تشخیص بهترین داروی تجویزی برای از دست دادن حافظه ممکن است دلهره‌آور باشد. پاسخ واحدی وجود ندارد که برای همه مناسب باشد، زیرا از دست دادن حافظه می‌تواند از دلایل مختلف ناشی شود و بر افراد به شیوه‌های منحصر به فرد تأثیر بگذارد.
هدف از این داروها معمولاً درمان از دست دادن حافظه نیست، بلکه بیشتر کمک به مدیریت علائم، شاید کمی کند کردن روند، و کمک به مردم برای زندگی راحت‌تر با آن است. این موضوع مربوط به پیدا کردن ابزار مناسب برای کار خاص در دست است، و اغلب به این معناست که با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید چه چیزی برای وضعیت شما منطقی‌تر است.
گزینه‌های دارویی تجویزی من برای کاهش حافظه چیست؟
وقتی نوبت به رسیدگی به کاهش حافظه می‌رسد، به ویژه آنچه با شرایطی مانند بیماری آلزایمر مرتبط است، مهم است که درک کنیم که هیچ داروی واحدی به عنوان «بهترین» دارو وجود ندارد. در عوض، به درمان‌های موجود به عنوان ابزارهای مختلف فکر کنید که هر کدام برای کارها و مراحل خاصی از این بیماری مناسب هستند.
این داروها برای درمان بیماری زمینه‌ای طراحی نشده‌اند، بلکه برای کمک به مدیریت علائم، احتمالاً کاهش سرعت زوال و بهبود کیفیت زندگی بیماران و مراقبان آنها طراحی شده‌اند. آنها با هدف قرار دادن پیام‌رسان‌های شیمیایی مختلف در مغز یا با رسیدگی به تجمع برخی پروتئین‌ها کار می‌کنند.
انتخاب دارو بسیار فردی است و به تشخیص خاص، مرحله اختلال شناختی، سایر شرایط سلامتی و نحوه پاسخ فرد به درمان بستگی دارد.
داروهای کاهش حافظه چه تفاوتی با هم دارند؟
داروهای کاهش حافظه به طور کلی به چند دسته اصلی تقسیم می‌شوند که هر کدام مکانیسم اثر و موارد استفاده خاص خود را دارند.
برخی بر افزایش سطح یک انتقال‌دهنده عصبی کلیدی دخیل در حافظه و یادگیری تمرکز دارند، در حالی که برخی دیگر روی مسیرهای مختلف کار می‌کنند یا روند بیماری را به طور مستقیم‌تر هدف قرار می‌دهند. معمول است که برنامه درمانی یک فرد در طول زمان تغییر کند، که احتمالاً شامل تغییر دارو یا افزودن داروی دیگری با پیشرفت اختلال مغزی می‌شود.
علاوه بر این، همه افراد مزایای یکسانی را تجربه نخواهند کرد؛ برخی ممکن است بهبودهای قابل توجهی در تفکر و حافظه مشاهده کنند، برخی دیگر ممکن است ثبات علائم را تجربه کنند و برخی ممکن است دریابند که یک داروی خاص مؤثر نیست یا عوارض جانبی ایجاد می‌کند که مدیریت آنها دشوار است.
بنابراین، تنظیم دوز یا امتحان کردن یک داروی متفاوت اغلب بخشی از فرآیند برای یافتن بهترین گزینه برای یک فرد است.
در اینجا یک نمای کلی از انواع گزینه‌های تجویزی موجود آورده شده است:
مهارکننده‌های کولین استراز: این داروها اغلب خط اول درمان برای بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط هستند. آنها با افزایش سطح استیل‌کولین، که یک پیام‌رسان شیمیایی مهم برای حافظه و تفکر است، کار می‌کنند. نمونه‌ها عبارتند از دونپزیل، ریواستیگمین و گالانتامین.
آنتاگونیست‌های گیرنده NMDA: ممانتین در این دسته قرار دارد و معمولاً برای مراحل متوسط تا شدید بیماری آلزایمر استفاده می‌شود. این دارو با تنظیم فعالیت گلوتامات، یکی دیگر از مواد شیمیایی مغز، متفاوت از مهارکننده‌های کولین استراز عمل می‌کند.
آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید: اینها درمان‌های جدیدتر مبتنی بر علوم اعصاب هستند که برای هدف قرار دادن پلاک‌های آمیلوئید در مغز طراحی شده‌اند. آنها به طور کلی برای مراحل اولیه بیماری تجویز می‌شوند و از طریق انفوزیون تزریق می‌شوند. نمونه‌ها عبارتند از لکانمب و دونانمب.
مهارکننده‌های کولین استراز چگونه برای کاهش حافظه عمل می‌کنند؟
دونپزیل: قرص یک بار در روز
دونپزیل یک مهارکننده کولین استراز است که به طور مکرر تجویز می‌شود.
این دارو برای استفاده در مراحل خفیف تا شدید بیماری آلزایمر تایید شده است. مزیت اصلی آن راحتی مصرف آن است؛ یک بار در روز مصرف می‌شود که می‌تواند مدیریت آن را برای بیماران و مراقبان آسان‌تر کند.
ریواستیگمین: جایگزین چسب پوستی
ریواستیگمین گزینه دیگری در این دسته است. این دارو برای هر دو بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط با بیماری پارکینسون، در مراحل خفیف تا متوسط تایید شده است.
ویژگی کلیدی ریواستیگمین در دسترس بودن آن به صورت چسب پوستی (ترانس درمال) است. این می‌تواند یک مزیت بزرگ برای افرادی باشد که در بلعیدن قرص‌ها مشکل دارند یا عوارض جانبی گوارشی ناشی از داروهای خوراکی را تجربه می‌کنند. چسب پوستی دوز ثابتی از دارو را از طریق پوست تحویل می‌دهد.
گالانتامین: گزینه با عملکرد دوگانه
گالانتامین نیز برای بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط استفاده می‌شود. آنچه گالانتامین را متمایز می‌کند مکانیسم اثر دوگانه آن است.
علاوه بر مهار کولین استراز، اثر تعدیل‌کننده‌ای بر گیرنده‌های نیکوتینی در مغز نیز دارد. این بدان معنی است که به دو روش برای کمک به حمایت از ارتباطات سلول‌های مغزی عمل می‌کند و احتمالاً مشخصات متفاوتی از مزایا را برای برخی افراد ارائه می‌دهد.
تفاوت‌های عملی در مهارکننده‌های کولین استراز
عوارض جانبی شایع: تجزیه و تحلیل سبک-سنگین کردن عوارض
مانند اکثر داروها، این داروها نیز می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. مواردی که ممکن است بیشتر با آنها مواجه شوید شامل مشکلات گوارشی مانند حالت تهوع، استفراغ، اسهال و کاهش اشتها است.
سردرد و سرگیجه نیز ممکن است رخ دهد. تجربه ترکیبی از این موارد برای افراد غیرمعمول نیست.
به عنوان مثال، در حالی که دونپزیل ممکن است با عوارض جانبی خاصی همراه باشد، ریواستیگمین، به ویژه در شکل چسب پوستی، ممکن است مشخصات یا شدت متفاوتی از عوارض جانبی را برای برخی از بیماران نشان دهد. پیدا کردن آنچه با کمترین اثرات آزاردهنده به بهترین وجه کار می‌کند، نیاز به کمی تعادل دارد.
برنامه‌های دوز و تنظیم تدریجی دوز (تیتراسیون)
رسیدن به دوز مناسب یک فرآیند است. بیشتر مهارکننده‌های کولین استراز با دوز پایین شروع می‌شوند و به تدریج در طی چند هفته افزایش می‌یابند. به این کار تیتراسیون می‌گویند. این کار به بدن کمک می‌کند تا با دارو سازگار شود و می‌تواند عوارض جانبی را به حداقل برساند.
به عنوان مثال، دونپزیل ممکن است با 5mg daily شروع شود و احتمالاً به 10 میلی‌گرم برسد. کپسول‌های ریواستیگمین ممکن است با 1.5mg twice a day شروع شوند و افزایش دوز هر چند هفته یک‌بار تا حداکثر دوز روزانه اتفاق بیفتد. گالانتامین نیز از برنامه تیتراسیون پیروی می‌کند.
برنامه خاص و حداکثر دوزها می‌تواند بین داروهای مختلف متفاوت باشد و توسط یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی بر اساس پاسخ و تحمل فردی تعیین می‌شود.
چه زمانی ممانتین برای دمانس تجویز می‌شود؟
هنگامی که مراحل اولیه بیماری آلزایمر پیشرفت می‌کند، ممکن است نوع متفاوتی از دارو در نظر گرفته شود. ممانتین متفاوت از مهارکننده‌های کولین استراز عمل می‌کند. به جای افزایش استیل‌کولین، ماده شیمیایی دیگری در مغز به نام گلوتامات را هدف قرار می‌دهد.
در آلزایمر، ممکن است مقدار بیش از حدی گلوتامات وجود داشته باشد که در واقع می‌تواند به سلول‌های عصبی آسیب برساند و در نحوه ارتباط آنها تداخل ایجاد کند. ممانتین برای تنظیم این فعالیت گلوتامات عمل می‌کند و به محافظت از سلول‌های عصبی در برابر آسیب و حمایت از ارتباط شفاف‌تر بین آنها کمک می‌کند.
آیا ممانتین برای مراحل متوسط تا شدید بهتر است؟
ممانتین معمولاً برای بیماران در مراحل متوسط تا شدید بیماری آلزایمر تجویز می‌شود. در این مراحل بعدی بیماری، تغییرات مغزی قابل توجه‌تر است و تأثیری که بیماری بر تفکر، حافظه و عملکرد روزانه می‌گذارد بارزتر می‌شود.
در حالی که هدف مهارکننده‌های کولین استراز بهبود عملکرد مسیرهای موجود استیل‌کولین است، ممانتین با مدیریت اثرات گلوتامات اضافی، یک رویکرد مکمل را ارائه می‌دهد. این عملکرد دوگانه می‌تواند زمانی که بیماری تا حد خاصی پیشرفت کرده است مفید باشد.
آیا می‌توانم ممانتین و دونپزیل را با هم مصرف کنم؟
ممانتین ممکن است به تنهایی، به عنوان یک داروی واحد مصرف شود، یا بسته به دستورات پزشک می‌تواند در ترکیب با یک مهارکننده کولین استراز استفاده شود.
برای برخی از افراد مبتلا به آلزایمر متوسط تا شدید، استفاده همزمان از هر دو نوع دارو ممکن است مزایای بیشتری نسبت به استفاده از هر کدام به تنهایی داشته باشد. این به این دلیل است که آنها از طریق مکانیسم‌های مختلف برای رسیدگی به تغییرات پیچیده رخ‌داده در مغز کار می‌کنند. تصمیم برای استفاده از ممانتین به تنهایی یا ترکیبی، یک تصمیم بالینی بر اساس مرحله خاص بیماری، علائم و سلامت کلی مغز فرد است.
گاهی اوقات، یک داروی ترکیبی که شامل مهارکننده کولین استراز و ممانتین است در دسترس است که رژیم درمانی را ساده می‌کند.
جدیدترین اینفیوژن‌های ضد آمیلوئید برای کاهش حافظه چیست؟
مقایسه لکانمب با دونانمب چگونه است؟
این درمان‌های جدیدتر نشان‌دهنده رویکرد متفاوتی برای کاهش حافظه هستند که به جای مدیریت علائم، بیولوژی زمینه‌ای را هدف قرار می‌دهند. آنها برای حذف پلاک‌های آمیلوئید از مغز طراحی شده‌اند.
لکانمب و دونانمب نمونه‌های اصلی در این دسته هستند. هر دو به عنوان انفوزیون وریدی تجویز می‌شوند و تاییدیه FDA را برای مراحل خاصی از آلزایمر دریافت کرده‌اند.
چه کسانی واجد شرایط تزریق برای مراحل اولیه آلزایمر هستند؟
مهم است درک کنیم که این آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید برای بیماران در مراحل اولیه بیماری آلزایمر تجویز می‌شوند. این معمولاً شامل افرادی با اختلال شناختی خفیف (MCI) یا دمانس خفیف می‌شود که در آنها شواهد تایید شده‌ای از تجمع آمیلوئید در مغز وجود دارد.
کارآزمایی‌های بالینی که منجر به تأیید آنها شد بر روی این جمعیت خاص متمرکز بود و داده‌ای برای حمایت از استفاده از آنها در مراحل اولیه بسیار زودرس یا مراحل بعدی بیماری وجود ندارد. هدف کاهش سرعت پیشرفت زوال شناختی و عملکردی است و زمان بیشتری را برای افراد جهت مشارکت در زندگی روزمره و حفظ استقلال فراهم می‌کند.
سطح تعهد: برنامه‌های تزریق و الزامات نظارتی
انتخاب درمان با آنتی‌بادی ضد آمیلوئید مستلزم تعهد قابل توجهی است. لکانمب معمولاً به عنوان یک انفوزیون وریدی هر دو هفته یک بار تزریق می‌شود، در حالی که دونانمب هر چهار هفته یک بار تجویز می‌شود.
فراتر از خود برنامه تزریق، این درمان‌ها نیاز به نظارت دقیق دارند. این امر تا حد زیادی به دلیل عوارض جانبی بالقوه، به ویژه ناهنجاری‌های تصویربرداری مرتبط با آمیلوئید (ARIA) است.
ARIA می‌تواند شامل تورم یا خونریزی‌های کوچک در مغز باشد و گاهی اوقات ممکن است علائمی مانند سردرد، سرگیجه یا تغییرات بینایی ایجاد کند، اگرچه اغلب بدون علامت بروز می‌کند. اسکن‌های MRI منظم معمولاً برای تشخیص ARIA ضروری است.
علاوه بر این، آزمایش ژنتیکی برای ژن ApoE ε4 ممکن است توصیه شود، زیرا ناقلان این ژن ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ARIA باشند. بحث در مورد این الزامات و خطرات احتمالی با یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی، گامی کلیدی در تصمیم‌گیری برای مناسب بودن این مسیر درمانی است.
جدول مقایسه داروهای کاهش حافظه
تصمیم‌گیری در مورد داروی مناسب برای کاهش حافظه مستلزم بررسی چند گزینه مختلف است. در واقع هدف یافتن یک تک‌داروی «بهترین» نیست، بلکه یافتن دارویی است که با شرایط فردی و مرحله بیماری او بیشترین سازگاری را دارد. آن را مانند داشتن یک جعبه ابزار فرض کنید؛ ابزارهای مختلف برای کارهای مختلف مناسب هستند.
در اینجا نگاهی گذرا به برخی از انواع اصلی داروها و مواردی که به طور کلی برای آنها استفاده می‌شود آورده شده است. این می‌تواند به شما کمک کند تا برای گفتگو با پزشک خود آماده شوید.
دسته دارویی | نمونه‌ها | مورد استفاده برای | مرحله | روش مصرف | علت انتخاب | موارد احتیاط |
|---|---|---|---|---|---|---|
مهارکننده‌های کولین استراز | دونپزیل | آلزایمر | خفیف تا شدید | قرص | یک بار در روز | تهوع، اسهال |
مهارکننده‌های کولین استراز | ریواستیگمین | آلزایمر، دمانس پارکینسون | خفیف تا متوسط | چسب پوستی، قرص | گزینه چسب پوستی | ناراحتی گوارشی، سرگیجه |
مهارکننده‌های کولین استراز | گالانتامین | آلزایمر | خفیف تا متوسط | قرص | گزینه جایگزین | تهوع، سردرد |
آنتاگونیست NMDA | ممانتین | آلزایمر | متوسط تا شدید | قرص، مایع خوراکی | درمان کمکی | سرگیجه، سردرد |
آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید | لکانمب | آلزایمر | فقط مراحل اولیه | انفوزیون وریدی | هدف قرار دادن آمیلوئید | ARIA، بررسی‌های MRI |
آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید | دونانمب | آلزایمر | فقط مراحل اولیه | انفوزیون وریدی | هدف قرار دادن آمیلوئید | ARIA، بررسی‌های MRI |
نحوه مدیریت مؤثر کاهش حافظه با دارو
مشخص است که اگرچه در حال حاضر هیچ درمان قطعی برای کاهش حافظه وجود ندارد، چندین داروی تجویزی می‌توانند به مدیریت علائم آن کمک کنند.
مهارکننده‌های کولین استراز با افزایش یک ماده شیمیایی کلیدی مغز عمل می‌کنند. ممانتین، یک تنظیم‌کننده گلوتامات، رویکرد دیگری را به ویژه برای مراحل پیشرفته‌تر ارائه می‌دهد. گاهی اوقات، ترکیبی از این داروها استفاده می‌شود.
مهم است که به یاد داشته باشید که این داروها برای همه یکسان عمل نمی‌کنند. برخی از افراد شاهد بهبودهای واقعی در حافظه و عملکرد روزانه هستند، در حالی که برای برخی دیگر، مزیت ممکن است کاهش سرعت زوال باشد، یا شاید دارو فقط باعث شود که شرایط به سرعت بدتر نشود. عوارض جانبی ممکن است رخ دهد، اما اغلب از بین می‌روند یا می‌توان با تنظیم دوز آنها را مدیریت کرد.
نکته کلیدی این است که این داروها ابزار هستند، نه درمان قطعی، و زمانی بهترین عملکرد را دارند که به طور کامل با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی که می‌تواند درمان را با نیازهای خاص فرد تطبیق دهد و پیشرفت او را از نزدیک نظارت کند، مورد بحث قرار گیرند.
منابع
Christensen, D. D. (2012). Higher-dose (23 mg/day) donepezil formulation for the treatment of patients with moderate-to-severe Alzheimer's disease. Postgraduate Medicine, 124(6), 110-116. https://doi.org/10.3810/pgm.2012.11.2589
Jann, M. W. (2000). Rivastigmine, a new‐generation cholinesterase inhibitor for the treatment of Alzheimer's disease. Pharmacotherapy: The Journal of Human Pharmacology and Drug Therapy, 20(1), 1-12. https://doi.org/10.1592/phco.20.1.1.34664
U.S. Food and Drug Administration. (2023, July 6). FDA converts novel Alzheimer’s disease treatment to traditional approval. https://www.fda.gov/news-events/press-announcements/fda-converts-novel-alzheimers-disease-treatment-traditional-approval
U.S. Food and Drug Administration. (2021, June 7). FDA approves treatment for adults with Alzheimer’s disease. https://www.fda.gov/drugs/news-events-human-drugs/fda-approves-treatment-adults-alzheimers-disease
سوالات متداول
انواع اصلی داروهای مورد استفاده برای کاهش حافظه کدامند؟
چند نوع اصلی دارو وجود دارد که پزشکان ممکن است برای کاهش حافظه، به ویژه برای شرایطی مانند بیماری آلزایمر، پیشنهاد کنند. اینها شامل داروهایی هستند که به سیگنال‌های مغزی کمک می‌کنند، مانند مهارکننده‌های کولین استراز، و داروهای دیگری که یک ماده شیمیایی دیگر مغز به نام گلوتامات را مدیریت می‌کنند. اخیراً، داروهای جدیدی به نام آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید نیز در دسترس قرار گرفته‌اند.
مهارکننده‌های کولین استراز چگونه به کاهش حافظه کمک می‌کنند؟
مهارکننده‌های کولین استراز با جلوگیری از تجزیه سریع یک ماده شیمیایی در مغز به نام استیل‌کولین کار می‌کنند. استیل‌کولین برای کمک به برقراری ارتباط سلول‌های مغزی با یکدیگر بسیار مهم است که این امر کلید حافظه و تفکر است. با حفظ مقدار بیشتری از آن، این داروها می‌توانند به بهبود حافظه، تفکر و عملکرد فرد در انجام کارهای روزانه کمک کنند.
آیا این داروهای حافظه عوارض جانبی دارند؟
بله، مانند اکثر داروها، این داروها نیز می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. عوارض شایع مهارکننده‌های کولین استراز شامل مواردی مانند احساس تهوع، استفراغ، اسهال یا سرگیجه است. ممانتین ممکن است باعث سردرد، گیجی یا یبوست شود. مهم است که در مورد هر گونه عوارض جانبی که تجربه می‌کنید با پزشک خود صحبت کنید، زیرا اغلب می‌توان آنها را با تنظیم دوز یا امتحان کردن یک داروی متفاوت مدیریت کرد.
درمان‌های جدید با آنتی‌بادی ضد آمیلوئید چیستند؟
اینها داروهای جدیدتری مانند لکانمب و دونانمب هستند که پروتئینی در مغز به نام بتا آمیلوئید را هدف قرار می‌دهند. این پروتئین می‌تواند تجمع یافته و پلاک‌هایی ایجاد کند که تصور می‌شود به سلول‌های مغزی آسیب می‌رسانند. هدف این درمان‌ها حذف این پلاک‌ها است. با این حال، آنها معمولاً برای افراد در مراحل بسیار اولیه آلزایمر هستند و نیاز به تزریق منظم و نظارت دقیق دارند.
تفاوت آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید با داروهای قدیمی‌تر چیست؟
تفاوت اصلی این است که آنتی‌بادی‌های ضد آمیلوئید به گونه‌ای طراحی شده‌اند که با پاکسازی تجمع پروتئین در مغز، در واقع بر روند بیماری زمینه‌ای تأثیر بگذارند. داروهای قدیمی‌تر مانند مهارکننده‌های کولین استراز و ممانتین در درجه اول بر مدیریت علائم و بهبود ارتباط سلول‌های مغزی تمرکز دارند، نه اینکه مستقیماً تغییرات فیزیکی بیماری را هدف قرار دهند.
آیا این داروها می‌توانند کاهش حافظه را درمان کنند؟
در حال حاضر هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند بیماری آلزایمر یا سایر انواع دمانس را به طور قطعی درمان کند. با این حال، این داروها می‌توانند به مدیریت علائم، کاهش سرعت بدتر شدن مشکلات حافظه و تفکر در برخی افراد و بهبود توانایی آنها در انجام کارهای روزانه کمک کنند. آنها ابزارهایی هستند که به افراد کمک می‌کنند تا با این شرایط زندگی بهتری داشته باشند.
آیا این داروها برای همه کارساز هستند؟
خیر، همه افراد به یک شکل به این داروها پاسخ نمی‌دهند. برخی از افراد ممکن است بهبودهای قابل توجهی را مشاهده کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است فقط تفاوت کوچکی را متوجه شوند، یا شاید دارو به کاهش سرعت روند بدتر شدن اوضاع کمک کند. همچنین ممکن است یک دارو مؤثر نباشد یا عوارض جانبی ایجاد کند که مدیریت آنها سخت باشد.
مهارکننده‌های کولین استراز چگونه مصرف می‌شوند؟
مهارکننده‌های کولین استراز به اشکال مختلف عرضه می‌شوند. دونپزیل معمولاً قرصی است که یک بار در روز مصرف می‌شود. ریواستیگمین می‌تواند به صورت قرص، کپسول یا چسب پوستی باشد. گالانتامین نیز معمولاً به صورت قرص یا کپسول، گاهی به شکل آهسته رهش مصرف می‌شود.
تفاوت بین مصرف قرص و چسب پوستی برای کاهش حافظه چیست؟
شکل چسب پوستی، مانند ریواستیگمین، دارو را از طریق پوست در یک دوره 24 ساعته تحویل می‌دهد. این می‌تواند برای افرادی که در بلعیدن قرص‌ها مشکل دارند یا از داروهای خوراکی دچار ناراحتی معده می‌شوند مفید باشد. این روش دوز ثابتی را در طول روز فراهم می‌کند.
Emotiv یک شرکت پیشرو در فناوری عصبی است که با ابزارهای در دسترس EEG و داده‌های مغزی به پیشبرد پژوهش‌های علوم اعصاب کمک می‌کند.
سلب مسئولیت پزشکی: اطلاعات ارائه شده در این وب‌سایت صرفاً برای اهداف آموزشی و اطلاع‌رسانی است و به عنوان توصیه پزشکی یا بهداشتی در نظر گرفته نشده است. این محتوا ممکن است حاوی خطا باشد و نباید برای تصمیم‌گیری‌های حیاتی در زمینه سلامت، پزشکی یا سبک زندگی به آن استناد کرد. همیشه برای هرگونه سؤال در رابطه با یک شرایط پزشکی یا درمان، از پزشک خود یا سایر ارائه‌دهندگان واجد شرایط مراقبت‌های بهداشتی راهنمایی بخواهید.
کریستین بورگوس
