تشخیص بهترین داروی تجویزی برای از دست دادن حافظه ممکن است دلهرهآور باشد. پاسخ واحدی وجود ندارد که برای همه مناسب باشد، زیرا از دست دادن حافظه میتواند از دلایل مختلف ناشی شود و بر افراد به شیوههای منحصر به فرد تأثیر بگذارد.
هدف از این داروها معمولاً درمان از دست دادن حافظه نیست، بلکه بیشتر کمک به مدیریت علائم، شاید کمی کند کردن روند، و کمک به مردم برای زندگی راحتتر با آن است. این موضوع مربوط به پیدا کردن ابزار مناسب برای کار خاص در دست است، و اغلب به این معناست که با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید چه چیزی برای وضعیت شما منطقیتر است.
خلاصه
بازدارندههای کولین استراز، مانند دونپزیل، ریواستیگمین و گالانتامین، با افزایش یک ماده شیمیایی در مغز به نام استیلکولین که برای حافظه و فکر مهم است، عمل میکنند. این داروها معمولاً برای آلزایمر خفیف تا شدید استفاده میشوند.
مماتیدن به طور متفاوتی عمل میکند و با تنظیم یک ماده شیمیایی دیگر در مغز به نام گلوتامات، معمولاً برای آلزایمر متوسط تا شدید، اغلب به همراه بازدارندههای کولین استراز استفاده میشود.
انتخاب بین بازدارندههای مختلف کولین استراز معمولاً به نحوه مصرف آنها (قرص در مقابل چسب در مقابل مایع) و پروفایل عوارض جانبی خاص آنها بستگی دارد، زیرا همه آنها هدفشان بهبود علائم شناختی است.
آخرین کلاس داروها، آنتیبادیهای ضد آمیلوئید مانند لکانماپ و دنانماپ، به بیولوژی زیرین آلزایمر هدفگیری میکنند و پلاکهای آمیلوئید را از بین میبرند. این داروها برای مراحل اولیه هستند و نیاز به تزریقات منظم و پایش دارند.
عوارض جانبی با این داروها معمول است و میتواند شامل حالت تهوع، اسهال، سرگیجه و سردرد باشد. دوزها معمولاً از میزان کم شروع شده و به تدریج برای مدیریت این عوارض افزایش مییابند.
بهترین دارو بستگی به مرحله از دست دادن حافظه، نوع خاص زوال عقل، شرایط بهداشتی فرد و نحوه تحمل شخص به دارو دارد.
گزینه های نسخه من برای از دست دادن حافظه چیست؟
زمانی که به از دست دادن حافظه میپردازیم، بهویژه آنهایی که با شرایطی مانند بیماری آلزایمر مرتبط هستند، مهم است که درک کنیم که هیچ داروی "بهترین" واحدی وجود ندارد. در عوض، به درمان های موجود بهعنوان ابزارهای مختلف فکر کنید که هرکدام مناسب وظایف و مراحل خاصی از این وضعیت هستند.
این داروها به گونهای طراحی شدهاند که بیماری زمینهای را درمان نکنند، بلکه به مدیریت علائم کمک کنند و بهخصوص ممکن است سرعت زوال را کاهش داده و کیفیت زندگی بیماران و مراقبانشان را بهبود بخشند. آنها با هدف قرار دادن پیامرسانهای شیمیایی مختلف در مغز یا با پرداختن به تشکیل پروتئینهای خاص عمل میکنند.
انتخاب دارو بسیار فردی است و به تشخیص خاص، مرحله اختلال شناختی، سایر شرایط سلامتی و اینکه فرد چگونه به درمان پاسخ میدهد، بستگی دارد.
داروهای از دست دادن حافظه چه تفاوتی دارند؟
داروهای از دست دادن حافظه معمولاً به چند دسته اصلی تقسیم میشوند که هرکدام مکانیزم عمل و موارد استفاده خاص خود را دارند.
برخی بر افزایش سطح یک انتقالدهنده عصبی کلیدی که در حافظه و یادگیری دخیل است تمرکز دارند، در حالی که برخی دیگر بر روی مسیرهای متفاوت یا فرآیند بیماری بهطور مستقیمتری کار میکنند. معمول است که طرح درمان یک فرد در طول زمان تغییر کند، به طوری که بهطور بالقوه شامل تغییر بین داروها یا اضافه کردن دیگری باشد زیرا اختلال مغزی پیشرفت میکند.
علاوه بر این، نه همه افراد همان مزایا را تجربه خواهند کرد؛ برخی ممکن است بهبودهای قابلتوجهی در تفکر و حافظه مشاهده کنند، در حالی که دیگران ممکن است ثبات علائم را تجربه کنند و برخی ممکن است دریابند که یک داروی خاص مؤثر نیست یا عوارض جانبی ایجاد میکند که مدیریت آنها دشوار است.
بنابراین، تنظیم دوز یا آزمایش داروی متفاوت بخشی از فرآیند برای یافتن بهترین گزینه برای یک فرد است.
در اینجا یک نمای کلی از انواع گزینه های نسخه موجود است:
مهارکننده های کولین استراز: اینها اغلب اولین خط درمان برای بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط است. آنها با افزایش سطح استیلکولین، یک پیامرسان شیمیایی مهم برای حافظه و تفکر عمل میکنند. نمونههایی از آنها شامل دونپزیدیل، ریواستگمین و گالانتامین است.
آنتاگونیست های گیرنده NMDA: ممانتین در این کلاس قرار دارد و معمولاً برای مراحل متوسط تا شدید بیماری آلزایمر استفاده میشود. این دارو بهطور متفاوت از مهارکنندههای کولین استراز عمل میکند و فعالیت گلوتامات، یک ماده شیمیایی دیگر در مغز را تنظیم میکند.
آنتی بادی های ضد آمیلوئید: اینها درمان های مبتنی بر علوم عصب جدیدتری هستند که برای هدف قرار دادن پلاک های آمیلوئید در مغز طراحی شدهاند. آنها معمولاً برای مراحل اولیه بیماری تجویز میشوند و به صورت انفوزیون تجویز میشوند. نمونههایی از آنها شامل لکانماب و دونانماب است.
مهارکننده های کولین استراز چگونه برای از دست دادن حافظه عمل می کنند؟
دونپزیدیل (آریسپت): قرص روزانه
دونپزیدیل، که معمولاً با نام برندش آریسپت شناخته میشود، یک مهارکننده کولین استراز است که بهطور مکرر تجویز میشود.
این دارو برای استفاده در مراحل خفیف تا شدید بیماری آلزایمر تأیید شده است. مزیت اصلی آن راحتی است؛ این دارو یکبار در روز مصرف میشود و میتواند مدیریت آن را برای بیماران و مراقبان آسانتر کند.
ریواستگمین (اکسلون): گزینه پچ
ریواستگمین، که غالباً بهعنوان اکسلون شناخته میشود، گزینه دیگری در این کلاس است. این دارو برای بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط با بیماری پارکینسون، در مراحل خفیف تا متوسط تأیید شده است.
ویژگی کلیدی ریواستگمین، در دسترس بودن آن بهعنوان پچ پوستی است. این میتواند مزیت قابل توجهی برای افرادی باشد که در بلع قرصها مشکل دارند یا عوارض جانبی گوارشی ناشی از داروهای خوراکی را تجربه میکنند. این پچ دوز ثابتی از دارو را از طریق پوست به بدن منتقل میکند.
گالانتامین (رازدین): گزینه دوگانه عمل
گالانتامین، که تحت نام برند رازدین فروخته میشود، همچنین برای بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط استفاده میشود. چیزی که گالانتامین را متمایز میکند، مکانیزم دوگانه عمل آن است.
علاوه بر مهار کولین استراز، همچنین تأثیر تعدیلی بر گیرنده های نیکوتینی در مغز دارد. این به این معنی است که به دو روش برای حمایت از ارتباط بین سلولهای مغزی کار میکند و بهطور بالقوه پروفایل مختلفی از مزایا را برای برخی افراد ارائه میدهد.
تفاوت های عملی در مهارکننده های کولین استراز
عوارض جانبی شایع: تجزیه و تحلیل گزینههای تجاری
مانند اکثر داروها، این داروها میتوانند عوارض جانبی داشته باشند. عوارض جانبی که ممکن است رایجترین عوارض باشد شامل مشکلات گوارشی مانند تهوع، استفراغ، اسهال و کاهش اشتها است.
سردرد و سرگیجه نیز ممکن است رخ دهد. معمول است که افراد ترکیبی از این عوارض را تجربه کنند.
بهطور مثال، در حالی که ممکن است دونپزیدیل با برخی عوارض جانبی خاص همراه باشد، ریواستگمین، بهویژه در فرم پچ، ممکن است پروفایل یا شدت متفاوتی از عوارض جانبی را برای برخی بیماران ارائه دهد. یافتن چیزی که با کمترین عوارض مزاحم بهتر کار کند کمی مانند یک عمل متعادل کننده است.
برنامههای دوزبندی و تنظیم دوز
بهدست آوردن دوز مناسب یک فرآیند است. بیشتر مهارکنندههای کولین استراز با دوز پایینتری شروع میشوند و طی چند هفته به تدریج افزایش مییابند. این به نام تنظیم دوز شناخته میشود. این کمک میکند تا بدن به دارو عادت کند و میتواند عوارض جانبی را به حداقل برساند.
بهعنوان مثال، ممکن است دونپزیدیل از ۵ میلی گرم روزانه شروع شود و به ۱۰ میلی گرم افزایش یابد. کپسولهای ریواستگمین ممکن است از ۱.۵ میلیگرم دو بار در روز شروع شوند و افزایشها هر چند هفته یکبار اتفاق بیفتد، تا حداکثر دوز روزانه. گالانتامین نیز از یک برنامه تنظیم دوز پیروی میکند.
برنامه خاص و حداکثر دوزها میتوانند بین داروهای مختلف متفاوت باشند و توسط یک ارائه دهنده بهداشتی بر اساس پاسخ و تحمل فرد تعیین میشوند.
مکانی که ممانتین (نامندا) برای زوال عقل تجویز میشود؟
زمانی که مراحل اولیه بیماری آلزایمر پیشرفت میکند، ممکن است نوع دیگری از دارو در نظر گرفته شود. ممانتین، که معمولاً با نام برندش نامندا شناخته میشود، بهطور متفاوت از مهارکنندههای کولین استراز عمل میکند. بهجای افزایش استیلکولین، به هدف قرار دادن یک ماده شیمیایی دیگر در مغز به نام گلوتامات میپردازد.
در بیماری آلزایمر، ممکن است گلوتامات بیش از حد وجود داشته باشد که واقعاً میتواند به سلولهای عصبی آسیب بزند و ارتباط آنها را مختل کند. ممانتین برای تنظیم این فعالیت گلوتامات عمل میکند و به محافظت از سلولهای عصبی در برابر آسیب و حمایت از ارتباط واضحتر بین آنها کمک میکند.
آیا ممانتین برای مراحل متوسط تا شدید بهتر است؟
ممکن است ممانتین معمولاً برای بیماران در مراحل متوسط تا شدید بیماری آلزایمر تجویز شود. در این نقاط بعدی بیماری، تغییرات مغزی بیشتر است و رخداد بیماری بر تفکر، حافظه و عملکرد روزانه بیشتر مشهود است.
در حالی که مهارکنندههای کولین استراز با هدف بهبود عملکرد مسیرهای استیلکولین موجود عمل میکنند، ممانتین یک رویکرد مکمل را با مدیریت تأثیرات گلوتامات اضافی ارائه میدهد. این دو عمل میتواند هنگامی که بیماری به یک نقطه خاص پیشرفت کرده باشد، مفید باشد.
آیا میتوانم ممانتین و آریسپت را به طور همزمان بگیرم؟
ممکن است ممانتین بهطور مستقل، بهعنوان یک داروی واحد، یا ممکن است همراه با یک مهارکننده کولین استراز مصرف شود.
برای برخی افراد مبتلا به بیماری آلزایمر متوسط تا شدید، استفاده از هر دو نوع دارو بهطور همزمان ممکن است بیشتر از استفاده از هر یک بهتنهایی مفید باشد. این به این دلیل است که آنها از طریق مکانیزمهای متفاوت برای رفع تغییرات پیچیده در مغز کار میکنند. تصمیمگیری برای استفاده از ممانتین بهطور مستقل یا ترکیبی یک تصمیم بالینی است که بر اساس مرحله خاص بیماری، علائم و سلامت مغز کلی فرد است.
گاهی اوقات، داروی ترکیبی که شامل هر دو یک مهارکننده کولین استراز و ممانتین میشود، در دسترس است که باعث سادهتر شدن برنامه درمانی میشود.
جدیدترین انفوزیون های ضد آمیلوئید برای از دست دادن حافظه چیست؟
مقایسه لکانماب با کیسونلا چگونه است؟
این درمان های جدیدتر یک رویکرد متفاوت برای از دست دادن حافظه را نشان میدهند که بهجای مدیریت صرف علائم، بیولوژی اساسی را هدف قرار میدهند. آنها برای حذف پلاکهای آمیلوئید از مغز طراحی شدهاند.
لکانماب (لکانبی) و دونانماب (کیشانلا) نمونههای اصلی در این کلاس هستند. هر دو بهصورت انفوزیون وریدی تجویز میشوند و تأییدیه FDA را برای مراحل خاصی از بیماری آلزایمر دریافت کردهاند.
چه کسی برای انفوزیون های بیماری آلزایمر در مراحل اولیه واجد شرایط است؟
مهم است که بدانیم این آنتی بادیهای ضد آمیلوئید برای بیمارانی که در مراحل اولیه بیماری آلزایمر هستند در نظر گرفته شده است. این معمولاً شامل افرادی میشود که دچار اختلال شناختی خفیف (MCI) یا زوال عقل خفیف هستند که شواهد تأیید شدهای از تشکیل آمیلوئید در مغز وجود دارد.
آزمایشات بالینی که منجر به تأیید آنها شدند، بر این جمعیت خاص متمرکز بودند و دادهای برای حمایت از استفاده آنها در مراحل اولیه یا دیرتر بیماری وجود ندارد. هدف این است که پیشرفت زوال شناختی و عملکردی را کند کرده و زمان بیشتری را برای مردم برای مشارکت در زندگی روزمره و حفظ استقلال ارائه دهد.
سطح تعهد: برنامههای انفوزیون و الزامات نظارت
انتخاب درمان آنتی بادی ضد آمیلوئید نیاز به تعهد قابل توجهی دارد. لکانماب معمولاً بهصورت انفوزیون وریدی هر دو هفته یک بار تجویز میشود، در حالی که دونانماب هر چهار هفته یک بار تجویز میشود.
فراتر از خود برنامه انفوزیون، این درمانها نیاز به نظارت دقیق دارند. این عمدتاً به دلیل پتانسیل عوارض جانبی، بهویژه ناهنجاریهای تصویربرداری مرتبط با آمیلوئید (ARIA) است.
ARIA میتواند شامل تورم یا خونریزیهای کوچک در مغز باشد و ممکن است گاهی علائمی مانند سردرد، سرگیجه یا تغییرات بینایی را ایجاد کند، اگرچه اغلب بدون علائم بروز میکند. معمولاً انجام MRI منظم برای تشخیص ARIA لازم است.
علاوه بر این، ممکن است آزمایش ژنتیکی برای ژن ApoE ε4 توصیه شود، زیرا حاملان این ژن ممکن است خطر بالاتری برای توسعه ARIA داشته باشند. بحث در مورد این الزامات و خطرات بالقوه با یک ارائهدهنده بهداشتی گام مهمی در تصمیمگیری در مورد مناسب بودن این مسیر درمانی است.
جدول مقایسه داروهای از دست دادن حافظه
تصمیمگیری در مورد داروی مناسب برای از دست دادن حافظه شامل نگاهی به چند گزینه مختلف است. این واقعاً مربوط به یافتن یک "بهترین" واحد نیست، بلکه مربوط به پیدا کردن آن چیزی است که برای وضعیت خاص یک شخص و مرحله وضعیت او بهتر است. این را مثل داشتن یک جعبه ابزار تصور کنید؛ ابزارهای مختلف برای کارهای مختلف خوب هستند.
در اینجا نگاهی سریع به برخی از انواع اصلی داروها و آنچه که بهطور کلی برای آنها استفاده میشود، آمده است. این میتواند به شما در آمادهسازی برای یک صحبت با پزشک کمک کند.
کلاس دارویی | نمونهها | برای چه استفاده میشود | مرحله | مسیر | چرا انتخاب شده | مواظبت ها |
|---|---|---|---|---|---|---|
مهارکننده های کولین استراز | دونپزیدیل | آلزایمر | خفیف تا شدید | قرص | یک بار در روز | تهوع، اسهال |
مهارکننده های کولین استراز | ریواستگمین | آلزایمر، PDD | خفیف تا متوسط | پچ، قرص | گزینه پچ | اختلال گوارشی، سرگیجه |
مهارکننده های کولین استراز | گالانتامین | آلزایمر | خفیف تا متوسط | قرص | گزینه جایگزین | تهوع، سردرد |
آنتاگونیست NMDA | ممانتین | آلزایمر | متوسط تا شدید | قرص، مایع | درمان تکمیلی | سرگیجه، سردرد |
آنتی آمیلوئید | لکانماب | آلزایمر | فقط زود | انفوزیون وریدی | هدف قرار دادن آمیلوئید | ARIA، بررسی های MRI |
آنتی آمیلوئید | دونانماب | آلزایمر | فقط زود | انفوزیون وریدی | هدف قرار دادن آمیلوئید | ARIA، بررسی های MRI |
چگونه به طور مؤثر از دارو برای مدیریت از دست دادن حافظه استفاده کنیم
واضح است که در حالی که در حال حاضر هیچ درمانی برای از دست دادن حافظه وجود ندارد، چندین داروی تجویزی میتوانند به مدیریت علائم آن کمک کنند.
داروهایی مانند دونپزیدیل، ریواستگمین و گالانتامین که مهارکنندههای کولین استراز هستند، با افزایش یک ماده شیمیایی کلیدی در مغز عمل میکنند. ممانتین، که بهعنوان تنظیمکننده گلوتامات عمل میکند، یک رویکرد دیگر ارائه میدهد، بهویژه برای مراحل پیشرفتهتر. گاهی اوقات، از ترکیبی از این داروها استفاده میشود.
مهم است که به یاد داشته باشید که این داروها برای همه به یک شکل عمل نمیکنند. برخی افراد شاهد بهبودهای واقعی در حافظه و عملکرد روزانه هستند، در حالی که برای دیگران، منافع ممکن است کاهش سرعت زوال باشد، و شاید دارو فقط باعث نشود که اوضاع به سرعت بدتر شود. عوارض جانبی ممکن است اتفاق بیفتد، اما آنها اغلب از بین میروند یا میتوانند با تنظیم دوز مدیریت شوند.
نکته کلیدی این است که این داروها ابزارهایی هستند، نه درمانها، و بهترین کارشان هم وقتی است که بهطور جامع با یک متخصص بهداشت بحث شود که میتواند درمان را با توجه به نیازهای خاص فرد تنظیم کرده و پیشرفت آنها را به دقت زیر نظر داشته باشد.
منابع
کریستنسن، دی. دی. (۲۰۱۲). فرمولهی دونپزیدیل با دوز بالا (۲۳ میلیگرم/روز) برای درمان بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر متوسط تا شدید. پزشکی پس از تحصیلات، ۱۲۴(۶)، ۱۱۰-۱۱۶. https://doi.org/10.3810/pgm.2012.11.2589
جان، م. و. (۲۰۰۰). ریواستگمین، یک مهارکننده کولین استراز نسل جدید برای درمان بیماری آلزایمر. داروسازی: مجله فارماکولوژی انسانی و درمان دارویی، ۲۰(۱)، ۱-۱۲. https://doi.org/10.1592/phco.20.1.1.34664
اداره غذا و داروی ایالات متحده. (۲۰۲۳، ۶ ژوئیه). FDA درمان جدید بیماری آلزایمر را به تأیید سنتی تبدیل میکند. https://www.fda.gov/news-events/press-announcements/fda-converts-novel-alzheimers-disease-treatment-traditional-approval
اداره غذا و داروی ایالات متحده. (۲۰۲۱، ۷ ژوئن). FDA درمانی برای بزرگسالان مبتلا به بیماری آلزایمر تأیید میکند. https://www.fda.gov/drugs/news-events-human-drugs/fda-approves-treatment-adults-alzheimers-disease
سوالات متداول
اصلیترین انواع داروهای مورد استفاده برای از دست دادن حافظه چیست؟
چند نوع اصلی دارو وجود دارد که پزشکان ممکن است برای از دست دادن حافظه، بهویژه برای شرایطی مانند بیماری آلزایمر، پیشنهاد کنند. اینها شامل داروهایی هستند که به سیگنال های مغزی کمک میکنند، مانند مهارکنندههای کولین استراز، و دیگران که یک ماده شیمیایی مغز به نام گلوتامات را مدیریت میکنند. اخیراً، داروهای جدیدی به نام آنتی بادیهای ضد آمیلوئید نیز در دسترس قرار گرفتهاند.
مهارکنندههای کولین استراز چگونه به از دست دادن حافظه کمک میکنند؟
مهارکنندههای کولین استراز با جلوگیری از تجزیه سریع یک ماده شیمیایی در مغز به نام استیلکولین عمل میکنند. استیلکولین برای کمک به ارتباط بین سلولهای مغزی بسیار مهم است، که برای حافظه و تفکر کلیدی است. با حفظ میزان بیشتری از آن، این داروها میتوانند به بهبود حافظه، تفکر و چگونگی کارایی روزانه کسی کمک کنند.
برخی از داروهای معروف مهارکننده کولین استراز کدامند؟
برخی از مهارکنندههای کولین استراز معروف شامل دونپزیدیل (که معمولاً آریسپت نامیده میشود)، ریواستگمین (مانند اکسلون) و گالانتامین (رازدین) هستند. معمولاً دونپزیدیل بهعنوان قرص یکبار در روز مصرف میشود. ریواستگمین میتواند بهعنوان قرص یا پچ مصرف شود که اگر بلع قرصها دشوار باشد خوب است. گالانتامین نیز گزینه دیگری است که کمی متفاوت عمل میکند.
ممانتین (نامندا) برای چه استفاده میشود؟
ممانتین یک نوع داروی دیگر است که معمولاً به افرادی که در مراحل متوسط تا شدید بیماری آلزایمر قرار دارند، تجویز میشود. این دارو با کنترل یک ماده شیمیایی دیگر در مغز به نام گلوتامات عمل میکند. میتوان از آن بهتنهایی یا گاهی اوقات همراه با یک مهارکننده کولین استراز برای کمک به تفکر و فعالیتهای روزانه استفاده کرد.
آیا عوارض جانبی از این داروها وجود دارد؟
بله، مانند اکثر داروها، این داروها نیز میتوانند عوارض جانبی داشته باشند. عوارض جانبی شایع برای مهارکنندههای کولین استراز شامل مواردی مانند احساس حالت تهوع، استفراغ، اسهال یا سرگیجه هستند. ممانتین ممکن است باعث سردرد، گیجی یا یبوست شود. مهم است که در مورد هرگونه عوارض جانبی که تجربه میکنید با پزشک خود صحبت کنید، زیرا اغلب میتوان آن را با تنظیم دوز یا امتحان کردن داروی متفاوت مدیریت کرد.
درمانهای جدید آنتیاملوئید چیست؟
این داروهای جدیدتر مانند لکانماب (لکانبی) و دونانماب که به یک پروتئین در مغز به نام بتا آمیلوئید هدف قرار میگیرند، در نظر گرفته شدهاند. این پروتئین میتواند تجمع یابد و پلاکها تشکیل دهد که به باورهای خشونتآمیز به سلولهای مغزی آسیب میزند. این درمانها بهدنبال حذف این پلاکها هستند. با این حال، این درمانها معمولاً برای افرادی در مراحل بسیار اولیه بیماری آلزایمر بوده و نیاز به انفوزیون منظم و نظارت دقیق دارند.
آنتیاملوئیدها چگونه با داروهای قدیمی تفاوت دارند؟
تفاوت کلیدی این است که آنتیاملوئیدها بهطور خاص بهمنظور تأثیرگذاری بر فرآیند بیماریهای زیرین طراحی شدهاند و بهدنبال حذف تجمع پروتئین در مغز هستند. داروهای قدیمیتری مانند مهارکنندههای کولین استراز و ممانتین عمدتاً بر مدیریت علائم و بهبود ارتباط سلولهای مغزی تمرکز دارند، نه اینکه بهطور مستقیم به تغییرات فیزیکی بیماری هدف قرار دهند.
آیا این داروها میتوانند از دست دادن حافظه را درمان کنند؟
در حال حاضر هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند بیماری آلزایمر یا سایر نوعهای زوال عقل را درمان کند. با این حال، این داروها میتوانند به مدیریت علائم کمک کرده، سرعت بدتر شدن حافظه و مشکلات تفکر را برای برخی افراد کند کنند و توانایی آنها برای انجام کارهای روزانه را بهبود بخشند. این داروها ابزارهایی هستند که به افراد کمک میکنند تا بهخوبی با این بیماری زندگی کنند.
آیا این داروها برای همه کارایی دارند؟
خیر، نه همه افراد به این داروها به یک شکل پاسخ میدهند. برخی افراد ممکن است بهبودهای قابلتوجهی را مشاهده کنند، در حالی که دیگران ممکن است تنها یک تفاوت کوچک را متوجه شوند، یا شاید این دارو کمک کند تا سرعت بدتر شدن شتاب بیشتری پیدا نکند. همچنین ممکن است امکان داشته باشد که یک دارویی مؤثر نباشد یا ممکن است عوارض جانبی ایجاد کند که مدیریت آن دشوار است.
چگونه مهارکنندههای کولین استراز تجویز میشود؟
مهارکنندههای کولین استراز به اشکال مختلفی ارائه میشوند. معمولاً دونپزیدیل بهعنوان قرصی است که یک بار در روز مصرف میشود. ریواستگمین میتواند بهصورت قرص، کپسول یا پچ پوستی باشد. گالانتامین نیز معمولاً بهعنوان قرص یا کپسول مصرف میشود و گاهی بهصورت فرم آزادسازی کند.
تفاوت بین مصرف قرص و پچ برای از دست دادن حافظه چیست؟
فرم پچ مانند ریواستگمین، دارو را از طریق پوست در طول ۲۴ ساعت منتقل میکند. این میتواند برای افرادی که در بلع قرصها مشکل دارند یا از داروهای خوراکی عوارض گوارشی دارند مفید باشد. این یک دوز ثابت را در طول روز ارائه میدهد.
اموتیو پیشرو در فناوری عصبی است که به پیشرفت تحقیقات علوم اعصاب از طریق ابزارهای قابل دسترس EEG و داده های مغزی کمک می کند.
اموتیو
