری یا بی‌علاقگی تفسیر می‌شوند، در حالی که شخص در واقع با توجه مداوم و مدیریت خود مشکل دارد.

تم‌های رایج که مردم به آن‌ها اشاره می‌کنند شامل:

• عدم توجه: مشکل در حفظ تمرکز، به‌ویژه در طول وظایف طولانی، مکالمات یا مطالعه.

• عدم سازماندهی: مشکل در برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی، ترتیب مراحل یا پیگیری مواد.

• فراموشی: گم کردن اقلام، عدم حضور در قرارها، فراموش کردن دستورالعمل‌ها یا رها کردن وظایف در نیمه راه.

• فشار حافظه کاری: مشکل در نگه‌داشتن چند مرحله در ذهن، به‌ویژه هنگامی که قطع می‌شود یا تحت فشار زمانی قرار دارد.

برای بسیاری از افراد، نکته ناامیدکننده این است که این مسائل می‌توانند ناپایدار باشند. یک شخص ممکن است به شدت بر روی چیزی جالب تمرکز کند و سپس نتواند چیزی روتین را شروع یا تمام کند. این تناقض می‌تواند باعث احساس شرم و سردرگمی شود، به‌ویژه اگر شخص شنیده باشد که "باهوش است ولی تلاش نمی‌کند."

چگونه ADHD بی‌توجه می‌تواند متفاوت از ADHD هایپرکتیو به نظر برسد

ADHD اغلب به گونه‌ای بحث می‌شود که گویی یک ظاهر واضح دارد، اما الگوی اصلی فراتر از این است. ارائه‌ها انعکاس علائم هستند که کدام یک بیشتر مشهود است، نه اینکه آیا وضعیت "واقعی" یا "شدید" است. دو نفر می‌توانند هر دو شرایط ADHD را داشته باشند در حالی که رفتارهای بیرونی بسیار متفاوتی دارند.

در نوع بی‌توجهی، مشکلات اغلب به عنوان اصطکاک داخلی بیشتر نمایان می‌شود تا بی‌قراری قابل مشاهده. یک شخص ممکن است:

در وظایفی که به تلاش ذهنی مداوم نیاز دارد تمرکز خود را از دست بدهد، حتی زمانی که به نتیجه اهمیت می‌دهد.

• جزئیات را نادیده بگیرد یا اشتباهات قابل اجتناب مرتکب شود زیرا توجه در حین انجام وظیفه کاهش یا تغییر می‌کند.

• با سازماندهی و مدیریت زمان مشکل داشته باشد، حتی با نیت و برنامه‌ریزی قوی.

• به نظر برسد که "گوش نمی‌دهد" وقتی توجه پراکنده می‌شود، حتی اگر بخواهد درگیر شود.

• از تلاش برای حفظ تمرکز و ساختار احساس خستگی ذهنی کند.

در نوع هایپرکتیو-ایمپلسیو، علائم به طور معمول بیشتر به وضوح قابل مشاهده هستند. یک شخص ممکن است:

• حرکت کند، به طور مداوم جابجا شود یا احساس کند که نمی‌تواند برای مدت طولانی بی‌حرکت بنشیند.

• به طور افراطی صحبت کند یا قطع کند زیرا افکار سریع می‌آیند و احساس فوریت دارند.

• عمل impulsively انجام دهد، تصمیمات سریع بگیرد، یا در انتظار نوبت خود مشکل داشته باشد.

• در راهی بی‌قراری احساس کند که در رفتار، نه فقط در فکر، قابل مشاهده است.

بسیاری از افراد یک نوع ترکیبی را تجربه می‌کنند، جایی که هر دو خوشه قابل توجه هستند. همچنین رایج است که علائم در طول زمان تغییر ظاهر دهند. به عنوان مثال، یک بزرگسال ممکن است گزارش کند که هایپرکتیویته مشهود کمتری دارد اما هنوز هم از بی‌قراری درونی، بی‌صبری و تصمیم‌گیری impulsive رنج می‌برد.

چگونه یک ارزیابی ADHD در عمل کار می‌کند

هدف یک ارزیابی ADHD این است که بفهمد آیا الگوی علائم پایدار، آسیب‌زننده و بهتر از آن است که توسط ADHD توضیح داده شود تا اینکه توسط شرایط یا اوضاع زندگی دیگری.

یک ارزیابی معمولاً شامل:

• مصاحبه بالینی: یک پزشک درباره علائم کنونی، تاریخ توسعه، عملکرد مدرسه و کار، روابط، خواب و استرس سوال می‌پرسد.

• روش‌های اندازه‌گیری علائم: پرسش‌نامه‌ها یا مقیاس‌های ارزیابی ممکن است برای ثبت فراوانی و تأثیر علائم بی‌توجه و هایپرکتیو-ایمپلسیو استفاده شود.

• مدارک چند مکان: پزشکان اغلب به دنبال علائمی هستند که در شرایط مختلف ظاهر می‌شوند، مانند خانه و مدرسه، یا خانه و کار.

• ملاحظات تفاضلی: پزشک در نظر می‌گیرد که آیا عوامل دیگری ممکن است علائم مشابه را ایجاد کنند، مانند مشکلات خواب، اضطراب، افسردگی، مشکلات تیروئید، استفاده از مواد، تروما یا تغییرات عمده زندگی.

هدف ایجاد یک تصویر منسجم از اینکه چگونه توجه، کنترل تکانه و عملکرد اجرایی در زندگی روزمره بروز می‌یابد، است. یک ارزیابی همچنین معمولاً شامل بحثی درباره نقاط قوت و استراتژی‌های مقابله، نه فقط نقص‌ها، زیرا بسیاری از افراد روش‌های پیچیده‌ای را برای جبران قبل از اینکه تشخیص دریافت کنند، توسعه می‌دهند.

ADD در مقابل ADHD در بزرگسالان

وقتی بزرگسالان "ADD" را توصیف می‌کنند، معمولاً به صفات بی‌توجهی که در طول زمان به وضوح بیشتری نسبت به افزایش تقاضاهای زندگی می‌شود، اشاره دارند. ساختار مدرسه می‌تواند گاهی اوقات مشکلات را پوشش دهد، به‌ویژه برای افرادی که به هوش، آدرنالین یا فشار دقیقه‌ی آخر برای نگه‌داشت خود تکیه کردند. بعداً، هنگامی که مسئولیت‌ها افزایش می‌یابد، همان شخص ممکن است بیشتر در برنامه‌ریزی، پیگیری، و ثبات در شیوه‌ای که احساس گیجی می‌کند، دچار مشکل شود زیرا هنوز می‌توانند در فواصل کوتاه به خوبی عمل کنند.

در زندگی بزرگسالی، مشکلات بی‌توجهی معمولاً به‌عنوان تنبلی که کمتر به انگیزه مربوط می‌شود و بیشتر به شروع و اولویت‌بندی وظایف مرتبط است، نشان داده می‌شود، به همراه فشار مزمن وقتی مسئولیت‌های متعدد به طور همزمان جمع می‌شوند. 

بسیاری از بزرگسالان از "کوری زمانی" صحبت می‌کنند، جایی که آن‌ها زمان لازم برای انجام وظایف را به‌طور غیرقابل‌باوری برآورد می‌کنند یا کاملاً از گذر زمان غافل می‌شوند، که می‌تواند منجر به الگوی عجله، مهلت‌های از دست رفته و پروژه‌های ناتمام شود. همچنین توجه ممکن است در جلسات، کارهای اداری یا کارهای دفتری به شدت کاهش یابد و اصطکاک در روابط ممکن است زمانی ایجاد شود که فراموشی و عدم سازماندهی به عنوان بی‌توجهی تعبیر شوند، حتی زمانی که شخص به شدت تلاش می‌کند.

برای بزرگسالانی که به دنبال ارزیابی هستند، پزشکان معمولاً الگوهای کودکی و همچنین عملکرد کنونی را بررسی می‌کنند. فایده عملی شفافیت این است که به شخص کمک می‌کند تا حمایت‌ها را با مشکل واقعی تطبیق دهد. ممکن است کسی به اراده بیشتری نیاز نداشته باشد. آن‌ها ممکن است نیاز به سیستم‌های مختلف، تسهیلات، درمان، مربی‌گری یا حمایت پزشکی بسته به وضعیت داشته باشند.

ADD در مقابل ADHD در زنان

ADHD در زنان اغلب در زمینه شناسایی ناکافی یا تأخیر شده مورد بحث قرار می‌گیرد. یکی از دلایل این است که الگوهای بی‌توجهی می‌توانند آرام‌تر باشند و برای دیگران آسان‌تر از دیدن. دیگر این است که دختران و زنان ممکن است یاد بگیرند که علائم را از طریق تلاش، کمال‌گرایی یا خوش‌برخوردی پنهان کنند، که می‌تواند اختلالات را تا زمانی که استرس غیرقابل مدیریت شود و استراتژی‌های مقابله شروع به شکست کنند، پنهان کند.

در زنان، تجربه ممکن است شامل بی‌قراری داخلی باشد که به شکل اضطراب، افکار بیش از حد یا سر و صدای دائم ذهنی به نظر می‌رسد، به همراه مقابله با تلاش زیاد مانند آماده‌سازی بیش از حد، روال‌های سخت‌گیرانه یا کار کردن به مراتب بیشتر از همسالان برای همگام شدن. عدم سازماندهی ممکن است به‌صورت خصوصی تجربه شود، حتی اگر عملکرد بیرونی "خوب" به نظر برسد و احساس سرازیر شدن عاطفی ممکن است در طول زمان از بار دائمی خودتنظیمی، مدیریت وظیفه و انتظارات برای ظاهر شدن هموار ایجاد شود. 

این الگوها می‌توانند به برچسب‌زنی نادرست منجر شوند، به‌ویژه زمانی که پزشکان یا معلمان انتظار دارند ADHD به‌صورت رفتارهای مختل کننده ظاهر شود. یک ارزیابی دقیق به عملکرد و اختلال در زمینه‌های مختلف، نه فقط کلیشه‌ها می‌نگرد.

درمان برای ADD/ADHD

درمان معمولاً به علائم شخص، سن، پروفایل سلامت و نیازهای روزمره اختصاص می‌یابد. بسیاری از افراد بیشترین بهره را از درمان چندوجهی می‌برند تا اینکه بر یک راه‌حل واحد متکی باشند.

اجزای رایج درمان شامل:

• گزینه‌های دارویی: داروهای محرک و غیرمحرک همگی در درمان ADHD استفاده می‌شوند و انتخاب آن‌ها توسط یک پزشک بر اساس علائم، عوارض جانبی و ملاحظات پزشکی انجام می‌شود.

• حمایت‌های مبتنی بر مهارت: استراتژی‌هایی که به سازماندهی، مدیریت زمان، آغاز وظایف و برنامه‌ریزی می‌پردازند، می‌توانند آسیب‌پذیری روزمره را کاهش دهند.

• درمان: رویکردهایی مانند درمان شناختی-رفتاری معمولاً برای حمایت از مقابله، تنظیم عاطفی و باورهای غیرمفید که از سال‌ها مبارزه حاصل می‌شود استفاده می‌شوند.

• تغییرات زیست‌محیطی: تسهیلات در مدرسه یا محل کار، طراحی مجدد وظایف، ابزارهای حمایتی و تنظیمات روال می‌توانند علائم را قابل مدیریت‌تر کنند.

داروها برای ADD/ADHD

دارو یکی از اجزای رایج درمان ADHD است. دو دسته اصلی داروهای استفاده‌شده محرک و غیرمحرک هستند.

داروهای محرک به طور مکرر تجویز می‌شوند. این داروها با تأثیرگذاری بر برخی از انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز کار می‌کنند که می‌تواند به بهبود تمرکز و کاهش رفتارهای غیرمؤثر یا هایپرکتیو کمک کند. مثال‌هایی شامل داروهایی است که حاوی متیل‌فنیدات یا آمفتامین هستند.

داروهای غیرمحرک یک گزینه جایگزین هستند. اگر داروهای محرک مؤثر نباشند، عوارض جانبی قابل توجهی ایجاد کنند، یا اگر دلایل پزشکی دیگری وجود داشته باشد که از مصرف آن‌ها جلوگیری کنند، ممکن است در نظر گرفته شوند. این داروها به گونه‌ای متفاوت از محرک‌ها کار می‌کنند و ممکن است زمان بیشتری نیاز داشته باشند تا اثر کامل خود را نشان دهند.

مهم است که توجه کنید دارو معمولاً زمانی مؤثرتر است که در کنار سایر اشکال حمایت استفاده شود. داروی خاص و دوز آن توسط یک حرفه‌ای بهداشتی بر اساس علائم فرد و سلامت کلی او تعیین می‌شود.

افسانه‌های رایج که باعث گیج شدن ADD و ADHD می‌شود

• افسانه: ADD و ADHD دو وضعیت مجزا هستند.
  واقعیت: ADD یک اصطلاح قدیمی است. پزشکان ADHD را تشخیص می‌دهند و نوع ارائه را توصیف می‌کنند.

• افسانه: ADHD همیشه به معنای هایپرکتیویته است.
  واقعیت: برخی از افراد عمدتاً علائم بی‌توجهی را تجربه می‌کنند و هایپرکتیویته می‌تواند به صورت ظریف یا داخلی باشد و نه به‌وضوح درونی.

• افسانه: ADHD تنها یک مشکل کودکی است.
  واقعیت: بسیاری از افراد تا بزرگسالی نیز به تجربه علائم ادامه می‌دهند، حتی اگر بیان آن‌ها با سن و زمینه تغییر کند.

• افسانه: افرادی که ADHD دارند فقط باید بیشتر تلاش کنند.
  واقعیت: ADHD به عنوان یک وضعیت نورودولتیو توصیف می‌شود که بر توجه و خودتنظیمی تأثیر می‌گذارد. تلاش کمک می‌کند، اما جایگزین حمایت‌هایی نمی‌شود که با نحوه عملکرد مغز هم‌خوان باشد.

این افسانه‌ها اهمیت دارند زیرا آن‌ها تعیین می‌کنند چه کسی جدی گرفته می‌شود. همچنین بر اینکه آیا افراد به کمک نیاز دارند، و آیا خود را برای مشکلاتی که توضیح منطقی دارند سرزنش می‌کنند، تأثیر می‌گذارد.

درک تغییر از ADD به ADHD

بنابراین، برای جمع‌بندی، نکته اصلی که باید به یاد داشته باشید این است که آنچه قبلاً به عنوان ADD شناخته می‌شد اکنون به‌طور رسمی به عنوان ADHD شناخته می‌شود. پزشکان استفاده از اصطلاح ADD را در اوایل دهه 1980 متوقف کردند. امروزه تشخیص زیر یکی از سه ارائه ADHD قرار می‌گیرد: بی‌توجه، هایپرکتیو-ایمپلسیو، یا ترکیبی. 

حتی اگر کسی رفتارهای هایپرکتیو نداشته باشد، می‌تواند هنوز هم با ADHD تشخیص داده شود اگر مشکلات توجه بارز باشد. در واقع، درک روش‌های خاصی که این تفاوت‌ها در توجه و کنترل تکانه برای هر شخص ظاهر می‌شود، مهم است، چه در کودکی تشخیص داده شوند یا به عنوان بزرگسال به دنبال پاسخ باشند. 

نکته مهم دریافت حمایت صحیح بر اساس درک فعلی ADHD است.

منابع

1. اداره خدمات سوء مصرف مواد و سلامت روان. (2016). جدول 7، مقایسه اختلال کم‌توجهی/هایپرکتیویتی DSM-IV تا DSM-5. در تغییرات DSM-5: پیامدها برای اختلال عاطفی شدید کودک. مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK519712/table/ch3.t3/

2. وو، ز م، وانگ، پ، کائو، کیو ج، لیو، ل، سان، ل، و وانگ، ی ف. (2023). ویژگی‌های بالینی، روانشناختی و عملکرد مغزی ارائه بی‌توجهی ممانعتی ADHD. مرزهای روانپزشکی، 14، مقاله 1099882. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2023.1099882

3. استنتون، ک، فوربز، م ک، و زیمرمن، م. (2018). ابعاد متمایز تعریف کننده مقیاس خودگزارشی بزرگسالان ADHD: پیامدهایی برای سنجش علائم بی‌توجهی و هایپرکتیو/ایمپلسیو. ارزیابی روانشناختی، 30(12)، 1549. https://doi.org/10.1037/pas0000604

4. اسلوبودین، ا، هار سینای، م، و زوهار، آ ه. (2025). یک مطالعه کنترل شده از اختلال عاطفی در زنان بزرگسال مبتلا به ADHD. PloS one, 20(12)، e0337454. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0337454

5. راجح، ا، امان‌الله، س، شیوکومار، ک، و کول، ج. (2017). مداخلات در ADHD: یک مرور مقایسه‌ای از داروهای محرک و درمان‌های رفتاری. مجله آسیایی روانپزشکی، 25، 131-135. https://doi.org/10.1016/j.ajp.2016.09.005

سوالات متداول

آیا تفاوتی بین ADD و ADHD وجود دارد؟

ADD یک اصطلاح قدیمی است که بسیاری از افراد هنوز در گفتگو استفاده می‌کنند. در محیط‌های بالینی، ADHD تشخیص فعلی است و پزشکان نوع ارائه را توصیف می‌کنند و نه از ADD به عنوان یک دسته جداگانه استفاده می‌کنند.

چرا نام از ADD به ADHD تغییر کرد؟

اصطلاحات با گذر زمان به دلیل پیشرفت در چارچوب‌های تشخیصی تغییر کردند تا مشکلات توجه را در کنار هایپرکتیویته و تکانشگری تحت یک تشخیص کلی در بر بگیرند، با ارائه‌های مختلفی که شناسایی شده است.

چه معنا دارد وقتی مردم امروز درباره “علائم ADD” صحبت می‌کنند؟

آن‌ها معمولاً در حال توصیف ویژگی‌های بی‌توجهی مانند مشکل در تمرکز، فراموشی، عدم سازماندهی و مشکل در پیگیری هستند که می‌تواند با یک ارائه بی‌توجهی از ADHD هم‌راستا باشد.

چگونه ADHD بی‌توجه متفاوت از ADHD هایپرکتیو است؟

نوع بی‌توجهی بر مشکلات تمرکز، سازماندهی و توجه مداوم تمرکز دارد. نوع هایپرکتیو-ایمپلسیو روی بی‌قراری، رفتارهای تکانشی و مشکل در سرکوب تمرکز دارد. برخی افراد هر دو را تجربه می‌کنند.

آیا بزرگسالان می‌توانند ADHD داشته باشند حتی اگر در کودکی تشخیص داده نشوند؟

بله. بسیاری از بزرگسالان بعداً برای ارزیابی مراجعه می‌کنند، معمولاً زمانی که تقاضای زندگی افزایش یابد یا زمانی که الگوهایی را شناسایی کنند که برای مدت طولانی وجود داشته‌اند.

آیا ADHD در دختران و زنان به گونه‌ای متفاوت به نظر می‌رسد؟

ممکن است. الگوهای بی‌توجهی، رفتارهای پوشش‌دهی و علائم داخلی‌شده می‌توانند به شناسایی ناکافی منجر شوند، به همین دلیل ارزیابی دقیق فراتر از کلیشه‌ها را بررسی می‌کند.

علائم اصلی ADHD چیست؟

علائم معمولاً به دو دسته بی‌توجهی و هایپرکتیویته تقسیم می‌شوند. نوع ارائه بستگی به این دارد که کدام خوشه بیشتر مشهود است و چقدر بر عملکرد روزمره تأثیر می‌گذارد.

آیا ADHD یک وضعیت مادام‌العمر است؟

برای بسیاری از افراد، چالش‌های مرتبط با ADHD می‌توانند در طول زمان ادامه دهند، اگرچه علائم و استراتژی‌های مقابله غالباً با سن، محیط و حمایت تغییر می‌کنند.