ADD و ADHD: تفاوت امروز چیست

چرا "ADD" هنوز در زبان Everyday وجود دارد

با اینکه حرفه‌ای‌های پزشکی از اصطلاح ADHD استفاده می‌کنند، بسیاری از مردم هنوز به دلیل عادت و آشنایی از ADD استفاده می‌کنند. سال‌ها، ADD برچسبی بود که مردم در مدارک مدرسه، کتاب‌های قدیمی و توضیحات اولیه درباره مشکلات توجه می‌دیدند. برخی بزرگسالان نیز همچنان از آن استفاده می‌کنند زیرا احساس می‌کنند توصیف بهتری از تجربه‌های زیسته خودشان است، به‌ویژه اگر با تصویر پرانرژی‌ای که بسیاری از مردم با ADHD مرتبط می‌کنند، ارتباطی نداشته باشند.

دلیل دیگر اینکه این اصطلاح ادامه دارد این است که علائم بی‌توجهی ممکن است کمتر برای دیگران قابل مشاهده باشد. وقتی کسی با حواس پرتی، فراموش‌کاری، مدیریت زمان و خستگی ذهنی دست و پنجه نرم می‌کند، ممکن است به نظر نرسد که "هیپر اکتیو" است. این می‌تواند باعث شود مردم به عبارت ADD به عنوان یک اختصار روی بیاورند، هرچند که زبان بالینی به‌روز شده است.

نگاهی به چگونگی تکامل واژگان:

• ۱۹۸۰: اصطلاح اختلال کم‌توجهی (ADD) در DSM III معرفی می‌شود، با زیرگروه‌های ADD با و بدون هیپر اکتیویتی.

• ۱۹۸۷: نام به اختلال کم‌توجهی و بیش‌فعالی (ADHD) در DSM III R تغییر می‌کند و لیست علائم یکپارچه می‌شود.

• ۱۹۹۴: DSM IV سه ارائه متمایز از ADHD را معرفی می‌کند: بی‌توجهی، بیش‌فعالی و ترکیبی.

• امروزه: در حالی که هر سه ارائه هنوز شناخته شده‌اند، اصطلاح ADD در محیط‌های بالینی به عنوان منسوخ شده در نظر گرفته می‌شود، حتی اگر در زبان روزمره رایج باقی بماند.

با وجود این تغییرات، اصطلاح قدیمی هنوز ظاهر می‌شود زیرا زبان چسبنده است. مردم اغلب کلماتی را که اولین بار یاد گرفته‌اند، همچنان به کار می‌برند، به‌ویژه زمانی که این کلمات احساس می‌کنند که به‌طور اجتماعی درک شده‌اند. نکته کلیدی این است که زبان روزمره و زبان بالینی همیشه یکسان نیستند و ممکن است شخصی در حال توصیف مشکلات واقعی باشد حتی اگر از یک برچسب قدیمی استفاده کند.

آنچه کلینیک‌ها امروزه استفاده می‌کنند و چگونه "ADD" را به اصطلاحات فعلی ترجمه کنیم

کلینیک‌ها ADHD را تشخیص می‌دهند، نه ADD. در عمل، این به این معنی است که یک حرفه‌ای بهداشت ارزیابی می‌کند که آیا فرد معیاری برای ADHD را دارد و سپس توصیف می‌کند که کدام ارائه بهترین تطابق را با الگوی علائم فعلی و تأثیر عملکردی دارد.

وقتی کسی می‌گوید "من ADD دارم"، یک ترجمه عملی معمولاً این است: "من مشکلات توجه و عملکرد اجرایی را تجربه می‌کنم که بیشتر بی‌توجه به نظر می‌رسند تا بیش‌فعال." اگر الگو تطابق داشته باشد، کلینیک‌ها می‌توانند آن را به عنوان بی‌توجهی توصیف کنند. 

دلیل اهمیت این ترجمه، در مورد تصحیح مردم در مکالمه نیست. این مهم است زیرا واژگان دقیق و به‌روز از ارزیابی، مستندسازی و برنامه‌ریزی درمان واضح‌تر حمایت می‌کند.

مردم چه معنایی از گفتن "علائم ADD" دارند

وقتی مردم از "علائم ADD" صحبت می‌کنند، معمولاً به ویژگی‌های بی‌توجهی اشاره می‌کنند، به‌ویژه نوعی که می‌تواند به تحصیل، کار، روابط و عملکرد روزمره آسیب بزند بدون اینکه توجه زیادی به خود جلب کند. این‌ها معمولاً علائمی هستند که به عنوان تنبلی، بی‌دقتی، کمبود تلاش یا بی‌علاقگی برداشت می‌شوند، در حالی که فرد در واقع با نگه‌داشتن توجه پایدار و مدیریت خود مشکل دارد.

موضوعات رایجی که مردم به آن اشاره می‌کنند شامل:

• بی‌توجهی: مشکل در حفظ تمرکز، به‌ویژه در طول وظایف طولانی، گفتگوها یا مطالعه.

• بی‌نظمی: مشکل در برنامه‌ریزی، اولویت‌بندی، توالی مراحل یا پیگیری مواد.

• فراموش‌کاری: گم کردن اشیاء، فراموش کردن قرارها، فراموش کردن دستورات یا رها کردن وظایف در میانه.

• فشار حافظه کاری: مشکل در نگه‌داشتن چندین مرحله در ذهن، به‌ویژه وقتی که قطع می‌شود یا تحت فشار زمانی قرار دارد.

برای بسیاری از افراد، بخش ناامیدکننده این است که این مسائل می‌توانند ناپایدار باشند. یک فرد ممکن است عمیقاً بر روی چیزی جالب تمرکز کند و سپس نتواند کاری را آغاز یا به پایان برساند. این عدم تطابق می‌تواند احساس شرم و سردرگمی ایجاد کند، به‌ویژه اگر به فرد گفته شده باشد که "باهوش است اما تلاش نمی‌کند."

چگونه ADHD بی‌توجهی می‌تواند متفاوت از ADHD بیش‌فعالی به نظر برسد

ADHD اغلب به گونه‌ای بحث می‌شود که گویی یک ظاهر واضح دارد، اما الگوی اصلی فراتر از این است. ارائه‌ها نشان‌دهنده علائم برجسته‌تر هستند، نه اینکه آیا این وضعیت "واقعی" یا "شدید" است. دو نفر می‌توانند هر دو معیارهای ADHD را داشته باشند، در حالی که رفتارهای ظاهری بسیار متفاوتی دارند.

در ارائه بی‌توجهی، مشکلات اغلب به صورت اصطکاک داخلی نشان داده می‌شود نه بی‌قراری و جنب و جوش ظاهری. یک فرد ممکن است:

در طول وظایف که نیاز به تلاش ذهنی پایدار دارد، حتی زمانی که به نتیجه اهمیت می‌دهد، از تمرکز بيفتد.

• جزئیات را از دست بدهد یا اشتباهات قابل اجتناب انجام دهد زیرا توجه در میانه کار کاهش می‌یابد یا تغییر می‌کند.

• با سازمان‌دهی و مدیریت زمان مشکل داشته باشد، حتی با نیت و برنامه‌ریزی قوی.

• به نظر برسد که "گوش نمی‌دهد" وقتی که توجهش منحرف می‌شود، حتی اگر بخواهد درگیر شود.

• از تلاش برای حفظ تمرکز و ساختار خسته ذهنی احساس کند.

در ارائه بیش‌فعالی و تکانشی، علائم تمایل دارند که بیشتر به‌صورت خارجی قابل مشاهده باشند. یک فرد ممکن است:

• دست و پا بزنند، مدام حرکت کنند یا احساس کنند نمی‌توانند به‌مدت طولانی بی‌حرکت بنشینند.

• زیاد صحبت کنند یا قطع کنند زیرا افکار به سرعت پیش می‌آید و احساس فوریت دارند.

• به طور تکانشی عمل کنند، تصمیمات فوری بگیرند یا در انتظار نوبت خود مشکل داشته باشند.

• در یک شیوه‌ای که در رفتار قابل مشاهده است و نه فقط در فکر، بی‌قراری احساس کنند.

بسیاری از افراد یک ارائه ترکیبی را تجربه می‌کنند، جایی که هر دو خوشه قابل توجه هستند. همچنین شایع است که علائم به مرور زمان در ظاهر تغییر کند. به عنوان مثال، یک بزرگسال ممکن است گزارش دهد که بی‌حرکتی مشهود کمتری دارد اما هنوز احساس بی‌قراری درونی، بی‌صبر بودن و اتخاذ تصمیمات تکانشی را تجربه کند.

چگونه یک ارزیابی ADHD در عمل انجام می‌شود

هدف یک ارزیابی ADHD درک این است که آیا الگوی علائم پایدار، آسیب‌رسان و بهتر از یک وضعیت یا شرایط زندگی دیگری توضیح داده می‌شود.

یک ارزیابی معمولی معمولاً شامل:

• مصاحبه بالینی: یک کلینیک درباره علائم فعلی، تاریخچه رشدی، عملکرد مدرسه و کار، روابط، خواب و استرس سؤال می‌کند.

• تدابیر علائم: پرسشنامه‌ها یا مقیاس‌های ارزیابی ممکن است برای ثبت میزان و تأثیر علائم بی‌توجهی و بیش‌فعالی استفاده شوند.

• شواهد چنددهی: کلینیک‌ها معمولاً به دنبال علائمی هستند که در زمینه‌های مختلف، مانند خانه و مدرسه یا خانه و کار بروز می‌دهند.

• ملاحظات تفکیکی: کلینیک به این فکر می‌کند که آیا عوامل دیگری ممکن است علائم مشابهی را ایجاد کنند، مانند مشکلات خواب، اضطراب، افسردگی، مشکلات تیروئید، استفاده از مواد، آسیب یا تغییرات بزرگ زندگی.

هدف این است که تصویر منسجمی از چگونگی بروز توجه، کنترل تکانه و عملکرد اجرایی در زندگی روزمره ایجاد شود. ارزیابی همچنین معمولاً شامل بحثی درباره قوت‌ها و استراتژی‌های مقابله‌ای، نه تنها نواقص، است، زیرا بسیاری از افراد روش‌های پیچیده‌تری برای جبران مشکلات قبل از دریافت تشخیص توسعه می‌دهند.

ADD در مقابل ADHD در بزرگسالان

وقتی بزرگسالان از "ADD" صحبت می‌کنند، معمولاً به ویژگی‌های بلندمدت بی‌توجهی اشاره می‌کنند که با افزایش تقاضاهای زندگی مشخص‌تر شده‌اند. ساختار آموزشی می‌تواند گاهی اوقات مشکلات را پنهان کند، به‌ویژه برای افرادی که به هوش، آدرنالین یا فشار در آخرین لحظه برای حفظ تسلط وابسته بودند. بعداً، زمانی که مسئولیت‌ها افزایش می‌یابند، همان فرد ممکن است با برنامه‌ریزی، پیگیری و ثبات بیشتر دست‌وپنجه نرم کند به گونه‌ای که احساس سردرگمی کند زیرا هنوز هم می‌تواند به خوبی در لحظه‌های کوتاه عمل کند.

در زندگی بزرگسالان، مشکلات بی‌توجهی معمولاً به‌صورت معوق کردن کارها نمایان می‌شود که کمتر به انگیزه مربوط می‌شود و بیشتر به آغاز و اولویت‌بندی وظایف. به همراه احساس غرق شدگی مزمن زمانی که مسئولیت‌های متعدد به طور همزمان انباشته می‌شوند. 

بسیاری از بزرگسالان از "کوری زمانی" صحبت می‌کنند، جایی که آنها زمان لازم برای انجام وظایف را دست کم می‌گیرند یا کاملاً از دست می‌دهند، که می‌تواند باعث ایجاد الگوی عجله، ضرب‌الاجل‌های از دست رفته و پروژه‌های ناتمام شود. توجه نیز می‌تواند به شدت در طول جلسات، کاغذکاری یا کار اداری کاهش یابد و اصطکاک در روابط می‌تواند زمانی که فراموش‌کاری و بی‌نظمی به عنوان بی‌توجهی تعبیر می‌شود، حتی وقتی که فرد سخت تلاش می‌کند، افزایش یابد.

برای بزرگسالان در جستجوی ارزیابی، کلینیک‌ها معمولاً الگوهای دوران کودکی و همچنین عملکرد فعلی را بررسی می‌کنند. مزیت عملی وضوح این است که به شخص کمک می‌کند حمایت‌ها را با مشکل واقعی هماهنگ کند. ممکن است کسی به قدرت اراده بیشتری نیاز نداشته باشد. آنها ممکن است بسته به وضعیت به سیستم‌ها، تطبیق‌ها، درمان، مربی‌گری یا حمایت‌های پزشکی مختلف نیاز داشته باشند.

ADD در مقابل ADHD در زنان

ADHD در زنان اغلب در زمینه شناسایی نادیده گرفته شده یا تأخیری بحث می‌شود. یکی از دلایل این است که الگوهای بی‌توجهی می‌توانند ساکت‌تر و برای دیگران آسان‌تر برای نادیده گرفتن باشند. دلیل دیگر این است که دختران و زنان ممکن است یاد بگیرند که علائم را از طریق تلاش، کمال‌گرایی یا تلاش برای خوشایند دیگران پنهان کنند، که می‌تواند ناتوانی‌ها را پنهان کند تا زمانی که استرس غیرقابل مدیریت می‌شود و استراتژی‌های مقابله‌ای شروع به شکست می‌کنند.

در زنان، تجربه ممکن است شامل بی‌قراری درونی باشد که به شکل اضطراب، بیش‌فکری یا سر و صدای ذهنی مداوم به نظر می‌رسد، به همراه تلاش زیاد برای مقابله نظیر آماده‌سازی بیش‌ازحد، برنامه‌های سختگیرانه یا کار کردن به‌مدت طولانی‌تر از همتایی‌ها برای همگام شدن. بی‌نظمی ممکن است به‌صورت خصوصی تجربه شود، حتی اگر عملکرد خارجی "خوب" به نظر برسد، و احساس غرق شدن عاطفی می‌تواند به دلیل بار دائم تنظیم خود، مدیریت کار و انتظارات برای ظاهر شدن به‌عنوان یک فرد متشخص افزایش یابد. 

این الگوها می‌توانند به اشتباه برچسب‌گذاری منجر شوند، به‌ویژه زمانی که کلینیک‌ها یا معلمان انتظار دارند که ADHD به‌صورت رفتارهای اختلالی باشد. یک ارزیابی دقیق عملکرد و ناتوانی را در زمینه‌های مختلف نه بر اساس کلیشه‌ها بررسی می‌کند.

درمان برای ADD/ADHD

درمان معمولاً متناسب با علائم، سن، پروفایل سلامتی و تقاضاهای روزمره فرد تنظیم می‌شود. بسیاری از مردم بیشترین بهره را زمانی می‌برند که درمان چندبعدی باشد و به یک راه‌حل واحد متکی نباشد.

عناصر رایج درمان شامل:

• گزینه‌های دارویی: داروهای محرک و غیرمحرک در مراقبت از ADHD هر دو مورد استفاده قرار می‌گیرند و انتخاب آن بر اساس علائم، عوارض جانبی و ملاحظات پزشکی توسط یک کلینیک هدایت می‌شود.

• پشتیبانی مبتنی بر مهارت: استراتژی‌هایی که به سازمان‌دهی، مدیریت زمان، آغاز وظایف و برنامه‌ریزی متمرکز می‌شوند، می‌توانند اختلالات روزمره را کاهش دهند.

• درمان: رویکردهایی مانند درمان شناختی رفتاری معمولاً برای حمایت از مقابله، تنظیم عاطفی و باورهای نامساعدی که از سال‌ها مبارزه تشکیل شده‌اند، استفاده می‌شوند.

• تغییرات محیطی: تطبیقات در مدرسه یا محل کار، طراحی مجدد وظایف، ابزارهای کمکی و تنظیمات روال می‌توانند علائم را قابل مدیریت‌تر کنند.

داروهای ADD/ADHD

دارو یکی از اجزای رایج درمان ADHD است. دو دسته اصلی داروهایی که استفاده می‌شود محرک‌ها و غیرمحرک‌ها هستند.

داروهای محرک به طور مکرر تجویز می‌شوند. این داروها با تأثیر گذاشتن بر برخی از ناقل‌های عصبی در مغز کار می‌کنند، که می‌تواند تمرکز را بهبود بخشد و رفتارهای تکانشی یا بیش‌فعال را کاهش دهد. نمونه‌هایی از این داروها شامل داروهایی است که حاوی متیل‌فنیدات یا آمفتامین‌ها هستند.

داروهای غیرمحرک یک گزینه جایگزین هستند. اگر داروهای محرک مؤثر نباشند، عوارض جانبی قابل توجهی ایجاد کنند یا اگر دلایل پزشکی دیگری وجود داشته باشد که باید از آنها اجتناب شود، می‌توانند در نظر گرفته شوند. این داروها به گونه‌ای متفاوت از محرک‌ها عمل می‌کنند و ممکن است برای نشان دادن اثر کامل خود زمان بیشتری نیاز داشته باشند.

مهم است که توجه داشته باشید که دارو معمولاً زمانی مؤثرتر است که با دیگر اشکال حمایت همزمان استفاده شود. داروی خاص و دوز آن توسط یک متخصص بهداشتی بر اساس علائم فرد و سلامت کلی تعیین می‌شود.

افسانه‌های رایج که ADD و ADHD را گیج می‌کند

• افسانه: ADD و ADHD دو وضعیت جداگانه هستند.
  حقیقت: ADD یک اصطلاح قدیمی است. کلینیک‌ها ADHD را تشخیص می‌دهند و ارائه را توصیف می‌کنند.

• افسانه: ADHD همیشه به معنای بیش‌فعالی است.
  حقیقت: برخی افراد عمدتاً علائم بی‌توجهی را تجربه می‌کنند و بیش‌فعالی می‌تواند ظریف یا داخلی باشد نه به‌طور واضح خارجی.

• افسانه: ADHD تنها یک مشکل دوران کودکی است.
  حقیقت: بسیاری از افراد ادامه می‌دهند که علائم را در بزرگسالی تجربه کنند، حتی اگر بیان آن با سن و زمینه تغییر کند.

• افسانه: افراد مبتلا به ADHD فقط نیاز دارند بیشتر تلاش کنند.
  حقیقت: ADHD به عنوان یک وضعیت نورودنيوي که بر توجه و خودتنظیمی تأثیر می‌گذارد توصیف می‌شود. تلاش کمک می‌کند، اما حمایت‌هایی که با عملکرد مغز همخوانی دارد، جایگزین نمی‌کند.

این افسانه‌ها اهمیت دارند زیرا مشخص می‌کنند چه کسی جدی گرفته می‌شود. آنها همچنین مشخص می‌کنند که آیا افراد به دنبال کمک می‌روند و آیا خود را به خاطر مشکلاتی که توضیحات معقولی دارند، سرزنش می‌کنند.

درک تغییر از ADD به ADHD

پس، برای جمع‌بندی، نکته اصلی که باید به خاطر بسپاریم این است که آنچه قبلاً ADD نامیده می‌شد اکنون به‌طور رسمی به عنوان ADHD شناخته می‌شود. پزشکان از اواخر دهه ۱۹۸۰ استفاده از اصطلاح ADD را متوقف کردند. امروزه، تشخیص تحت یکی از سه ارائه ADHD قرار می‌گیرد: بی‌توجهی، بیش‌فعالی-تکانشی یا ترکیبی. 

حتی اگر کسی رفتارهای بیش‌فعالی نشان ندهد، می‌تواند هنوز هم اگر مشکلات توجه قابل توجهی داشته باشد با ADHD تشخیص داده شود. این واقعا به درک چگونگی ظهور این تفاوت‌ها در توجه و کنترل تکانه برای هر شخص مربوط می‌شود، چه آنها در کودکی تشخیص داده شوند یا در بزرگسالی جستجوی پاسخ کنند. 

قسمت مهم این است که حمایت مناسب بر اساس درک فعلی ADHD دریافت شود.

منابع

1. سازمان اداری سوء مصرف مواد و خدمات بهداشت روان. (۲۰۱۶). جدول ۷، مقایسه اختلال کم‌توجهی/بیش‌فعالی DSM-IV به DSM-5. در تغییرات DSM-5: پیامدها برای اختلال عاطفی جدی کودک. مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK519712/table/ch3.t3/

2. وو، ز. ام، وانگ، پ، کائو، ق. ج، لیو، ل، سان، ل، و وانگ، ی. ف. (۲۰۲۳). ویژگی‌های بالینی، روان‌سنجی و عملکرد مغزی در ارائه‌های محدود کننده بی‌توجهی ADHD. جبهه‌های روانپزشکی، ۱۴، مقاله ۱۰۹۹۸۸۲. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2023.1099882

3. استانتون، ک، فاربس، م. ک، و زیمرمن، م. (۲۰۱۸). ابعاد متمایز تعریف کننده مقیاس خودگزارش‌دهی ADHD بزرگسالان: پیامدها برای ارزیابی علائم بی‌توجهی و بیش‌فعالی/تکانشی. ارزیابی روان‌شناختی، ۳۰(۱۲)، ۱۵۴۹. https://doi.org/10.1037/pas0000604

4. اسلوبودین، او، هار سینای، م، و زوهار، آ. ه. (۲۰۲۵). یک مطالعه کنترل شده در مورد اختلال عاطفی در زنان بزرگسال مبتلا به ADHD. PloS one, 20(۱۲)، e0337454. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0337454

5. راجح، آ، امان‌الله، س، شیواکومار، ک، و کول، ج. (۲۰۱۷). مداخلات در ADHD: مروری مقایسه‌ای بر داروهای محرک و درمان‌های رفتاری. مجله آسیایی روان‌پزشکی، ۲۵، ۱۳۱-۱۳۵. https://doi.org/10.1016/j.ajp.2016.09.005

سوالات متداول

آیا تفاوتی بین ADD و ADHD وجود دارد؟

ADD یک اصطلاح قدیمی است که بسیاری از مردم هنوز در مکالمه استفاده می‌کنند. در محیط‌های بالینی، ADHD تشخیص فعلی است و کلینیک‌ها ارائه را توصیف می‌کنند و از استفاده از ADD به عنوان یک دسته مجزا خودداری می‌کنند.

چرا نام از ADD به ADHD تغییر کرد؟

اصطلاحات تغییر کردند زیرا چارچوب‌های تشخیصی توسعه یافتند تا مشکلات توجه را در کنار هیپر اکتیویتی و تکانه تحت یک تشخیص جامع‌تر شناسایی کنند، با ارائه‌های مختلف شناخته شده.

چه معنایی دارد وقتی کسی درباره "علائم ADD" امروز صحبت می‌کند؟

آنها معمولاً به ویژگی‌های بی‌توجهی مانند مشکل در تمرکز، فراموش‌کاری، بی‌نظمی و مشکل در پیگیری اشاره می‌کنند که می‌تواند به یک ارائه بی‌توجهی ADHD مرتبط باشد.

چگونه ADHD بی‌توجهی با ADHD بیش‌فعالی متفاوت است؟

ارائه بی‌توجهی بر توجه، سازماندهی و مشکلات توجه پایدار متمرکز است. ارائه بیش‌فعالی و تکانشی بر بی‌قراری، رفتارهای تکانشی و مشکل در بازداری متمرکز است. برخی افراد هر دو را تجربه می‌کنند.

آیا بزرگسالان می‌توانند ADHD داشته باشند حتی اگر در کودکی تشخیص داده نشده باشند؟

بله. بسیاری از بزرگسالان بعداً به دنبال ارزیابی هستند، معمولاً زمانی که تقاضاهای زندگی افزایش می‌یابند یا وقتی الگوهایی را تشخیص می‌دهند که برای مدت طولانی وجود داشته‌اند.

آیا ADHD در دختران و زنان متفاوت به نظر می‌رسد؟

می‌تواند. الگوهای بی‌توجهی، رفتارهای ماسکینگ و علائم درونی می‌توانند به نادیده گرفتن منجر شوند، به همین دلیل است که ارزیابی دقیق به کلیشه‌ها توجه نمی‌کند.

علائم اصلی ADHD چیست؟

علائم معمولاً به دو دسته بی‌توجهی و بیش‌فعالی تقسیم می‌شوند. ارائه بستگی به این دارد که کدام خوشه بیشتر بارز است و چقدر بر عملکرد روزمره تأثیر می‌گذارد.

آیا ADHD یک وضعیت مادام‌العمر است؟

برای بسیاری از افراد، چالش‌های مرتبط با ADHD می‌توانند در طول زمان ادامه یابند، هرچند علائم و استراتژی‌های مقابله‌ای معمولاً با گذشت زمان، محیط و حمایت تغییر می‌کنند.