ADD و ADHD: تفاوت امروز چیست

چرا "ADD" هنوز هم در زبان روزمره وجود دارد

با این که متخصصان پزشکی از اصطلاح ADHD استفاده می‌کنند، بسیاری از مردم هنوز به دلیل عادت و آشنایی از ADD استفاده می‌کنند. سال‌ها، ADD برچسبی بود که مردم در مدارک مدرسه، کتاب‌های قدیمی و توضیحات اولیه در مورد مشکلات توجه مشاهده می‌کردند. برخی بزرگسالان نیز به ادامه استفاده از آن ادامه می‌دهند زیرا به نظر می‌رسد توصیف بهتری از تجربه زندگی‌شان باشد، به‌ویژه اگر با تصویر برون‌گرا و پرانرژی که بسیاری از مردم با ADHD مرتبط می‌دانند، ارتباط برقرار نکنند.

دلیل دیگری که این اصطلاح ادامه دارد این است که علائم بی‌توجهی ممکن است برای دیگران کمتر قابل مشاهده باشد. وقتی کسی با حواس پرتی، فراموشی، مدیریت زمان و خستگی ذهنی دست و پنجه نرم می‌کند، ممکن است از بیرون "هایپراکتیو" به نظر نرسد. این می‌تواند باعث شود مردم به دنبال ADD به‌عنوان یک اختصار بروند، حتی اگر زبان بالینی پیشرفته‌تر شده است.

بیایید نگاهی به چگونگی تکامل اصطلاحات بیندازیم:

• 1980: اصطلاح اختلال کم‌توجهی (ADD) در DSM III معرفی می‌شود، با زیرگروه‌های ADD با و بدون هایپرکتیویتی.

• 1987: نام به اختلال کم‌توجهی-هایپرکتیویتی (ADHD) در DSM III R تغییر می‌کند و لیست علائم تجمیع می‌شود.

• 1994: DSM IV سه نوع ارائه متمایز از ADHD را معرفی می‌کند: بی‌توجه، هایپرکتیو-Impulsive و ترکیبی.

• زمان حال: در حالی که سه نوع ارائه هنوز شناسایی می‌شوند، اصطلاح ADD در محیط‌های بالینی قدیمی به حساب می‌آید، حتی اگر در زبان روزمره رایج باقی بماند.

با وجود این تغییرات، اصطلاح قدیمی هنوز هم ظاهر می‌شود زیرا زبان چسبنده است. مردم اغلب به استفاده از کلماتی که ابتدا آموخته‌اند ادامه می‌دهند، به‌ویژه زمانی که آن کلمات به‌طور اجتماعی شناخته شده به نظر می‌رسند. نکته کلیدی این است که زبان روزمره و زبان بالینی همیشه یکسان نیستند و یک فرد می‌تواند در حال توصیف واقعی مشکلات باشد حتی اگر از یک برچسب قدیمی استفاده کند.

چه چیزی امروز پزشکان استفاده می‌کنند و چگونه "ADD" را به اصطلاحات فعلی ترجمه کنیم

پزشکان ADHD را تشخیص می‌دهند، نه ADD. در عمل، این به این معنی است که یک متخصص بهداشت مشخص می‌کند که آیا یک فرد معیارهای ADHD را برآورده می‌کند و سپس توصیف می‌کند کدام ارائه بهترین تطابق با الگوی علائم فعلی و تأثیر عملکرد دارد.

وقتی کسی می‌گوید "من ADD دارم"، یک ترجمه عملی معمولاً این است: "من با مشکلات توجه و عملکرد اجرایی مواجه هستم که بیشتر بی‌توجه به نظر می‌رسند تا هایپرکتیو." پزشکان ممکن است این را به عنوان یک ارائه بی‌توجه مستند کنند اگر الگو مطابقت داشته باشد. 

دلیل اینکه این ترجمه مهم است، مربوط به تصحیح افراد در مکالمات نیست. این اهمیت دارد زیرا اصطلاحات دقیق و فعلی از ارزیابی، مستندسازی و برنامه‌ریزی درمانی واضح‌تر حمایت می‌کند.

مردم وقتی می‌گویند "علائم ADD" چه معنایی دارند

وقتی مردم می‌گویند "علائم ADD"، معمولاً به ویژگی‌های بی‌توجه اشاره می‌کنند، به‌ویژه نوعی که در مدرسه، کار، روابط و عملکرد روزمره اختلال ایجاد می‌کند بدون اینکه توجه زیادی را جلب کند. این معمولاً علائمی هستند که به عنوان تنبلی، بی‌توجهی، کم‌کاری یا بی‌علاقگی تفسیر می‌شوند، زمانی که فرد در واقع با حفظ توجه و مدیریت خود دست و پنجه نرم می‌کند.

موضوعات رایجی که مردم به آن اشاره می‌کنند شامل:

• عدم توجه: مشکل در متمرکز ماندن، به‌ویژه در حین وظایف طولانی، مکالمات یا خواندن.

• بی‌نظمی: مشکل در برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی، ترتیب مراحل یا پیگیری مواد.

• فراموشی: گم کردن اشیاء، فراموش کردن قرارهای ملاقات، فراموش کردن دستورالعمل‌ها یا رها کردن وظایف در نیمه‌راه.

• استرس حافظه کاری: مشکل در حفظ چند مرحله در ذهن، به‌ویژه زمانی که حواس فرد پرت یا تحت فشار زمانی است.

برای بسیاری از افراد، قسمت خسته‌کننده این است که این مشکلات می‌توانند ناپایدار باشند. یک فرد ممکن است عمیقاً بر چیزی جالب متمرکز شود و سپس نتواند چیزیRoutine را شروع یا تمام کند. این ناهماهنگی می‌تواند خجالت و سردرگمی ایجاد کند، به‌ویژه اگر فرد به او گفته شده باشد که "باهوش است اما تلاشی نمی‌کند."

چگونه ADHD بی‌توجه می‌تواند متفاوت از ADHD هایپرکتیو به نظر برسد

ADHD معمولاً به‌گونه‌ای بحث می‌شود که گویی یک ظاهر واضح دارد، اما الگوی اصلی گسترده‌تر از این است. ارائه‌ها نشان‌دهنده این هستند که کدام علائم بارزتر هستند، نه اینکه آیا این وضعیت "واقعی" یا "شدید" است. دو نفر می‌توانند هر دو معیارهای ADHD را برای خود داشته باشند در حالی که رفتارهای بیرونی بسیار متفاوتی دارند.

در ارائه بی‌توجه، مشکلات غالباً به‌عنوان اصطکاک داخلی به جای بی‌قراری قابل مشاهده ظاهر می‌شوند. یک فرد ممکن است:

در وظایفی که نیاز به تلاش ذهنی پایدار دارند، حتی زمانی که در مورد نتیجه نگرانی دارند، تمرکز خود را از دست بدهند.

• جزئیات را از دست بدهند یا اشتباهاتی قابل اجتناب انجام دهند زیرا توجه در حین کار افت می‌کند یا تغییر می‌کند.

• با سازماندهی و مدیریت زمان دست و پنجه نرم کند، حتی با نیت‌ها و برنامه‌ریزی قوی.

• به نظر برسد که "گوش نمی‌دهد" وقتی توجه فرد انحراف می‌یابد، حتی اگر بخواهد درگیر شود.

• احساس خستگی ذهنی کند به دلیل تلاش برای حفظ تمرکز و ساختار.

در ارائه هایپرکتیو-Impulsive، علائم تمایل دارند بیشتر قابل مشاهده باشند. یک فرد ممکن است:

• بلااستفاده باشد، مداوم حرکت کند یا احساس کند نمی‌تواند برای مدت طولانی ساکن باشد.

• بسیار صحبت کند یا قطع کند زیرا افکار سریعاً می‌آیند و احساس فوری دارند.

• به‌طور ناگهانی عمل کند، تصمیمات آنی بگیرد یا در انتظار نوبت خود مشکل داشته باشد.

• احساس بی‌قراری کند به‌گونه‌ای که در رفتار قابل توجه باشد، نه فقط در فکر.

بسیاری از افراد تجربه یک ارائه ترکیبی دارند، جایی که هر دو خوشه مهم هستند. همچنین معمول است که علائم در گذر زمان تغییر ظاهر دهند. به‌عنوان مثال، یک بزرگسال ممکن است گزارش کند که هیپرکتیویتی آشکار کمتری دارد اما هنوز هم با بی‌قراری درونی، بی‌صبری و تصمیم‌گیری‌های ناگهانی روبه‌رو است.

چگونه یک ارزیابی ADHD در عمل کار می‌کند

هدف از یک ارزیابی ADHD این است که بفهمد آیا الگوی علائم پایدار، مخرب و بهتر از سایر شرایط یا شرایط زندگی توضیح داده شده است.

یک ارزیابی معمولی معمولاً شامل:

• مصاحبه بالینی: یک پزشک درباره علائم فعلی، تاریخ پرورشی، عملکرد مدرسه و کار، روابط، خواب و استرس سؤال می‌کند.

• اندازه‌گیری علائم: پرسشنامه‌ها یا مقیاس‌های ارزیابی ممکن است برای ثبت فراوانی و تأثیر علائم بی‌توجه و هایپرکتیو-Impulsive استفاده شوند.

• شواهد چند زمینه‌ای: پزشکان معمولاً به دنبال علائمی هستند که در زمینه‌های مختلف مانند خانه و مدرسه یا خانه و کار ظاهر می‌شوند.

• در نظر گرفته‌های تفریق: پزشک در نظر می‌گیرد که آیا عوامل دیگر ممکن است علائم مشابهی را به وجود آورند، مانند مشکلات خواب، اضطراب، افسردگی، مشکلات تیروئید، مصرف مواد، تروما یا تغییرات بزرگ زندگی.

هدف ساخت یک تصویر منسجم از چگونگی بروز توجه، کنترل تکانه و عملکرد اجرایی در زندگی روزمره است. یک ارزیابی همچنین معمولاً شامل بحث در مورد نقاط قوت و استراتژی‌های مقابله، نه تنها نقص‌ها است، زیرا بسیاری از مردم روش‌های پیچیده‌ای برای جبران توسعه داده‌اند قبل از اینکه تشخیص دریافت کنند.

ADD در برابر ADHD در بزرگسالان

وقتی بزرگسالان "ADD" را توصیف می‌کنند، معمولاً ویژگی‌های بی‌توجهی را توصیف می‌کنند که با افزایش تقاضای زندگی واضح‌تر شده‌اند. ساختار مدرسه گاهی می‌تواند مشکلات را بپوشاند، به‌ویژه برای افرادی که به هوش، آدرنالین یا فشار در آخرین لحظه برای پیش‌برد کارهای خود وابسته بودند. بعداً، وقتی مسئولیت‌ها گسترش می‌یابند، همان فرد ممکن است با برنامه‌ریزی، پیگیری و ثبات در مواردی که می‌تواند مبهم به نظر برسد، بیشتر دست و پنجه نرم کند، حتی اگر هنوز هم در مدت‌های کوتاه عملکرد خوبی داشته باشد.

در زندگی بزرگسالی، مشکلات بی‌توجهی اغلب به‌عنوان تنبلی که کمتر به انگیزه مربوط می‌شود و بیشتر به شروع و اولویت‌بندی وظایف مربوط می‌شود، به همراه مشکل مزمن در مواجهه با مسئولیت‌های متعدد در یک زمان ظاهر می‌شود. 

بسیاری از بزرگسالان "نابینایی زمانی" را توصیف می‌کنند، جایی که آن‌ها زمان را برای انجام وظایف فراموش می‌کنند یا به‌طور کامل از دست می‌دهند، که می‌تواند الگوی سرعت، مهلت‌های از دست رفته و پروژه‌های ناتمام ایجاد کند. همچنین، توجه می‌تواند به شدت در طول جلسات، کارهای اداری یا کارهای دفتری کاهش یابد و سایش در روابط می‌تواند زمانی ایجاد شود که فراموشی و بی‌نظمی به عنوان عدم توجه تفسیر شوند، حتی زمانی که فرد به سختی تلاش می‌کند.

برای بزرگسالانی که به ارزیابی نیاز دارند، پزشکان معمولاً الگوهای کودکی و عملکرد فعلی را بررسی می‌کنند. مزیت عملی وضوح این است که به فرد کمک می‌کند تا حمایت‌ها را با مشکل واقعی مطابقت دهد. ممکن است کسی به قدرت اراده بیشتری نیاز نداشته باشد. آن‌ها ممکن است به سیستم‌های مختلف، تسهیلات، درمان، مشاوره یا حمایت دارویی بسته به وضعیت نیاز داشته باشند.

ADD در برابر ADHD در زنان

ADHD در زنان معمولاً در زمینه عدم یا تأخیر در شناسایی بحث می‌شود. یکی از دلایل این است که الگوهای بی‌توجه می‌توانند ساکت‌تر باشند و دیگران به راحتی آنها را نادیده بگیرند. دلیل دیگری این است که دختران و زنان ممکن است یاد بگیرند که علائم را از طریق تلاش، کمال‌گرایی یا رضایت‌خواهی مخفی کنند، که می‌تواند نقص‌ها را پنهان کند تا زمانی که استرس به حدی شود که قابل مدیریت نباشد و استراتژی‌های مقابله‌ای شروع به شکست کنند.

در زنان، تجربه می‌تواند شامل بی‌قراری درونی باشد که به‌عنوان اضطراب، بیش از حد فکر کردن یا نویز ذهنی مستمر به نظر برسد، به همراه تلاش‌های زیاد در مقابله مانند آماده‌سازی بیش از حد، روال‌های سخت‌گیرانه یا کارکردن به‌مدت طولانی‌تر نسبت به همتایان برای هم‌تراز شدن. بی‌نظمی می‌تواند به‌صورت خصوصی تجربه شود، حتی اگر عملکرد بیرونی به نظر "خوب" باشد، و فشار عاطفی می‌تواند از بار دائم خودتنظیمی، مدیریت وظایف و انتظارات برای ظاهر شدن متعادل، به مرور زمان ایجاد شود. 

این الگوها می‌توانند به برچسب‌گذاری نادرست منجر شوند، به‌ویژه زمانی که پزشکان یا معلمان انتظار دارند ADHD به‌گونه‌ای به نظر برسد که رفتاری مخرب داشته باشد. یک ارزیابی دقیق عملکرد و نقصان‌ها را در زمینه‌های مختلف، نه برچسب‌ها، بررسی می‌کند.

درمان برای ADD/ADHD

درمان معمولاً متناسب با علائم، سن، پروفایل بهداشتی و نیازهای روزمره شخص تنظیم می‌شود. بسیاری از افراد بیشتر در شرایطی که درمان چندوجهی به جای تکیه بر یک راه‌حل واحد باشد، بهره می‌برند.

اجزای درمان رایج شامل:

• گزینه‌های دارویی: داروهای محرک و غیرمحرک هر دو در مراقبت از ADHD استفاده می‌شوند و انتخاب آن‌ها توسط پزشک بر اساس علائم، عوارض جانبی و ملاحظات پزشکی راهنمایی می‌شود.

• حمایت مبتنی بر مهارت: استراتژی‌هایی که به سازماندهی، مدیریت زمان، شروع وظایف و برنامه‌ریزی هدف دارند می‌توانند ناتوانی‌های روزمره را کاهش دهند.

• درمان: رویکردهایی مانند درمان شناختی-رفتاری معمولاً برای حمایت از مقابله، تنظیم عاطفی و باورهای ناپسند ناشی از سال‌ها مبارزه استفاده می‌شوند.

• تغییرات محیطی: تلاش‌ها در مدرسه یا کار، تغییر طراحی کار، ابزارهای کمکی و تنظیمات روال می‌توانند علائم را قابل مدیریت‌تر کنند.

داروهای ADD/ADHD

دارو جزء معمولی در درمان ADHD است. دو دسته اصلی دارویی که استفاده می‌شوند شامل داروهای محرک و غیرمحرک هستند.

داروهای محرک به‌طور مکرر تجویز می‌شوند. این داروها با تأثیر بر برخی از انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، می‌توانند به بهبود تمرکز و کاهش رفتارهای ناگهانی یا هایپرکتیو کمک کنند. از جمله نمونه‌ها می‌توان به داروهایی که حاوی متیل فنیدات یا آمفتامین هستند اشاره کرد.

داروهای غیرمحرک گزینه‌ای جایگزین هستند. این داروها ممکن است در صورت عدم اثربخشی داروهای محرک، بروز عوارض جانبی قابل توجه یا اگر دلایل پزشکی دیگری برای اجتناب از آن‌ها وجود داشته باشد، در نظر گرفته شوند. این داروها با داروهای محرک متفاوت عمل می‌کنند و ممکن است زمان بیشتری برای نشان دادن اثر کامل آن‌ها نیاز باشد.

مهم است به یاد داشته باشیم که دارو معمولاً زمانی مؤثرترین است که با سایر اشکال حمایت ترکیب شود. داروی خاص و دوز آن بر اساس علائم فردی و سلامتی کلی توسط یک متخصص بهداشت تعیین می‌شود.

افسانه‌های رایج که ADD و ADHD را گیج‌کننده می‌کند

• افسانه: ADD و ADHD دو وضعیت جداگانه هستند.
  واقعیت: ADD یک اصطلاح قدیمی‌تر است. پزشکان ADHD تشخیص می‌دهند و ارائه را توصیف می‌کنند.

• افسانه: ADHD همیشه به معنای هایپرکتیویتی است.
  واقعیت: برخی افراد عمدتاً علائم بی‌توجهی را تجربه می‌کنند و هایپرکتیویتی می‌تواند ظریف یا درونی باشد نه به‌صورت واضح بیرونی.

• افسانه: ADHD فقط یک مشکل کودکانه است.
  واقعیت: بسیاری از افراد علائم را به بزرگسالی ادامه می‌دهند، حتی اگر بیان آن با سن و زمینه تغییر کند.

• افسانه: افراد با ADHD فقط نیاز به تلاش بیشتر دارند.
  واقعیت: ADHD به‌عنوان یک شرایط نورودولوژیک توصیف می‌شود که بر توجه و خود تنظیمی تأثیر می‌گذارد. تلاش کمک می‌کند، اما این نمی‌تواند جایگزین حمایت‌هایی باشد که با چگونگی عملکرد مغز مطابقت دارد.

این افسانه‌ها مهم هستند زیرا بر اینکه چه کسی جدی گرفته می‌شود، تأثیر می‌گذارند. آن‌ها همچنین بر اینکه آیا افراد به دنبال کمک خواهند رفت و آیا خود را به خاطر مشکلاتی که دلیل منطقی دارند سرزنش می‌کنند، تأثیر می‌گذارند.

درک تغییر از ADD به ADHD

بنابراین، برای جمع‌بندی، نکته اصلی که باید به یاد داشت این است که آنچه که قبلاً ADD نامیده می‌شد اکنون به‌طور رسمی به‌عنوان ADHD شناخته می‌شود. پزشکان از اواخر دهه 1980 به کار بردن اصطلاح ADD را متوقف کردند. امروزه، تشخیصی یکی از سه ارائه ADHD است: بی‌توجه، هایپرکتیو-Impulsive یا ترکیبی. 

حتی اگر کسی رفتارهای هایپرکتیو را نشان ندهد، اگر مشکلات توجه مهمی داشته باشد، و همچنان می‌تواند با ADHD تشخیص داده شود. واقعاً درک دقیق این است که چگونه این تفاوت‌های توجه و کنترل تکانه برای هر فرد ایجاد می‌شوند، چه در کودکی تشخیص شده باشند یا به‌عنوان بزرگسال به دنبال پاسخ باشند. 

نکته مهم این است که حمایت مناسب را بر اساس درک فعلی از ADHD دریافت کنیم.

منابع

1. سازمان مدیریت مواد مخدر و خدمات بهداشت روانی. (2016). جدول 7، مقایسه اختلال کم‌توجهی/هایپرکتیو DSM-IV به DSM-5. در تغییرات DSM-5: پیامدها برای اختلال عاطفی جدی کودک. مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK519712/table/ch3.t3/

2. وو، Z. M.، وانگ، P.، کائو، Q. J.، لیو، L.، سان، L.، و وانگ، Y. F. (2023). ویژگی‌های بالینی، روانشناختی و عملکردی مغز ارائه متمایز بی‌توجهی ADHD. جبهه‌های روانپزشکی، 14، مقاله 1099882. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2023.1099882

3. استنتون، K.، فوربس، M. K.، و زیمرمن، M. (2018). ابعاد متمایز تعریف کننده مقیاس خود گزارش بزرگسالان ADHD: پیامدها برای ارزیابی علائم بی‌توجه و هایپرکتیو/Impulsive. ارزیابی روانشناختی، 30(12)، 1549. https://doi.org/10.1037/pas0000604

4. اسلوبودین، O.، هار سینای، M.، و زوهار، A. H. (2025). یک مطالعه کنترل‌شده از اختلال عاطفی در زنان بزرگسال مبتلا به ADHD. PloS one، 20(12)، e0337454. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0337454

5. راجح، A.، امان‌الله، S.، شیواکومار، K.، و کول، J. (2017). مداخلات در ADHD: یک مرور تطبیقی از داروهای محرک و درمان‌های رفتاری. نشریه آسیایی روانپزشکی، 25، 131-135. https://doi.org/10.1016/j.ajp.2016.09.005

سؤالات متداول

آیا تفاوتی بین ADD و ADHD وجود دارد؟

ADD یک اصطلاح قدیمی‌تر است که بسیاری از مردم هنوز در مکالمه از آن استفاده می‌کنند. در محیط‌های بالینی، ADHD تشخیص فعلی است و پزشکان به توصیف ارائه می‌پردازند نه اینکه از ADD به‌عنوان یک دسته جداگانه استفاده کنند.

چرا نام از ADD به ADHD تغییر کرده است؟

اصطلاحات به‌عنوان چهارچوب‌های تشخیصی تکامل یافته‌اند تا مشکلات توجه را در کنار هایپرکتیویتی و تکانه زیر یک تشخیص کلی میانجی قرار دهند، با ارائه‌های مختلف شناخته‌شده.

وقتی کسی درباره "علائم ADD" امروز صحبت می‌کند، چه معنایی دارد؟

آن‌ها معمولاً ویژگی‌های بی‌توجهی مانند مشکل در تمرکز، فراموشی، بی‌نظمی و مشکل در پیگیری را توصیف می‌کنند که می‌تواند به یک ارائه بی‌توجهی از ADHD مرتبط باشد.

چگونه ADHD بی‌توجه با ADHD هایپرکتیو متفاوت است؟

ارائه بی‌توجه بر روی مشکلات تمرکز، سازمان‌دهی و توجه پایدار متمرکز است. ارائه هایپرکتیو-Impulsive بر روی بی‌قراری، رفتارهای تکانشی و مشکل در مهار تمرکز دارد. برخی افراد هر دو را تجربه می‌کنند.

آیا بزرگسالان می‌توانند ADHD داشته باشند حتی اگر به‌عنوان کودک تشخیص داده نشده باشند؟

بله. بسیاری از بزرگسالان بعداً به ارزیابی نیاز دارند، معمولاً زمانی که تقاضاهای زندگی افزایش یابد یا زمانی که الگوهایی را شناسایی می‌کنند که برای مدت طولانی وجود داشته‌اند.

آیا ADHD در دختران و زنان به‌گونه‌ای متفاوت به نظر می‌رسد؟

می‌تواند. الگوهای بی‌توجهی، رفتارهای پوششی و علائم درونی‌شده می‌توانند به شناسایی نادرست منجر شوند، که به همین دلیل ارزیابی دقیق باید فراتر از الگوهای کلی انجام شود.

علائم اصلی ADHD چیست؟

علائم معمولاً به دو دسته بی‌توجهی و هایپرکتیویتی-Impulsivity تقسیم می‌شوند. ارائه به اینکه کدام خوشه بارزتر است و چقدر بر عملکرد روزمره تأثیر می‌گذارد، بستگی دارد.

آیا ADHD یک وضعیت مادام‌العمر است؟

برای بسیاری از افراد، چالش‌های مرتبط با ADHD می‌توانند در طول زمان ادامه یابند، اگرچه علائم و استراتژی‌های مقابله معمولاً با سن، محیط و حمایت تغییر می‌کنند.