ADHD เป็นพันธุกรรมหรือไม่?

ทำความเข้าใจเกี่ยวกับ ADHD: บทสรุปสั้น ๆ

Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder หรือที่รู้จักกันดีว่า ADHD เป็นสภาวะการพัฒนาทางสมองที่ส่งผลต่อวิธีที่บุคคลให้ความสนใจ ควบคุมแรงกระตุ้น และจัดการระดับกิจกรรมของตน มันเป็นโรคที่ซับซ้อนที่มีอาการที่มักเริ่มต้นในวัยเด็ก แต่สามารถดำเนินต่อไปจนถึงวัยผู้ใหญ่ แม้ว่าเหตุที่แท้จริงยังคงอยู่ในระหว่างการวิจัย แต่เป็นที่เข้าใจว่ามีความแตกต่างในการพัฒนาสมองและการทำงาน

ADHD มักปรากฏพร้อมกับอาการรวมกันที่แบ่งออกเป็นสองประเภทหลัก: ไม่ใส่ใจและความกระตือรือร้น-แรงกระตุ้น

• อาการไม่ใส่ใจ อาจรวมถึงการยากที่จะมุ่งเน้นที่งาน ถูกเบี่ยงเบนง่าย สูญเสียสิ่งของบ่อย ๆ หรือมีปัญหากับการจัดการ คนที่มีอาการเหล่านี้อาจจะดูเหมือนลืมง่ายหรือมีความลำบากในการดำเนินการตามคำแนะนำ

• อาการความกระตือรือร้น-แรงกระตุ้น สามารถปรากฏได้ในรูปแบบเป็นปฏิกิริยาผิดปกติ ความกระวนกระวาย ที่ยากในการนั่งอยู่เฉย ๆ ขัดจังหวะผู้อื่นหรือกระทำโดยไม่คิด

เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องทราบว่าคนหลายคนมีพฤติกรรมเหล่านี้เป็นครั้งคราว อย่างไรก็ตาม สำหรับการวินิจฉัยตั้งชื่อว่า ADHD อาการเหล่านี้ต้องมีลักษณะอย่างต่อเนื่อง เกิดขึ้นในหลายสถานการณ์ และรบกวนการทำงานในแต่ละวันอย่างเป็นนัยสำคัญ

แพทย์ใช้เกณฑ์การวินิจฉัยเฉพาะเพื่อประเมินอาการเหล่านี้ แยกความออกจากพฤติกรรมตามวัยเด็กธรรมดา หรือโรคอื่น ๆ ที่อาจแสดงอาการคล้ายกัน เช่น Autism Spectrum Disorder การวินิจฉัยมักจะประกอบด้วยการประเมินเป็นลึก ๆ จากผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพ รวมถึงการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับประวัติและพฤติกรรมปัจจุบันของบุคคลนั้น

วิธีการรักษา หลากหลายและมักจะรวมกันในหลายกลยุทธ์ ซึ่งอาจรวมถึงการบำบัดด้านพฤติกรรม การสนับสนุนทางการศึกษา และบางครั้งการใช้อาหาร การรักษามีเป้าหมายเพื่อควบคุมอาการและปรับปรุงความสามารถของบุคคลในการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพในด้านต่าง ๆ ของชีวิต ตั้งแต่โรงเรียนและงานถึงความสัมพันธ์ส่วนตัว

นักวิทยาศาสตร์วัดการถ่ายทอดพันธุกรรมของ ADHD อย่างไร

การทำความเข้าใจบทบาทของพันธุศาสตร์ใน ADHD ต้องทำการศึกษาเกี่ยวกับวิธีการที่ลักษณะส่งผ่านในครอบครัว นักวิทยาศาสตร์ใช้หลายวิธีในการหาว่า ADHD ได้รับผลกระทบจากปัจจัยทางพันธุกรรมแค่ไหนเมื่อเทียบกับปัจจัยทางสิ่งแวดล้อม

การศึกษาครอบครัวและการถ่ายทอด ADHD

หนึ่งในวิธีแรก ๆ ที่นักวิทยาศาสตร์มองที่ ADHD และพันธุศาสตร์คือผ่าน การศึกษาครอบครัว การศึกษานี้สังเกตการเกิดของ ADHD ในญาติของบุคคลที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรค ผลสรุปที่พบเสมอบอกว่า ADHD มักจะมีแนวโน้มเกิดขึ้นในครอบครัว

ตัวอย่างเช่น ถ้าพ่อแม่มี ADHD ลูกของพวกเขาอาจมีความเป็นไปได้สูงที่จะพัฒนาโรคนี้เองได้เช่นกัน งานวิจัยบางชิ้น ชี้ให้เห็นว่า เด็กที่มีพี่น้องที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น ADHD มีแนวโน้มที่สูงกว่าที่จะมีโรคนี้เองเมื่อเทียบกับเด็กที่มีพี่น้องที่ไม่ใช่ ADHD

การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่ามีการเชื่อมโยงทางครอบครัวที่แข็งแกร่ง ชี้ไปที่ส่วนประกอบทางพันธุกรรม แต่มันไม่ได้แยกอิทธิพลทางพันธุกรรมจากปัจจัยสิ่งแวดล้อมที่แชร์กันภายในครอบครัวทั้งหมด

การศึกษาฝาแฝด: การแยกแยะปัจจัยทางพันธุกรรมกับสิ่งแวดล้อม

การศึกษาฝาแฝด เป็นหลักในกำหนดการถ่ายทอดพันธุกรรมของ ADHD นักวิจัยเปรียบเทียบฝาแฝดที่เหมือนกัน (monozygotic, หรือ MZ) ที่แชร์พันธุกรรมเกือบ 100% กับฝาแฝดที่ไม่เหมือนกัน (dizygotic, หรือ DZ) ที่แชร์ประมาณ 50% ของพันธุกรรมโดยเฉลี่ย

โดยกลับไปดูว่าฝาแฝดในคู่ที่มี ADHD (concordance) บ่อยแค่ไหน นักวิทยาศาสตร์สามารถประมาณการอิทธิพลของพันธุกรรม หากฝาแฝดที่เหมือนกันมีแนวโน้มมากกว่าฝาแฝดที่ไม่เหมือนกันที่จะมี ADHD ทั้งคู่ มันแสดงถึงการอิทธิพลของพันธุกรรมที่รุนแรง

หลังจากการศึกษาฝาแฝดหลาย ๆ คน การประมาณการอิทธิพลของพันธุกรรมของ ADHD สูงมาก มักจะอยู่ในช่วง 70% ถึง 80% สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าการแปรผันในอาการ ADHD ภายในประชากรสามารถอธิบายได้ด้วยปัจจัยทางพันธุกรรม

เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องทราบว่า การศึกษานี้ยังพิจารณาถึงอิทธิพลทางสิ่งแวดล้อม เพราะแม้ฝาแฝดที่เหมือนกันจะไม่เหมือนกันเสมอไปในด้านการวินิจฉัย ADHD แสดงว่าปัจจัยที่ไม่ใช่พันธุกรรมก็มีบทบาท

• ฝาแฝดที่เหมือนกัน (MZ): แชร์พันธุกรรมประมาณ 100%

• ฝาแฝดที่ไม่เหมือนกัน (DZ): แชร์พันธุกรรมประมาณ 50%

• การประเมินค่าการถ่ายทอด: เปอร์เซ็นต์ของการแปรผันในลักษณะภายในประชากรที่เกิดจากปัจจัยทางพันธุกรรม

การระบุยีนและงานวิจัยเกี่ยวกับ ADHD

การติดตามการศึกษาการถ่ายทอดทางพันธุกรรม นักวิจัยได้เดินหน้าระบุตัวต้นยีนที่เกี่ยวข้องกับ ADHD โดยการดูที่ DNA ของบุคคลที่มีและไม่มี ADHD

ถึงแม้ว่างานวิจัยในช่วงแรก ๆ จะชี้ว่า ADHD อาจเกี่ยวข้องกับยีนเฉพาะ แต่ความเข้าใจปัจจุบันแสดงภาพที่ซับซ้อนมากขึ้น มีลักษณะที่ว่าหลายยีนแต่ละตัวมีผลกระทบเล็ก ๆ มีอิทธิพลต่อความเปราะบางต่อ ADHD ของบุคคล ซึ่งเรียกว่าการมีอิทธิพลของพอลิยีน

การศึกษาที่ใช้เทคนิคขั้นสูงเช่นการศึกษาความเชื่อมโยงของทั้งจีโนม (GWAS) ระบุส่วนทางพันธุกรรมหลายแห่งที่เกี่ยวข้องกับ ADHD นอกจากนี้ การวิจัยในแง่ของความแปรปรวนของจำนวนสำเนา (การแทรกแซงหรือการลบใน DNA) ยังให้แสงสว่างเกี่ยวกับการมีส่วนพันธุกรรมที่เป็นไปได้

ในขณะที่การค้นพบทางพันธุกรรมเหล่านี้กำลังก้าวหน้าในการทำความเข้าใจเกี่ยวกับพื้นฐานชีวภาพของ ADHD พวกเขายังไม่ได้นำไปสู่การทดสอบทางพันธุกรรมตามปกติสำหรับการวินิจฉัย ความซับซ้อนของสถาปัตยกรรมทางพันธุกรรมหมายความว่า ปัจจัยที่ได้รับการถ่ายทอดทางพันธุกรรมมีปฏิสัมพันธ์กับอิทธิพลทางสิ่งแวดล้อมที่กำหนดสุขภาพสมองของบุคคล

นอกเหนือจากพันธุกรรม: ปัจจัยอื่น ๆ ที่มีส่วนในการก่อให้เกิด ADHD

ในขณะที่พันธุกรรมมีบทบาทสำคัญในการพัฒนา ADHD แต่ไม่ใช่ปัจจัยเดียว การผสมผสานที่ซับซ้อนของอิทธิพลทางสิ่งแวดล้อม การพัฒนาสมอง และประสบการณ์ชีวิตในช่วงต้นก็มีบทบาทในการเกิดโรคนี้เช่นกัน

อิทธิพลทางสิ่งแวดล้อมในระหว่างตั้งครรภ์

ปัจจัยต่าง ๆ ในระหว่างตั้งครรภ์สามารถส่งผลต่อความเสี่ยงของเด็กในการพัฒนา ADHD การสัมผัสสารพิษเช่นตะกั่ว หรือสารต่าง ๆ เช่นแอลกอฮอล์และนิโคตินนั้น มีการเชื่อมโยงกับความเป็นไปได้ที่เพิ่มขึ้นของอาการ ADHD

การคลอดก่อนกำหนดและน้ำหนักตอนเกิดต่ำเป็นปัจจัยเสี่ยงที่ได้รับการยอมรับ การวิจัยชี้ให้เห็นว่า สิ่งแวดล้อมในช่วงก่อนคลอด สามารถสร้างการพัฒนาสมองในวิธีที่อาจเป็นการเตรียมบุคคลนั้นให้พร้อมที่จะเป็น ADHD

การพัฒนาสมองและบทบาทของตัวนำสารประสาท

โครงสร้างและการทำงานของสมองเป็นสิ่งที่สำคัญต่อ ADHD งานวิจัยทางประสาทแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างในการทำงานของสมองโดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ที่รับผิดชอบการให้ความสนใจ การควบคุมแรงกระตุ้น และการจัดระเบียบ งานวิจัยด้านการสแกนภาพประสาทชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในขนาดและกิจกรรมของบางพื้นที่ในสมอง รวมถึงความแตกต่างในเส้นทางการสื่อสารระหว่างพื้นที่เหมือนกัน

ตัวนำสารประสาท สารสื่อสารทางเคมีในสมอง ก็มีบทบาทเช่นกัน โดยเฉพาะการไม่สมดุลในโดพามีนและนอร์เอพิเนฟริน ซึ่งมีบทบาทในการควบคุมความสนใจและการให้รางวัล ถูกพิจารณาว่าอาจมีส่วนร่วมในการเกิด ADHD ความแตกต่างทางเคมีเหล่านี้สามารถส่งผลต่อวิธีที่สัญญาณถูกส่งผ่าน ซึ่งมีผลต่อความสามารถของบุคคลในการเน้นความสนใจและควบคุมแรงกระตุ้น

ประสบการณ์ชีวิตในช่วงต้นและการบาดเจ็บ

แม้ว่าไม่ใช่สาเหตุตรง แต่ประสบการณ์ชีวิตที่สำคัญในช่วงต้นสามารถมีผลต่อการแสดงอาการและความรุนแรงของ ADHD ปัจจัยเช่นการสัมผัสกับความเครียดหรือการบาดเจ็บที่สำคัญในวัยเด็กสามารถมีผลต่อการพัฒนาสมองและการควบคุมอารมณ์ ประสบการณ์เหล่านี้อาจทำให้ภาวะที่มีอยู่แล้วรุนแรงขึ้นหรือมีส่วนร่วมในอาการที่คล้ายคลึงกับ ADHD

การแยกความแตกต่างระหว่างผู้ก่อเกิดทางสิ่งแวดล้อมกับด้านการพัฒนาประสาทของ ADHD เป็นสิ่งสำคัญ การจัดการกับการบาดเจ็บและการสร้างสิ่งแวดล้อมที่สนับสนุนเป็นองค์ประกอบสำคัญของการดูแลที่ครอบคลุมสำหรับบุคคลที่มี ADHD

ADHD ในครอบครัว: สิ่งที่คาดหวัง

เมื่อ ADHD มีอยู่ในครอบครัว ไม่แปลกเลยที่พ่อแม่จะสงสัยเกี่ยวกับการวินิจฉัยของพวกเขาเองหรือว่ามันอาจมีผลกระทบต่อบุตรของพวกเขาอย่างไร

งานวิจัยแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามันมีความเชื่อมโยงทางพันธุกรรมที่สำคัญกับ ADHD โดยมีการวิเคราะห์แสดงความเป็นไปได้สูงในการที่โรคนี้จะเกิดในชั่วอายุคน ความหมายคือถ้าคุณหรือคู่ครองมี ADHD ลูกของคุณอาจมีโอกาสสูงที่จะพัฒนาโรคนี้ได้เช่นกัน

เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้ว่า ADHD เป็นโรคพัฒนาสมองที่ซับซ้อน และแม้ว่าพันธุกรรมจะมีบทบาทสำคัญ แต่มันไม่ใช่ตัวกำหนดเดียวเท่านั้น

การทำความเข้าใจเกี่ยวกับส่วนประกอบของพันธุกรรมเป็นสำคัญ แต่ก็ไม่ได้กำหนดผลลัพธ์ ปัจจัยหลายอย่างมีส่วนร่วมในการเกิดและผลกระทบในชีวิตครอบครัวของ ADHD

ตัวอย่างเช่น อารมณ์และระดับความเครียดของพ่อแม่สามารถมีผลต่อสิ่งแวดล้อมของเด็กและอาจทำให้เกิดอาการ ADHD งานวิจัยชี้ให้เห็นการเชื่อมโยงระหว่างอารมณ์หลังคลอดของพ่อแม่และอาการซึมเศร้าและโรคพัฒนาสมองในลูก อาจได้รับอิทธิพลจากปัจจัยทั้งทางพันธุกรรมและสิ่งแวดล้อม

หาก ADHD มีอยู่ในครอบครัวของคุณ นี่คือสิ่งที่คุณอาจคาดหวังได้:

• การวินิจฉัย: อาการ ADHD ซึ่งแบ่งออกกว้าง ๆ เป็นสองประเภทหลัก คือ ไม่ใส่ใจและความกระตือรือร้น/แรงกระตุ้น สามารถปรากฏในวัยเด็กและมักจะต่อเนื่องจนถึงวัยผู้ใหญ่ การวินิจฉัยอย่างเป็นทางการทำโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพ โดยพิจารณาจากเกณฑ์เฉพาะโดยสังเกตการณ์รูปแบบพฤติกรรมตลอดเวลา

• วิธีการรักษา: การจัดการที่มีประสิทธิภาพของ ADHD โดยปกติรวมถึงการให้หลายด้านของการรักษา ซึ่งมักรวมถึงการใช้ยา การบำบัดด้านพฤติกรรม และการสนับสนุนทางการศึกษา สำหรับพ่อแม่ การเรียนรู้กลยุทธ์จัดการอาการอ่อนขนาดและสนับสนุนบุตรของพวกเขาก็เป็นสิ่งสำคัญ

การสร้างโครงสร้าง รูปแบบ และการเน้นที่จุดแข็งของบุคคลสามารถทำให้เกิดความแตกต่างอย่างมากในสถานการณ์ครอบครัว บางครอบครัวพบว่าการทำงานกับโค้ช ADHD สามารถช่วยสร้างรูปแบบและโครงสร้างที่เป็นประโยชน์

• การรับรู้ของพ่อแม่: การดูแลลูกที่มี ADHD หรือการเลี้ยงดูขณะที่ตนเองจัดการกับ ADHD มีความท้าทายที่เฉพาะเจาะจง อย่างไรก็ตาม การสร้างสิ่งแวดล้อมที่สนับสนุนและอบอุ่นจึงเป็นไปได้

การเน้นในการสื่อสารที่ชัดเจน การตั้งขอบเขต และการเปิดให้แสดงความรู้สึกมีความสำคัญ การทำความเข้าใจเกี่ยวกับผลกระทบของวิธีการเลี้ยงดูและสิ่งแวดล้อมของครอบครัวที่มีต่อตัวโรค ADHD เป็นพื้นที่ของการวิจัยที่มีการดำเนินอย่างต่อเนื่อง

การตรวจสอบทางพันธุกรรมสำหรับ ADHD: เป็นไปได้หรือไม่?

ในขณะที่ ADHD มีส่วนประกอบทางพันธุกรรมที่แข็งแกร่ง ไม่มีการทดสอบพันธุกรรมที่สามารถวินิจฉัยโรคหรือทำนายความเสี่ยงของบุคคลได้อย่างแน่นอน

ADHD เข้าใจว่าเป็นโรคที่ซับซ้อนอิทธิพลจากยีนมากมาย อาจถึงร้อยหรือแม้แต่พันยีน สถาปัตยกรรมทางพันธุกรรมที่ซับซ้อนนี้หมายถึงมันไม่ได้เชื่อมโยงกับยีนเดียว ทำให้มันซับซ้อนเกินไปที่การทดสอบทางพันธุกรรมจะระบุได้

งานวิจัยปัจจุบันใช้การตรวจสอบพันธุกรรมหลัก ๆ ในการตั้งค่าการวิจัย นักวิทยาศาสตร์วิเคราะห์ตัวอย่าง DNA ขนาดใหญ่เพื่อระบุยีนที่อาจเพิ่มความน่าจะเป็นที่จะพัฒนา ADHD

การค้นพบเหล่านี้มีค่าในการก้าวหน้าความเข้าใจในพื้นฐานชีวภาพของโรค แต่ยังไม่แม่นยำพอสำหรับการวินิจฉัยรายบุคคล ความซับซ้อนของปฏิสัมพันธ์ทางพันธุกรรมยังสามารถส่งผลต่อความรุนแรงของอาการทางคลินิก ซึ่งชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการวิจัยเพิ่มเติมในกลไกทางโมเลกุลเหล่านี้

ปัจจุบัน การวินิจฉัย ADHD ยังคงอยู่ที่การประเมินทางคลินิก การประเมินเหล่านี้โดยปกติจะเกี่ยวกับการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับพฤติกรรมและประวัติของบุคคลอย่างละเอียด หากคุณมีความกังวลเกี่ยวกับ ADHD โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีประวัติครอบครัวของโรค การพูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพเป็นขั้นตอนแรกที่แนะนำ

พวกเขาสามารถหารือเกี่ยวกับอาการที่เป็นไปได้และนำคุณผ่านกระบวนการวินิจฉัย ตัวอย่างเช่น เครื่องมือที่พบบ่อยที่ใช้ในการวิจัยและการตั้งคลินิกในการประเมินระดับความรุนแรงของอาการคือ ADHD Rating Scale (ADHD-RS-5) ซึ่งมักใช้เกณฑ์คะแนนเฉพาะ

วิธีการเลี้ยงดูหรืออาหารเป็นสาเหตุ ADHD หรือไม่?

มันเป็นคำเข้าใจผิดที่พบว่ารูปแบบการเลี้ยงดูหรือการเลือกอาหารเป็นสาเหตุหลักของ ADHD แม้ว่าปัจจัยเหล่านี้สามารถมีผลต่อพฤติกรรมและการแสดงอาการได้ แต่ความเชื่อที่วิทยาศาสตร์ในปัจจุบันเชื่อว่าไม่ได้เป็นสาเหตุของ ADHD ตัวเอง

การวิจัยทศวรรษ รวมถึงการศึกษาครอบครัว การศึกษาฝาแฝด และการศึกษาเกี่ยวกับการรับเลี้ยง ได้แสดงให้เห็นชัดเจนว่ามันมีส่วนประกอบทางพันธุกรรมที่รุนแรงสำหรับ ADHD ในขณะที่งานวิจัยได้แสดงอย่างสม่ำเสมอว่าปัจจัยเช่นวิธีการที่เด็กถูกเลี้ยงดู เวลาที่ใช้ในการเล่นวิดีโอเกม หรือการบริโภคอาหารเฉพาะไม่ได้เป็นสาเหตุที่ตรงไปตรงมาให้กับ ADHD

ในขณะที่การรับประทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพและการเลี้ยงดูที่มีบวกมีประโยชน์ต่อสุขภาพโดยรวมและสามารถช่วยจัดการกับอาการพวกนี้ได้ แต่ไม่ถือว่าเป็นสาเหตุสำหรับโรคนี้ แทน ประเด็นเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของภาพที่กว้างขึ้นที่รวมถึงอิทธิพลทางสิ่งแวดล้อมและปัจจัยทางชีวภาพ

ตัวอย่างเช่น ในขณะที่ความเครียดไม่นำไปสู่ ADHD แต่สามารถทำให้เกิดอาการที่มีอยู่แล้วรุนแรงขึ้นได้ เช่นกัน ปัจจัยทางเศรษฐกิจสามารถมีผลต่อการเข้าถึงการสนับสนุนและการรักษาที่เหมาะสม

ความเชื่อมโยงทางพันธุกรรม: สิ่งที่เรารู้

ดังนั้น ADHD เกี่ยวข้องกับพันธุกรรมหรือไม่? งานวิจัยชี้ไปที่ 'ใช่' อย่างแข็งแกร่ง การศึกษาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพันธุกรรมมีบทบาทสำคัญ โดยมีการวินิจฉัยแสดงให้เห็นค่าอิทธิพลทางพันธุกรรมสูง โดยมักอยู่ระหว่าง 70% ถึง 80% ซึ่งหมายความว่าพันธุกรรมที่ได้รับจากพ่อแม่สามารถมีผลต่อต่อความเสี่ยงของเราในการพัฒนา ADHD ได้อย่างมาก

แม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่ยีนเดียวทำให้เกิดโรคนั้น แต่มีการคาดการณ์ว่าหลายยีนมีส่วนร่วม โดยเฉพาะอย่างยิ่งยีนที่มีผลต่อการพัฒนาสมองและสารประสาทเช่นโดพามีน อย่างไรก็ตาม การเน้นที่ต้องเข้าใจว่าพันธุกรรมนั้นไม่ใช่ภาพรวมทั้งหมด

ปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมก็สามารถมีส่วนเช่นกัน และไม่ใช่ทุกคนที่มีประวัติโรคจะพัฒนา ADHD การทำความเข้าใจเกี่ยวกับสายสัมพันธ์ทางพันธุกรรมสามารถเป็นประโยชน์ โดยเฉพาะสำหรับครอบครัวที่มี ADHD แต่ก็ไม่ใช่การทดแทนสำหรับการวินิจฉัยและการสนับสนุนจากผู้เชี่ยวชาญ

อ้างอิง

1. Hechtman L. (1994). Aspects of attention deficit hyperactive disorder: a review. Journal of psychiatry & neuroscience : JPN, 19(3), 193–201.

2. Faraone, S. V., & Larsson, H. (2019). Genetics of attention deficit hyperactivity disorder. Molecular psychiatry, 24(4), 562–575. https://doi.org/10.1038/s41380-018-0070-0

3. Tistarelli, N., Fagnani, C., Troianiello, M., Stazi, M. A., & Adriani, W. (2020). The nature and nurture of ADHD and its comorbidities: A narrative review on twin studies. Neuroscience & Biobehavioral Reviews, 109, 63-77. https://doi.org/10.1016/j.neubiorev.2019.12.017

4. Grimm, O., Kranz, T. M., & Reif, A. (2020). Genetics of ADHD: What Should the Clinician Know?. Current psychiatry reports, 22(4), 18\. https://doi.org/10.1007/s11920-020-1141-x

5. Green, A., Baroud, E., DiSalvo, M., Faraone, S. V., & Biederman, J. (2022). Examining the impact of ADHD polygenic risk scores on ADHD and associated outcomes: a systematic review and meta-analysis. Journal of Psychiatric Research, 155, 49-67. https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2022.07.032

6. Fitzgerald, E., Hor, K., & Drake, A. J. (2020). Maternal influences on fetal brain development: The role of nutrition, infection and stress, and the potential for intergenerational consequences. Early human development, 150, 105190. https://doi.org/10.1016/j.earlhumdev.2020.105190

7. Clifford, B. N., Eggum, N. D., Rogers, A., Porter, C. L., Gale, M., Sheppard, J. A., ... & Jones, B. L. (2024). Mothers' and fathers' depressive symptoms across four years postpartum: An examination of between-and bidirectional within-person relations. Journal of affective disorders, 351, 560-568. https://doi.org/10.1016/j.jad.2024.01.255

คำถามที่ถามบ่อย

ADHD เป็นโรคที่มีในครอบครัวหรือไม่?

ใช่ ADHD มักเป็นโรคที่มีในครอบครัว ซึ่งหมายความว่าถ้าพ่อแม่หรือพี่น้องมี ADHD ก็มีโอกาสที่จะบุคคลอื่นในครอบครัวพัฒนาโรคนี้เช่นกัน งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าพันธุกรรมมีบทบาทสำคัญว่าคนจะมี ADHD หรือไม่

ADHD เป็นผลจากพันธุกรรมมากแค่ไหน?

การศึกษาแนะนำว่า ADHD ได้รับผลกระทบจากพันธุกรรมสูง โดยประมาณการว่ามีส่วนประกอบทางพันธุกรรมสูงถึงประมาณ 70% ถึง 80% ซึ่งหมายความว่าปัจจัยที่สืบทอดเป็นเหตุผลหลักว่าทำไมบางคนมี ADHD และบางคนไม่มี

ADHD สามารถข้ามรุ่นได้ไหม?

เป็นไปได้ที่ ADHD จะข้ามรุ่นได้ สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นเพราะ ADHD ได้รับผลกระทบจากยีนต่าง ๆ มากมาย รวมถึงปัจจัยอื่น ๆ ดังนั้นมันอาจปรากฏในสมาชิกครอบครัวหนึ่งแต่ไม่แสดงในอีกคนหนึ่ง แม้ว่าจะมีอยู่ในรุ่นก่อนหน้า

ถ้าพ่อแม่มี ADHD ลูกจะต้องมีไหม?

ไม่จำเป็น ถึงแม้ว่าการมีพ่อแม่ที่มี ADHD จะเพิ่มความเสี่ยงของเด็ก แต่ก็ไม่รับประกันว่าพวกเขาจะพัฒนาโรคนั้น เด็กบางคนที่มีประวัติครอบครัวของ ADHD ไม่ได้พัฒนาโรคนี้ และบางคนที่ไม่มีประวัติครอบครัวอย่างชัดเจนอาจจะพัฒนาโรคนี้ได้

สามารถมี ADHD โดยไม่มีประวัติครอบครัวได้ไหม?

ใช่ เป็นไปได้ที่จะมี ADHD แม้ว่าจะไม่มีประวัติครอบครัวที่รู้จัก สิ่งนี้สามารถเกิดจากญาติที่มีการวินิจฉัยในอายุที่มากขึ้น หรืออาจเกิดจากปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมที่สามารถมีผลต่อการพัฒนา ADHD

มีการทดสอบทางพันธุกรรมสำหรับ ADHD หรือไม่?

ในปัจจุบัน ไม่มีการทดสอบทางพันธุกรรมที่เฉพาะเจาะจงที่สามารถวินิจฉัย ADHD หรือทำนายความเสี่ยงของการพัฒนาโรคได้อย่างแน่นอน ADHD เป็นโรคที่ซับซ้อนที่รบกวนจากหลายยีน ทำให้มันซับซ้อนเกินไปสำหรับการทดสอบ DNA แบบง่าย ๆ

มีปัจจัยอื่น ๆ ที่มีส่วนในการเกิด ADHD นอกจากพันธุกรรมหรือไม่?

นอกจากพันธุกรรมแล้ว ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่สามารถมีบทบาทใน ADHD ซึ่งอาจรวมถึงอิทธิพลสิ่งแวดล้อมบางอย่างในระหว่างตั้งครรภ์ วิธีการพัฒนาสมองและประสบการณ์ชีวิตต้น ซึ่งปัจจัยเหล่านี้สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับความเผ่าในการพัฒนาที่สืบทอด

รูปแบบการเลี้ยงดูหรืออาหารเป็นสาเหตุ ADHD หรือไม่?

ไม่ งานวิจัยบ่งชี้ว่า ADHD ไม่ได้มีสาเหตุจากรูปแบบการเลี้ยงดู อาหาร หรือความเครียด ในขณะที่ปัจจัยเหล่านี้บางครั้งอาจมีผลต่ออาการ ADHD แต่พวกมันไม่ใช่สาเหตุหลักของโรคนี้เอง