دلیریوم ترمنس

علائم اصلی تعریف‌کننده دلیریوم ترمنس چیست؟

دلیریوم ترمنس چه تفاوتی با علائم معمول ترک الکل دارد؟

دلیریوم ترمنس (DTs) نشان‌دهنده یک تشدید شدید فراتر از علائم معمولی است که در طول ترک الکل تجربه می‌شود. در حالی که ترک استاندارد ممکن است شامل لرزش، اضطراب و اختلالات خواب باشد، دلیریوم ترمنس سطح عمیق‌تری از اختلالات عصبی و فیزیولوژیکی را ایجاد می‌کند.

عامل متمایزکننده کلیدی، وجود خودِ دلیریوم است؛ حالتی که با اختلال شدید در هوشیاری و شناخت مشخص می‌شود و معمولاً در ترک‌های خفیف‌تر دیده نمی‌شود.

چرا سردرگمی عمومی و گیجی شدید رخ می‌دهد؟

یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های دلیریوم ترمنس، احساس فراگیر سردرگمی است. افرادی که دلیریوم ترمنس را تجربه می‌کنند، اغلب ارتباط خود را با محیط اطراف از دست می‌دهند و در شناسایی افراد یا مکان‌های آشنا دچار مشکل می‌شوند.

درک آن‌ها از زمان ممکن است به شدت مختل شود و منجر به سردرگمی در مورد اینکه کجا هستند و چه روزی است گردد. این اختلال شناختی فراتر از یک فراموشی ساده است؛ این یک اختلال اساسی در آگاهی و درک واقعیت است.

ویژگی‌های توهمات زنده بصری، شنیداری و لامسه چیست؟

توهمات یکی از نشانه‌های بارز دلیریوم ترمنس هستند. این تجربیات حسی می‌توانند به شدت زنده و پریشان‌کننده باشند.

افراد ممکن است چیزهایی را ببینند که وجود ندارند (توهمات بصری)، صداهایی را بشنوند (توهمات شنیداری)، یا حس‌هایی را روی پوست خود مانند خزیدن حشرات احساس کنند (توهمات لامسه). این‌ها صرفاً خطای حسی نیستند، بلکه واقعیت‌های درک‌شده برای فردی هستند که آن‌ها را تجربه می‌کند.

بی‌قراری شدید و ناپایداری خودمختار چگونه بروز می‌کند؟

دلیریوم ترمنس اغلب به صورت بی‌قراری و ناآرامی شدید ظاهر می‌شود. این حالت می‌تواند از قدم زدن و تکان خوردن مداوم تا رفتارهای خشونت‌آمیز متغیر باشد. در کنار این بیش‌فعالی حرکتی-روانی، اختلال شدیدی در سیستم عصبی خودمختار رخ می‌دهد.

این امر منجر به علائمی مانند ضربان قلب سریع (تاکی‌کاردی)، فشار خون بالا (هیپرتانسیون)، تب و تعریق شدید می‌شود. این تغییرات فیزیولوژیکی نشان می‌دهند که بدن در وضعیت استرس شدیدی قرار دارد.

چرا خطر بالایی برای تشنج‌های تونیک-کلونیک تعمیم‌یافته (صرع بزرگ) وجود دارد؟

یکی دیگر از علائم بحرانی مرتبط با دلیریوم ترمنس، افزایش خطر تشنج‌های تونیک-کلونیک تعمیم‌یافته است که اغلب به عنوان تشنج صرع بزرگ (grand mal) شناخته می‌شوند. این تشنج‌ها با از دست دادن ناگهانی هوشیاری، سفتی عضلات و حرکات تکانی ریتمیک مشخص می‌شوند.

وقوع تشنج در حین ترک، نشانه‌ای جدی است و بر ناپایداری خطرناک عصبی موجود در دلیریوم ترمنس تاکید می‌کند.

علائم دلیریوم ترمنس معمولاً چه زمانی رخ می‌دهند؟

دلیریوم ترمنس معمولاً بلافاصله پس از قطع مصرف الکل ظاهر نمی‌شود. یک بازه زمانی مشخص وجود دارد که اغلب به عنوان پنجره بحرانی شناخته می‌شود و در آن زمان خطر در بالاترین حد خود قرار دارد. این دوره معمولاً چند روز پس از آخرین مصرف نوشیدنی آغاز می‌شود و می‌تواند تا چند روز دیگر ادامه یابد.

برای افرادی که از نظر جسمی وابسته به الکل هستند، بدن با حضور آن سازگار شده است. هنگامی که الکل به طور ناگهانی حذف می‌شود، سیستم عصبی مرکزی که سرکوب شده بود، ممکن است بیش از حد فعال شود. این تحریک بیش از حد به طور آنی اتفاق نمی‌افتد. بلکه فرآیندی است که به مرور زمان شکل می‌گیرد.

به طور کلی، علائم خفیف ترک الکل مانند لرزش، اضطراب و تعریق ممکن است ظرف ۶ تا ۱۲ ساعت پس از قطع مصرف شروع شود. با گذشت ساعت‌ها، این علائم می‌توانند شدیدتر شوند. در بازه زمانی ۱۲ تا ۲۴ ساعته، برخی افراد ممکن است توهماتی را تجربه کنند که به عنوان توهم الکلی شناخته می‌شود، اگرچه این حالت با سردرگمی عمیق دیده شده در دلیریوم ترمنس متفاوت است.

خطر تشنج نیز به طور قابل توجهی در این مرحله اولیه تا اواسط ترک افزایش می‌یابد و اغلب بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت به اوج خود می‌رسد.

شایع‌ترین دوره برای بروز دلیریوم ترمنس بین ۴۸ تا ۹۶ ساعت (دو تا چهار روز) پس از آخرین مصرف الکل است. اگرچه این پنجره معمول است، اما توجه به این نکته مهم است که دلیریوم ترمنس گاهی اوقات می‌تواند دیرتر، حتی تا یک هفته پس از قطع مصرف، ظاهر شود. هنگامی که دلیریوم ترمنس شروع می‌شود، مرحله حاد معمولاً حدود سه تا چهار روز طول می‌کشد، اما در برخی موارد، علائم ممکن است برای مدت طولانی‌تر، گاهی تا یک هفته یا بیشتر، ادامه داشته باشد.

این جدول زمانی نشان می‌دهد چرا نظارت پزشکی در طول ترک الکل بسیار مهم است. این امر به متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اجازه می‌دهد تا بروز علائم شدید، از جمله تشنج و دلیریوم ترمنس را تحت نظر داشته باشند و در صورت وقوع، به سرعت مداخله کنند.

خطر پس از چند روز اول به تدریج کاهش می‌یابد، اما اغلب برای اطمینان از پایداری بیمار، ادامه مراقبت و نظارت توصیه می‌شود.

در طول دلیریوم ترمنس در مغز چه اتفاقی می‌افتد؟

دلیریوم ترمنس نشان‌دهنده تظاهرات شدیدی از ترک الکل است که از تغییرات قابل توجه در شیمی مغز ناشی می‌شود. وقتی فردی که برای مدت طولانی به شدت الکل مصرف می‌کرده است، ناگهان مصرف خود را قطع یا به طور چشمگیری کاهش می‌دهد، تعادل شیمی مغز او به هم می‌خورد.

به طور معمول، الکل با افزایش اثر یک انتقال‌دهنده عصبی به نام GABA که سیستم عصبی را آرام می‌کند و با کاهش اثر گلوتامات، یک انتقال‌دهنده عصبی تحریک‌کننده، به عنوان یک سرکوب‌کننده عمل می‌کند. مغز به مرور زمان با این حضور مداوم الکل سازگار می‌شود.

این سازگاری شامل کاهش حساسیت به GABA و افزایش تعداد یا حساسیت گیرنده‌های گلوتامات است.

ناهمگونی در تعادل بین GABA و گلوتامات چگونه علائم را تحریک می‌کند؟

وقتی الکل حذف می‌شود، این تعادل ظریف از بین می‌رود. مغز که اکنون به حضور الکل عادت کرده است، به دلیل کاهش اثر آرام‌بخش GABA و بدون پاسخ ماندن اثر تحریک‌کننده گلوتامات، موجی از فعالیت‌های تحریک‌کننده را تجربه می‌کند.

این عدم تعادل انتقال‌دهنده‌های عصبی، عامل اصلی علائمی است که در دلیریوم ترمنس دیده می‌شود. این کار مانند برداشتن ترمز از روی خودرویی است که از قبل سعی دارد سرعت خود را افزایش دهد. مغز بیش از حد تحریک‌پذیر می‌شود و منجر به مجموعه‌ای از اختلالات عصبی و فیزیولوژیکی می‌گردد.

بیش‌انگیختگی مغز چگونه باعث هرج و مرج در کل سیستم بدن می‌شود؟

این افزایش فعالیت مغزی فقط به مغز محدود نمی‌ماند. فعالیت بیش از حد گلوتامات می‌تواند منجر به سمیت تحریکی (excitotoxicity) شود؛ فرآیندی که در آن سلول‌های عصبی به دلیل تحریک بیش از حد آسیب دیده یا از بین می‌روند. این وضعیت می‌تواند به چندین روش ظاهر شود:

• فعالیت بیش از حد سیستم عصبی خودمختار: مغز به بدن سیگنال می‌دهد که در وضعیت مداوم "جنگ یا گریز" قرار داشته باشد. این امر منجر به ضربان قلب سریع، فشار خون بالا، تعریق شدید و تب می‌شود.

• اختلال در عملکرد سیستم حرکتی: بیش‌تحریک‌پذیری می‌تواند به قشر حرکتی سرایت کند و منجر به لرزش و از همه خطرناک‌تر، تشنج‌های تعمیم‌یافته (تشنج‌های صرع بزرگ) شود.

• اختلالات پردازش حسی: مغز در پردازش صحیح اطلاعات حسی دچار مشکل می‌شود که منجر به توهمات زنده و اغلب وحشتناک بصری، شنیداری و لامسه می‌گردد.

دوره‌های مکرر ترک الکل می‌تواند این فرآیند را از طریق پدیده‌ای به نام "کیندلینگ" (kindling) بدتر کند. هر ترک بعدی، مغز را نسبت به اثرات قطع مصرف الکل حساس‌تر می‌کند و آستانه وقوع علائم شدید مانند دلیریوم ترمنس را کاهش می‌دهد. این امر توضیح می‌دهد که چرا افرادی با سابقه دلیریوم ترمنس، در معرض خطر بیشتری برای تجربه دوباره آن هستند.

پزشکان چگونه دلیریوم ترمنس را تشخیص داده و ارزیابی می‌کنند؟

پزشکان چگونه دلیریوم ترمنس را تشخیص داده و ارزیابی می‌کنند؟

هنگامی که فردی با علائم دلیریوم ترمنس به بیمارستان مراجعه می‌کند، کادر پزشکی به سرعت برای درک وضعیت اقدام می‌کنند. این یک موقعیت جدی است که نیاز به توجه فوری دارد.

پزشکان ابتدا تایید خواهند کرد که آیا فرد در حال تجربه ترک شدید الکل است و همچنین علائم دلیریوم را نشان می‌دهد یا خیر. این به معنای جستجوی تغییرات در هوشیاری، سردرگمی و مشکلات مربوط به تفکر یا توجه است.

آن‌ها همچنین علل احتمالی دیگر برای این علائم را بررسی خواهند کرد، زیرا دلیریوم ترمنس گاهی اوقات می‌تواند در کنار سایر مشکلات پزشکی مانند عفونت‌ها یا آسیب‌های سر رخ دهد. یک معاینه فیزیکی کامل استاندارد انجام می‌شود و توجه ویژه‌ای به علائم حیاتی مانند ضربان قلب، فشار خون و دمای بدن که می‌تواند در دلیریوم ترمنس بسیار ناپایدار باشد، معطوف می‌گردد.

آن‌ها همچنین وجود نشانه‌های فیزیکی اختلال مصرف الکل و ترک آن، مانند لرزش یا تعریق را ارزیابی خواهند کرد. هدف، شناسایی دلیریوم ترمنس و رد سایر شرایط تهدیدکننده زندگی است.

پیش‌آگهی طولانی‌مدت پس از مرحله حاد چیست؟

زمانی که بحران فوری دلیریوم ترمنس مدیریت شد، چشم‌انداز آینده می‌تواند متفاوت باشد. با مراقبت‌های پزشکی سریع و مناسب، بسیاری از افراد از مرحله حاد بهبود می‌یابند.

با این حال، دوره بهبودی همچنان می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. برخی افراد ممکن است تا مدتی اثرات ماندگاری مانند اختلالات خواب یا اضطراب را تجربه کنند. همچنین خطر عوارضی وجود دارد که می‌تواند در حین یا پس از دوره دلیریوم ترمنس رخ دهد، از جمله تشنج، ذات‌الریه، یا مسائل مربوط به کم‌آبی بدن و عدم تعادل الکترولیت‌ها.

در درازمدت، تمرکز به سمت جلوگیری از دوره‌های ترک بعدی و رسیدگی به وابستگی زمینه‌ای به الکل تغییر می‌کند. این امر اغلب شامل حمایت و درمان مداوم برای اعتیاد است.

مقیاس CIWA-Ar چگونه برای ارزیابی استفاده می‌شود؟

مقیاس ارزیابی ترک الکل انستیتو بالینی، نسخه اصلاح‌شده (CIWA-Ar)، یک ابزار رایج است که توسط متخصصان مراقبت‌های بهداشتی برای اندازه‌گیری شدت علائم ترک الکل استفاده می‌شود. این ابزار به طور خاص برای خودِ دلیریوم ترمنس طراحی نشده است، اما به پیگیری روند ترک کمک می‌کند که از اجزای کلیدی دلیریوم ترمنس است.

این مقیاس علائم مختلفی را ارزیابی می‌کند، از جمله:

• تهوع و استفراغ

• لرزش

• تعریق

• اضطراب

• بی‌قراری

• اختلالات لامسه، بصری و شنیداری

• سردرد

• جهت‌یابی و تیرگی شعور

هر علامت بر اساس یک مقیاس رتبه‌بندی می‌شود و نمره کل به پزشکان کمک می‌کند تا شدت ترک را تخمین بزنند. این نمره تصمیمات درمانی را، به‌ویژه در رابطه با استفاده از داروها برای مدیریت علائم و جلوگیری از عوارض شدیدتر مانند تشنج یا دلیریوم ترمنس، هدایت می‌کند.

ارزیابی مجدد و منظم با استفاده از مقیاس CIWA-Ar به نظارت بر پاسخ بیمار به درمان و اصلاح برنامه مراقبتی در صورت نیاز کمک می‌کند.

EEG چگونه می‌تواند به نظارت بر تشنج و فعالیت مغز کمک کند؟

مشخصه دلیریوم ترمنس، بیش‌تحریک‌پذیری شدید سیستم عصبی مرکزی است که خطر قابل توجهی برای فعالیت‌های تشنجی به همراه دارد. در حالی که تشنج‌های تونیک-کلونیک تعمیم‌یافته به وضوح قابل مشاهده هستند، بیماران در این وضعیت شدید ترک می‌توانند وضعیت صرعی غیرتشنجی را نیز تجربه کنند؛ تشنج‌های طولانی‌مدتی که بدون لرزش‌های فیزیکی رخ می‌دهند اما هنوز تهدیدی جدی برای آسیب عصبی به شمار می‌روند.

در بخش‌های مراقبت‌های ویژه (ICU)، الکتروانسفالوگرافی مداوم (EEG) می‌تواند به عنوان یک ابزار تشخیصی حیاتی مبتنی بر علوم اعصاب برای شناسایی این رویدادهای نامرئی عمل کند. با اندازه‌گیری فعالیت الکتریکی مغز در زمان واقعی، پزشکان می‌توانند به سرعت تخلیه‌های الکتریکی غیرطبیعی و صرعی‌شکل را شناسایی کنند که در غیر این صورت، به‌ویژه زمانی که بیمار به شدت تحت تأثیر داروی آرام‌بخش قرار دارد یا تا حد زیادی قادر به برقراری ارتباط نیست، نادیده گرفته می‌شدند.

فراتر از تشخیص تشنج، نظارت بر EEG داده‌های عینی در مورد سطح کلی تحریک‌پذیری مغز بیمار را در اختیار تیم پزشکی قرار می‌دهد. این بازخورد نوروفیزیولوژیک می‌تواند به‌ویژه هنگام تنظیم پروتکل‌های آرام‌بخش مداوم و قوی شامل داروهایی مانند پروپوفول یا دوزهای بالای بنزودیازپین‌های وریدی مفید باشد.

خوانش‌های الکتریکی مداوم به ارائه‌دهندگان مراقبت‌های ویژه کمک می‌کند تا تعادل درمانی دقیقی برقرار کنند و مطمئن شوند که فعالیت مغز به اندازه کافی سرکوب شده است تا از آسیب مغزی و ناپایداری خودمختار جلوگیری شود، در حالی که از عوارض شدید ناشی از مصرف بیش از حد آرام‌بخش‌ها نیز دوری می‌شود.

با این حال، تأکید بر این نکته مهم است که EEG برای همه موارد ترک الکل استاندارد نیست؛ این یک ابزار نظارتی بسیار تخصصی است که منحصراً برای شدیدترین، پیچیده‌ترین و مقاوم‌ترین موارد دلیریوم ترمنس که در محیط مراقبت‌های ویژه مدیریت می‌شوند، رزرو شده است.

پروتکل‌های پزشکی استاندارد برای درمان دلیریوم ترمنس چیست؟

چرا بنزودیازپین‌ها خط اول درمان هستند؟

هنگامی که فردی دلیریوم ترمنس را تجربه می‌کند، هدف فوری در محیط بیمارستان، آرام کردن سیستم عصبی بیش‌فعال و جلوگیری از عوارض تهدیدکننده زندگی است.

بنزودیازپین‌ها داروی اصلی هستند که به این منظور استفاده می‌شوند. این داروها با افزایش اثر یک انتقال‌دهنده عصبی به نام GABA کار می‌کنند که اثر آرام‌بخشی بر مغز دارد.

از آنجایی که ترک الکل باعث کاهش فعالیت GABA می‌شود، بنزودیازپین‌ها اساساً برای پر کردن این شکاف وارد عمل می‌شوند و به تثبیت عملکرد مغز کمک می‌کنند. آن‌ها به عنوان استاندارد طلایی شناخته می‌شوند زیرا مستقیماً به عدم تعادل عصبی ناشی از قطع مصرف الکل رسیدگی می‌کنند.

چرا حمایت‌های تغذیه‌ای و مایع‌درمانی حیاتی هستند؟

فراتر از دارو، مراقبت‌های حمایتی بسیار مهم هستند. افراد مبتلا به دلیریوم ترمنس اغلب تغذیه ضعیفی دارند و به دلیل استفراغ، تعریق و عدم نوشیدن کافی مایعات، ممکن است به شدت دچار کم‌آبی شوند.

بیمارستان‌ها بر ارائه مایعات کافی، اغلب از طریق سرم وریدی، برای اصلاح هرگونه عدم تعادل تمرکز خواهند کرد. آن‌ها همچنین توجه ویژه‌ای به تغذیه دارند و مطمئن می‌شوند که بیمار ویتامین‌ها و مواد معدنی ضروری را دریافت می‌کند.

یک ماده مغذی کلیدی که اغلب تجویز می‌شود تیامین (ویتامین B1) است که برای سلامت مغز حیاتی است و می‌تواند به جلوگیری از یک بیماری جدی به نام آنسفالوپاتی ورنیکه کمک کند، به‌ویژه اگر گلوکز در حال تزریق باشد.

یک محیط کم‌محرک چگونه به بهبودی کمک می‌کند؟

مدیریت دلیریوم ترمنس همچنین شامل ایجاد محیطی است که استرس بیمار را به حداقل برساند. این به معنای ساکت نگه داشتن اتاق، کم کردن نور و محدود کردن تعداد بازدیدکنندگان یا تعاملات با کادر درمان است.

کاهش محرک‌های خارجی می‌تواند به کاهش بی‌قراری و سردرگمی کمک کند و باعث شود بیمار احساس امنیت بیشتری کند. نظارت مداوم بر علائم حیاتی نیز بخشی استاندارد از مراقبت است تا هرگونه تغییر ناگهانی یا عوارض در مراحل اولیه شناسایی شود.

مراحل بعدی پس از نجات از دلیریوم ترمنس چیست؟

دلیریوم ترمنس یک وضعیت جدی است، اما با کمک‌های پزشکی قابل مدیریت است. گذر از دلیریوم ترمنس تازه اولین قدم است.

از آنجایی که اختلال مصرف الکل علت اصلی این مشکل است، دریافت حمایت‌های مداوم بسیار مهم است. این حمایت‌ها می‌تواند شامل صحبت با پزشکان، پیوستن به گروه‌های حمایتی، یا رفتن به برنامه‌های درمانی اعتیاد باشد.

این مراحل می‌توانند به کاهش احتمال وقوع مجدد دلیریوم ترمنس کمک کرده و به افراد در ساختن یک زندگی سالم‌تر یاری رسانند. به یاد داشته باشید که کمک خواستن نشانه قدرت است و منابعی برای حمایت از بهبودی در دسترس قرار دارند.

پرسش‌های متداول

دلیریوم ترمنس (DTs) دقیقاً چیست؟

دلیریوم ترمنس که اغلب DTs نامیده می‌شود، یک واکنش شدید و خطرناک است که ممکن است زمانی رخ دهد که فردی که برای مدت طولانی مقدار زیادی الکل مصرف می‌کرده، ناگهان مصرف خود را قطع کند. این یک فرم جدی از ترک الکل است که مغز و بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث سردرگمی، لرزش و دیدن یا شنیدن چیزهایی می‌شود که وجود ندارند.

علائم دلیریوم ترمنس معمولاً چه مدت پس از قطع مصرف نوشیدنی شروع می‌شود؟

علائم دلیریوم ترمنس معمولاً حدود ۲ تا ۴ روز پس از آخرین مصرف نوشیدنی آغاز می‌شود. با این حال، در بعضی موارد، ممکن است تا یک هفته پس از قطع مصرف الکل نیز ظاهر نشوند.

علائم اصلی دلیریوم ترمنس چیست؟

علائم کلیدی شامل سردرگمی شدید، ندانستن اینکه کجا هستید یا افراد چه کسانی هستند، دیدن یا شنیدن چیزهای غیرواقعی (توهم)، لرزش شدید، ضربان قلب سریع، فشار خون بالا، تب و تعریق شدید است. افراد مبتلا به دلیریوم ترمنس همچنین می‌توانند بسیار بی‌قرار یا ناآرام شوند.

دلیریوم ترمنس چه تفاوتی با ترک معمولی الکل دارد؟

ترک معمولی ممکن است باعث لرزش، اضطراب و تعریق شود. دلیریوم ترمنس بسیار شدیدتر است. این حالت شامل سردرگمی عمیق، توهمات زنده و تغییرات خطرناک در ضربان قلب، فشار خون و دمای بدن است. خطر تشنج و مرگ نیز در دلیریوم ترمنس بسیار بالاتر است.

آیا دلیریوم ترمنس می‌تواند کشنده باشد؟

بله، دلیریوم ترمنس در صورت عدم درمان سریع می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد. سردرگمی، بی‌قراری شدید، تشنج و تغییرات شدید در عملکردهای بدن می‌تواند به مشکلات جدی سلامتی مانند نارسایی قلبی یا سکته مغزی منجر شود. مراقبت‌های پزشکی این خطر را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد.

چه چیزی باعث می‌شود مغز در طول دلیریوم ترمنس این‌قدر بیش‌فعال شود؟

الکل مغز را آرام می‌کند. وقتی الکل ناگهان حذف می‌شود، کلیدهای طبیعی روشن‌کننده مغز، مانند یک ماده شیمیایی به نام گلوتامات، می‌توانند بیش از حد فعال شوند. این امر باعث افزایش ناگهانی فعالیت مغز می‌شود که به علائمی مانند لرزش، تشنج و سردرگمی می‌انجامد.

پزشکان چگونه دلیریوم ترمنس را تشخیص می‌دهند؟

پزشکان دلیریوم ترمنس را بر اساس علائم فرد، سابقه مصرف الکل و معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهند. آن‌ها به دنبال نشانه‌هایی از ترک شدید و سردرگمی می‌گردند. گاهی اوقات، آزمایش‌هایی برای بررسی سایر مشکلات سلامتی که ممکن است علائم مشابهی ایجاد کنند، انجام می‌شود.

درمان اصلی دلیریوم ترمنس چیست؟

درمان اولیه شامل داروهایی به نام بنزودیازپین‌ها است. این داروها به آرام کردن مغز و سیستم عصبی بیش‌فعال کمک کرده و بی‌قراری، لرزش و خطر تشنج را کاهش می‌دهند. آن‌ها اساساً به عنوان یک جایگزین موقت برای اثر آرام‌بخش الکل عمل می‌کنند.

به جز دارو، چه درمان‌های دیگری برای دلیریوم ترمنس مهم هستند؟

مراقبت‌های حمایتی بسیار حیاتی هستند. این مراقبت‌ها شامل دادن مایعات و مواد مغذی از طریق سرم وریدی برای مقابله با کم‌آبی و جایگزینی ویتامین‌ها و مواد معدنی از دست رفته است. ایجاد یک محیط آرام و ساکت با نور کم نیز به کاهش تحریک بیش از حد و اضطراب کمک می‌کند.