میگرن یک وضعیت عصبی پیچیده است که میتواند واقعاً زندگی شما را مختل کند. درک اینکه میگرن چیست، چه عواملی باعث آن میشود و چگونه میتوان آن را مدیریت کرد، اولین گام به سوی دریافت تسکین است.
این مقاله جنبههای مختلف میگرن را از انواع و علائم مختلف آن تا گزینههای درمانی موجود تجزیه و تحلیل میکند.
نکات کلیدی
میگرن یک اختلال عصبی است که با سردردهای مکرر و غالباً شدید مشخص میشود و اغلب با علائمی مانند تهوع و حساسیت به نور و صدا همراه است.
چندین نوع میگرن وجود دارد، از جمله میگرن با آورا، میگرن بدون آورا، میگرن مزمن و میگرن وزنی، که هر کدام ویژگیهای منحصر به فردی دارند.
در حالی که علت دقیق میگرن به طور کامل درک نشده است، بر این باورند که شامل عملکرد غیرطبیعی مغز میشود و میتواند توسط عوامل مختلفی مانند استرس، برخی غذاها و تغییرات در الگوهای خواب تحریک شود.
تشخیص میگرن معمولاً شامل مرور سوابق پزشکی، ردیابی علائم و گاهی اوقات آزمایشهای تصویربرداری برای رد کردن شرایط دیگر است.
درمان میگرن بر دو رویکرد اصلی تمرکز دارد: درمانهای حاد برای متوقف کردن علائم در طول حمله و درمانهای پیشگیرانه برای کاهش فراوانی و شدت حملات آینده.
گزینههای دارویی برای میگرن شامل مسکنهای بدون نسخه، داروهای تجویزی مانند تریپتسان و جپانتس، و داروهای پیشگیرانه مانند بتابلاکرها و داروهای ضد افسردگی هستند.
میگرن چیست؟
میگرن بیشتر از صرفاً یک سردرد بد است؛ این یک اختلال عصبی پیچیده است که بر سلامت مغز میلیونها نفر تأثیر میگذارد. در حالی که درد شدید سر یک نشانه بارز است، این تنها یک قطعه از یک معما بزرگتر است.
علاوه بر درد تپنده یا کوبنده، که معمولاً یک طرف سر را تحت تأثیر قرار میدهد و با حرکت بدتر میشود، افراد معمولاً سایر نشانههای ناتوانکننده را تجربه میکنند.
نشانههای رایج میگرن
حملات میگرنی معمولاً با گروهی از نشانهها همراه است که میتواند به طور قابل توجهی بر زندگی روزمره تأثیر بگذارد. این نشانهها میتوانند شامل موارد زیر باشند:
تهوع و استفراغ: احساس مریضی در معده شکایت بسیار رایجی است که در دوران یک حمله میگرنی رخ میدهد.
حساسیت به نور (فتوفوبیا): نورهای روشن، حتی نورهای عادی داخلی، میتوانند غیرقابل تحمل و دردناک شوند.
حساسیت به صدا (فونوفوبیا): صداهای روزمره میتوانند به میزان زیادی تقویت شده و آزاردهنده به نظر برسند.
حساسیت به بو: برخی از بوها، مانند عطرها یا دود، میتوانند بهویژه مزاحم باشند.
برخی از افراد همچنین تجربه میکنند که یک اوره قبل یا در حین میگرن ظاهر میشود. اینها اختلالات حسی هستند که اغلب بصری هستند، مانند دیدن نورهای چشمکزن، خطوط زیگزاگ یا نقاط کور. سایر نشانههای اوره میتواند شامل احساس سوزنسوزن شدن یا مشکل در صحبت کردن باشد.
میگرنها چقدر طول میکشند؟
یک حمله میگرنی درماننشده میتواند به مدت طولانی ادامه یابد. به طور کلی، این اپیزودها میتوانند از ۴ ساعت تا ۷۲ ساعت طول بکشند. مدت زمان میتواند به طور قابل توجهی از فردی به فرد دیگر و حتی از یک حمله به حمله دیگر متفاوت باشد.
برای برخی، میگرن ممکن است در عرض چند ساعت خودبهخود حل شود، در حالی که برای دیگران، میتواند یک ماجرای چند روزه باشد. در موارد نادر و شدید، میگرن میتواند حتی طولانیتر شود و از مرز ۷۲ ساعت فراتر رود که به عنوان وضعیت میگرنوز شناخته میشود و معمولاً نیاز به مداخله پزشکی دارد.
انواع میگرن
میگرنها به اشکال مختلفی بروز میکنند و دانستن نوع خاص میتواند در درک و مدیریت آنها کمک کند. نگاهی به برخی از دستهبندیهای رایجتر:
میگرن با اوره
این نوع با اختلالات حسی که معمولاً قبل یا در حین یک حمله میگرنی اتفاق میافتد، مشخص میشود. به اینها اوره گفته میشود. اختلالات بصری شایعترین هستند، مانند دیدن نورهای چشمکزن، خطوط زیگزاگ یا نقاط کور.
برخی از افراد ممکن است تغییرات حسی را تجربه کنند، مانند سوزنسوزن شدن یا بیحسی در اندامهای خود، یا حتی مشکلات گفتاری. این نشانههای عصبی معمولاً بهطور تدریجی در طی ۵ تا ۲۰ دقیقه توسعه مییابند و کمتر از یک ساعت طول میکشند.
میگرن بدون اوره
این شایعترین نوع میگرن است. این بدون هیچ نشانه اورهای پیشین رخ میدهد. نشانه بارز آن خود سردرد است که معمولاً به عنوان درد تپنده یا ضربانی توصیف میشود، که معمولاً در یک طرف سر قرار دارد.
این معمولاً از لحاظ شدت متوسط تا شدید است و میتواند با فعالیت بدنی بدتر شود. تهوع، استفراغ، و حساسیت شدید به نور و صدا معمولاً همراه با درد سر هستند.
میگرن مزمن
میگرن مزمن با فرکانس حملات تعریف میشود. این شامل تجربه سردرد در ۱۵ روز یا بیشتر در ماه به مدت حداقل سه ماه است.
از این روزهای سردرد، حداقل هشت باید ویژگیهای میگرن، مانند درد سر متوسط تا شدید، درد ضربانی، درد در یک طرف سر، یا حساسیت به نور و صدا داشته باشد. این طبیعت مداوم میتواند تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره داشته باشد.
میگرن شکمی
میگرن شکمی بیشتر در کودکان مشاهده میشود، میگرن شکمی با بروز اپیزودهای مکرر درد معده متوسط تا شدید مشخص میشود که معمولاً با تهوع و استفراغ همراه است. ممکن است در این اپیزودها سردرد وجود داشته باشد یا نباشد.
با بزرگتر شدن افراد، میگرنهای شکمی گاهی به سردردهای کلاسیک میگرنی تبدیل میشوند.
میگرن چشمی
این نوع که به میگرن شبکیهای نیز معروف است، بر بینایی در یک چشم تأثیر میگذارد. میتواند منجر به از دست دادن موقتی جزئی یا کامل بینایی در آن چشم شود، که معمولاً با درد کسلکنندهای در پشت چشم همراه است که ممکن است به بقیه سر نیز گسترش یابد. هر گونه تغییر ناگهانی در بینایی نیاز به توجه پزشکی فوری دارد.
میگرن وستیبولار
این نوع میگرن عمدتاً بر حس تعادل تأثیر میگذارد. بیماران ممکن است احساس سرگیجه (حس چرخش) و مشکلات تعادل را تجربه کنند که اغلب با تهوع و استفراغ همراه است.
سردردها ممکن است در طول یک حمله میگرن وستیبولار وجود داشته باشد یا نداشته باشد. این نوع اغلب در افرادی که سابقه بیماری حرکتی دارند مشاهده میشود.
میگرن همیپلژیک
این نوع نادر اما جدی از میگرن باعث ضعف موقتی یا فلج در یک سمت بدن میشود. سایر نشانهها ممکن است شامل بیحسی، سوزنسوزن شدن، و تغییرات بینایی باشد.
زیرا این نشانهها میتوانند شبیه سکته مغزی باشند، بسیار مهم است که در صورت بروز آنها به فوریت پزشکی مراجعه کنید.
سایر انواع کمتر رایج
انواع دیگری از میگرنهای کمتر رایج نیز وجود دارد که شامل:
میگرن با اوره ساقه مغز: این نوع با نشانههای عصبی ناشی از ساقه مغز مشخص میشود، مانند سرگیجه، چرخش و مشکل در صحبت کردن، که اغلب قبل از سردرد رخ میدهد.
وضعیت میگرنوز: یک میگرن شدید و ناتوانکننده که بیش از ۷۲ ساعت طول میکشد و معمولاً نیاز به بستری دارد.
میگرن اپتالموپلژیک: این نوع باعث درد در اطراف چشم شده و ممکن است منجر به فلج شدن عضلات کنترلکننده حرکت چشم شود و به دید دو یا افتادگی پلک منجر شود. این نوع نیز نیاز به ارزیابی فوری پزشکی به دلیل علل پنهان احتمالی دارد.
چه چیزی باعث میگرن میشود؟
دلایل دقیق پشت میگرن بهطور کامل درک نشده است، اما تحقیقات علوم اعصاب به تعامل پیچیدهای از عوامل ژنتیکی و تغییرات درون مغز اشاره دارد.
فکر میشود که سلولهای عصبی بیشفعال ممکن است تغییرات شیمیایی در بدن را تحریک کنند که بر مواد مانند سروتونین و CGRP تأثیر میگذارد. این تغییرات میتوانند منجر به التهاب و درد اطراف رگهای خونی مغز شوند.
چندین عامل میتوانند احتمال تجربه میگرن را در یک فرد افزایش دهند:
ژنتیک: تاریخ خانوادگی میگرن به طور قابل توجهی خطر را افزایش میدهد. اگر یکی از والدین میگرن داشته باشد، بین ۳۴-۹۰٪ شانس ارث بردن آن وجود دارد.
جنسیت و سن: میگرن در زنان بیشتر رایج است و معمولاً بین سنین ۱۰ تا ۴۰ سالگی شروع میشود. تغییرات هورمونی، مانند آنهایی که مرتبط با قاعدگی یا یائسگی هستند، میتوانند الگوهای میگرن را تحت تأثیر قرار دهند.
سایر شرایط بهداشتی: شرایطی مانند افسردگی، اضطراب، اختلالات خواب، و صرع گاهی با شیوع بیشتری از میگرنها مرتبط هستند.
در حالی که علت زیرین پیچیده است، برخی از تأثیرها میتوانند حمله میگرنی را در افراد آسیبپذیر شروع کنند. این تأثیرات میتوانند از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت باشند و ممکن است شامل:
نوسانات هورمونی: تغییرات مرتبط با چرخههای قاعدگی، بارداری، یائسگی، یا درمانهای هورمونی.
استرس: دوران استرس بالا میتواند منجر به تغییرات شیمیایی در مغز شود که ممکن است میگرن را تحریک کند.
تحریکات حسی: نورهای روشن، صداهای بلند، و بوهای قوی.
تغییرات الگوی خواب: خواب بیش از حد یا کمخوابی نیز میتوانند تحریککننده باشند.
تغییرات جوی: تغییرات در فشار بارومتری یا دما.
برخی غذاها و نوشیدنیها: پنیرهای پخته، الکل، شکلات، و کافئین (هم خیلی زیاد و هم ترک) گاهی تحت تأثیر قرار میگیرند، اگرچه پاسخهای فردی به شدت متفاوت است.
فشار جسمی: فعالیت بدنی شدید، از جمله ورزش و فعالیت جنسی.
داروها: برخی داروها، به ویژه آنهایی که بر رگهای خونی تأثیر میگذارند، میتوانند میگرن را تحریک کنند.
تشخیص میگرن
فهمیدن اینکه آیا شما در حال تجربه میگرن هستید، شامل گفتوگو با یک متخصص بهداشت است. آنها میخواهند درباره تاریخ پزشکی شما و نشانههای خاصی که داشتهاید، اطلاعاتی کسب کنند.
بسیار مفید است اگر شما سابقه سردردهای خود را نگه داشتهاید – چیزهایی مانند زمان وقوع، مدت زمان آنها، احساساتی که دارید، و هر چیزی که ممکن است موجب آنها شده باشد. این نوع جزئیات میتواند سرنخ بزرگی باشد.
پزشکان معمولاً درباره:
چند وقت یکبار سردرد دارید.
شدت و ماهیت نشانههای شما.
چه چیزی نشانههای شما را بهتر یا بدتر میکند.
آیا اعضای خانواده دیگر سابقه میگرن دارند.
تمام داروها و مکملهایی که مصرف میکنید.
گاهی اوقات، پزشک ممکن است از شما بخواهد که برای مدتی یک دفترچه سردرد نگه دارید. این دفترچه محلی برای یادداشت جزئیات درباره هر اپیزود سردرد، از جمله هر اختلال بصری یا احساسات غیرمعمول میباشد.
همچنین مفید است که استرسهای بزرگ زندگی یا تغییرات اخیر را یادداشت کنید. تشخیص میگرن معمولاً بر اساس توصیف دقیق الگوی سردرد و نشانههای همراه است.
در حالی که تصویربرداری مغز مانند MRI ممکن است برای رد شرایط دیگر انجام شود، مهم است که بدانید میگرنها خود به عملکرد مغز مربوط میشوند و لزوماً یک مشکل ساختاری که در یک MRI معمولی نشان داده میشود، نیست.
گزینههای درمان میگرن
مدیریت میگرن شامل دو رویکرد است: درمان حملات زمانی که آنها اتفاق میافتند و تلاش برای جلوگیری از وقوع آنها از ابتدا. درمان واحدی برای میگرن وجود ندارد، اما استراتژیهای مختلفی میتوانند به کاهش فراوانی، شدت و تأثیر آنها بر زندگی روزمره کمک کنند.
درمانهای حاد
این درمانها به محض بروز نشانههای میگرن برای متوقف کردن یا کاهش نشانههایی مانند درد، تهوع و حساسیت به نور و صدا انجام میشوند. هدف این است که حمله میگرنی را پیش از آنکه شدید شود متوقف کنند.
مسکنهای بدون نسخه (OTC): برای میگرنهای خفیف تا متوسط، داروهایی مانند ایبوپروفن، ناپروکسن یا استامینوفن که گاهی با کافئین ترکیب میشوند، میتوانند مؤثر باشند. با این حال، استفاده مکرر میتواند منجر به سردردهای ناشی از مصرف دارو شود.
داروهای تریپتان: این داروهای تجویزی با تأثیر بر مسیرهای سروتونین در مغز برای مسدود کردن سیگنالهای درد عمل میکنند. آنها در اشکال مختلفی مانند قرص، اسپری بینی و تزریقات وجود دارند.
گپنتها: داروهای جدیدتری مانند ریمژاپانت و اوبروژاپانت، پروتئینی به نام CGRP (پپتید مرتبط با ژن کلسیتونین) را هدف قرار میدهند که در میگرن نقش دارد. آنها به صورت قرصهای خوراکی یا اسپریهای بینی در دسترس هستند.
دیتانها: لاسمیدیتان یک مثال از یک دیتان، کلاس دیگری از دارو است که برای تسکین درد میگرن بر گیرندههای سروتونین تأثیر میگذارد. این دارو به صورت خوراکی مصرف میشود و ممکن است باعث خوابآلودگی شود.
ارگوتامینها: داروهایی مانند دیهیدروارگوتامین میتوانند مؤثر باشند، بهویژه برای میگرنهای طولانیتر، و به صورت اسپریهای بینی یا تزریقات در دسترس هستند. آنها معمولاً زمانی استفاده میشوند که سایر درمانها کارساز نبودهاند.
داروهای ضد تهوع: اگر تهوع و استفراغ علائم قابل توجهی باشند، داروهای خاصی ممکن است برای مدیریت این مسائل تجویز شوند.
درمانهای پیشگیرانه
درمانهای پیشگیرانه زمانی در نظر گرفته میشوند که میگرنها مکرر، شدید، یا به درمانهای حاد پاسخ نمیدهند. این درمانها هدفشان کاهش تعداد روزهای میگرن و شدت آنها است. آنها معمولاً بهطور منظم مصرف میشوند، نه فقط در هنگام حمله.
داروهای ضد تشنج: داروهایی مانند توپیرامات و اسید والپروئیک در پیشگیری از میگرن مؤثرند، اگرچه ممکن است عوارض جانبی داشته باشند.
داروهای فشار خون: برخی از بتا بلاکرها و مسدودکنندههای کانال کلسیم معمولاً برای پیشگیری از میگرن استفاده میشوند.
داروهای ضد افسردگی: برخی از انواع داروهای ضد افسردگی، بهویژه ضد افسردگیهای سه حلقهای، در پیشگیری از میگرن مؤثرند.
مهارکنندههای CGRP: این دسته شامل آنتیبادیهای مونوکلونال است که به صورت تزریقی (مانند ائرنوماب، فریمانزوماب، گالکانهزوماب، اپتینزوماب) و گپنتهای خوراکی (مانند آتوگپنت، ریمژاپانت) داده میشوند. آنها با مسدود کردن عملکرد CGRP کار میکنند.
تزریق بوتاکس: برای مبتلایان به میگرن مزمن، تزریق سم بوتولینوم نوع A در اطراف سر و گردن هر ۱۲ هفته میتواند به پیشگیری از سردردها کمک کند.
زندگی با میگرن و مدیریت آن
میگرن یک شرایط پیچیده است که بر بسیاری از افراد تأثیر میگذارد و اغلب بهطور قابل توجهی بر زندگی روزمره آنها تأثیر میگذارد. در حالی که درمانی وجود ندارد، درک انواع مختلف، علل ممکن و شناسایی نشانههای متفاوت اولین قدم به سوی مدیریت مؤثر است.
کار کردن نزدیک با یک ارائهدهنده خدمات بهداشتی کلید توسعه یک برنامه درمانی شخصیسازی شده است که ممکن است شامل داروهایی برای متوقف کردن یا پیشگیری از حملات، تغییرات سبک زندگی برای اجتناب از تأثیرات و درمانهای مکمل باشد. با آگاه ماندن و پیشگیرانه عمل کردن، افراد میتوانند یاد بگیرند که بهطور بهتر میگرنهای خود را کنترل کنند و کیفیت زندگی کلی خود را بهبود بخشند.
منابع
گرانژون، ل., لانژه، ک. س., والیژفسکا-پروسول، م., آنان، د., مارشلک، ک., ویلز، و., ... و مدرسه مطالعات پیشرفته فدراسیون سردرد اروپا (EHF-SAS). (۲۰۲۳). ژنتیک میگرن: ما اکنون کجاییم؟. مجله سردرد و درد، ۲۴(۱)، ۱۲. https://doi.org/10.1186/s10194-023-01547-8
آشینا، س., بنتیونا، ا., مارتلتی، پ., و اییکرمان-هارتردی، ک. (۲۰۲۱). تغییرات ساختاری و عملکردی مغز در میگرن. درد و درمان، ۱۰(۱)، ۲۱۱-۲۲۳. https://doi.org/10.1007/s40122-021-00240-5
آینگار، س., جانسون، ک. و., اوسیپو، م. ه., و آروورا، س. کی. (۲۰۱۹). CGRP و سیستم سهگانگی در میگرن. سردرد: مجله سردرد و درد صورت، ۵۹(۵)، ۶۵۹-۶۸۱. https://doi.org/10.1111/head.13529
دوکروس، آ., تورنیه-لاسرو، ا., و بوسر، م. گ. (۲۰۰۲). ژنتیک میگرن. لانست نورولوژی، ۱(۵)، ۲۸۵-۲۹۳. https://doi.org/10.1016/S1474-4422(02)00134-5
سؤالات متداول
میگرن دقیقاً چیست؟
میگرن بیشتر از صرفاً یک سردرد بد است. این یک مشکل پیچیده مغز و سیستم عصبی است که باعث درد شدید سر میشود، اغلب در یک طرف سر. همچنین میتواند با احساسات ناخوشایند دیگری مانند تهوع، استفراغ و حساسیت شدید به نور و صدا همراه باشد. این حملات ممکن است ساعتها یا حتی چند روز طول بکشند.
آیا میگرنها همان سردردها هستند؟
در حالی که میگرنها شامل سردردهای نیستند، اما همانند آنها نیستند. سردردها میتوانند علل زیادی داشته باشند، اما میگرن یک نوع خاص از اختلال عصبی است. سردردهای میگرنی معمولاً احساس تپش یا کوبش دارند، با حرکت بدتر میشوند و اغلب با علائم دیگری مانند تهوع یا حساسیت به نور و صدا همراهاند که همیشه با سردردهای معمولی وجود ندارد.
مراحل میگرن چه هستند؟
بسیاری از افراد میگرنها را در مراحل تجربه میکنند. قبل از سردرد، یک مرحله 'پرودروم' با نشانههایی مانند تغییرات خلقی، تمایلات غذایی، یا خستگی وجود دارد. برخی افراد همچنین قبل یا در حین سردرد، یک 'اوره' تجربه میکنند که میتواند شامل تغییرات بصری مانند دیدن نورهای چشمکزن یا نقاط کور، یا سایر اختلالات حسی باشد.
آیا میگرنها قابل درمان هستند؟
در حال حاضر هیچ درمانی برای میگرنها وجود ندارد. با این حال، میتوان آنها را بهطور مؤثر مدیریت کرد. درمانها بر توقف نشانهها در زمان شروع و جلوگیری از حملات آینده متمرکز هستند. تغییرات سبک زندگی، مانند مدیریت استرس و خواب کافی، نیز نقش مهمی دارند.
چه چیزی باعث میگرن میشود؟
علت دقیق میگرنها بهطور کامل درک نشده است، اما کارشناسان بر این باورند که تغییرات در فعالیت مغز و آزاد شدن برخی مواد شیمیایی و سیگنالهای درد در اطراف اعصاب و رگهای خونی در سر نقش دارند. عوامل زیادی میتوانند حمله را تحریک کنند، مانند استرس، برخی غذاها، تغییرات در الگوهای خواب، و تغییرات هورمونی.
انواع مختلف میگرنها کدامند؟
انواع مختلفی از میگرنها وجود دارد. رایجترین آنها میگرنهای با اوره و بدون اوره هستند. سایر انواع شامل میگرن مزمن (حملات مکرر)، میگرن وستیبولار (که تعادل را تحت تأثیر قرار میدهد)، میگرن همیپلژیک (که باعث ضعف موقت میشود) و میگرن شکمی است که بیشتر در کودکان شایع است و مشکلات معده ایجاد میکند.
چطور میگرن تشخیص داده میشود؟
پزشکان معمولاً میگرنها را بر اساس تاریخچه پزشکی شما و توصیف نشانههای شما تشخیص میدهند. نگهداشتن یک دفترچه میگرن میتواند بسیار مفید باشد. گاهی اوقات، آزمایشهایی مانند MRI یا سیتیاسکن ممکن است برای رد سایر علل ممکن سردردهای شما انجام شود.
چه درمانهایی برای میگرنها وجود دارد؟
درمانهای میگرن به دو دسته اصلی تقسیم میشوند: درمانهای حاد برای متوقف کردن یک حمله به محض شروع آن و درمانهای پیشگیرانه برای کاهش فراوانی و شدت حملات. داروها معمولاً متداول هستند، اما تغییرات سبک زندگی و درمانهای جایگزین نیز میتوانند مفید باشند.
آیا داروهایی برای متوقف کردن حمله میگرن وجود دارد؟
بله، داروهایی وجود دارند که برای متوقف کردن علائم میگرن پس از شروع آن طراحی شدهاند. اینها اغلب درمانهای حاد یا abortive نامیده میشوند. این داروها در صورت مصرف به محض بروز علائم میگرن بهترین عملکرد را دارند و شامل داروهایی مانند تریپتانها، گپنتها و برخی مسکنها میباشند.
درمانهای پیشگیرانه برای میگرنها چیست؟
درمانهای پیشگیرانه معمولاً به طور منظم، اغلب روزانه، برای کاهش فراوانی و شدت حملات میگرن مصرف میشوند. این شامل برخی داروهای فشار خون، داروهای ضد تشنج، داروهای ضد افسردگی، یا داروهای جدیدتری مانند آنتیبادیهای مونوکلونال است. این درمانها اغلب برای افرادی که میگرنهای مکرر یا شدید دارند، تجویز میشوند.
آیا تغییرات سبک زندگی میتوانند به مدیریت میگرن کمک کنند؟
قطعاً. شناسایی و اجتناب از تأثیرات شخصی میگرن اهمیت زیادی دارد. این ممکن است شامل مدیریت استرس از طریق تکنیکهایی مانند یوگا یا مدیتیشن، حفظ یک برنامه خواب منظم، خوردن وعدههای غذایی به موقع و ماندن آبرسانی شده باشد. گاهی اوقات، استراحت ساده در یک اتاق تاریک و ساکت میتواند علائم را کاهش دهد.
آیا میگرنها خطرناک هستند؟
بیشتر میگرنها تهدیدکننده زندگی نیستند و آسیب بلندمدتی به وجود نمیآورند. با این حال، در موارد بسیار نادر، یک عارضه میگرنی مانند سکته میگرنی (سکته در حین میگرن) میتواند رخ دهد. مهم است که در صورت بروز سردردهای ناگهانی و شدید یا اگر علائم غیرمعمولی مانند بیحسی، ضعف یا مشکل در صحبت کردن را تجربه کردید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.
اموتیو پیشرو در فناوری عصبی است که به پیشرفت تحقیقات علوم اعصاب از طریق ابزارهای قابل دسترس EEG و داده های مغزی کمک می کند.
Emotiv
