تریازودون برای بیخوابی

ترازودون چیست؟

ترازودون یک دارو است که در ابتدا توسط اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) به عنوان یک داروی ضد افسردگی توسعه و تأیید شد. این دارو از سال 1981 در دسترس بوده است.

در حالی که استفاده اولیه آن برای درمان اختلال افسردگی عمده در بزرگسالان است، اغلب برای بی‌خوابی تجویز می‌شود که به عنوان استفاده غیرمتعارف در نظر گرفته می‌شود. این بدان معناست که دارو برای شرایطی غیر از آنچه که به طور خاص توسط FDA برای آن تأیید شده، استفاده می‌شود. این شیوه در پزشکی بسیار رایج است و درصد قابل توجهی از داروها به این شکل تجویز می‌شوند.

ترازودون تحت نام‌های تجاری مختلفی مانند دسیریل و اولپترو و همچنین به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است که می‌تواند گزینه‌ای قابل دسترسی‌تر برای برخی افراد باشد. استفاده آن برای خواب به ویژه در ایالات متحده رواج دارد، هر چند توصیه آن برای بی‌خوابی در میان راهنماهای پزشکی و کشورهای مختلف متفاوت است.

به عنوان مثال، در حالی که در ایالات متحده به طور گسترده استفاده می‌شود، برخی سازمان‌های حرفه‌ای مانند آکادمی آمریکایی پزشکی خواب آن را به عنوان یک درمان خط اول برای بی‌خوابی توصیه نمی‌کنند.

این دارو با تأثیر بر برخی مواد شیمیایی در مغز، به ویژه نوروترنسمیترهایی مانند سروتونین کار می‌کند. تأثیر آن بر مسیرهای سروتونین، همراه با تأثیرات آن بر سایر گیرنده‌های مغزی، به خواص خواب‌آور آن کمک می‌کند.

چگونه ترازودون برای بی‌خوابی کار می‌کند

ترازودون بر سطوح نوروترنسمیترها تأثیر می‌گذارد که مواد شیمیایی مغز هستند که سیگنال‌ها را ارسال می‌کنند. به طور خاص، بر سروتونین، ماده شیمیایی مرتبط با خلق و خو و خواب تأثیر می‌گذارد. در حالی که دوزهای بالاتر ترازودون برای درمان افسردگی با افزایش سروتونین استفاده می‌شوند، دوزهای پایین‌تر که برای بی‌خوابی استفاده می‌شوند، در نظر گرفته می‌شود که به طور متفاوت کار می‌کنند.

• فعالیت گیرنده‌های سروتونین: ترازودون به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده 5-HT2A سروتونین عمل می‌کند. با مسدود کردن این گیرنده‌ها، ممکن است اثرات تحریکی سروتونین کاهش یابد و منجر به خواب آلودگی بیشتری شود.

• مسدود کردن هیستامین: ترازودون همچنین دارای خواص ضد هیستامینی است. مسدود کردن گیرنده‌های هیستامین در مغز می‌تواند خواب‌آوری را ترویج کرده و بیداری را کاهش دهد.

• مسدود کردن آلفا-1 آدرنرژیک: این دارو همچنین می‌تواند گیرنده‌های آلفا-1 آدرنرژیک را مسدود کند. این عمل ممکن است به اثرات خواب‌آور آن کمک کند، اگرچه همچنین ممکن است با عوارض جانبی مانند سرگیجه یا فشار خون پایین مرتبط باشد.

ترکیب این اعمال به عنوان عاملی در خواب‌آوری ترازودون تصور می‌شود. در دوزهای پایین‌تر که معمولاً برای بی‌خوابی استفاده می‌شود، اثرات خواب‌آور به مراتب بر اثرات افزایش خلق و خو ناشی از دوزهای بالاتر ضد افسردگی غالب است.

این به افراد اجازه می‌دهد تا راحت‌تر بخوابند بدون اینکه لزوماً اثرات کامل ضد افسردگی یا خواب آلودگی قابل توجهی در طول روز را تجربه کنند، هرچند خواب آلودگی ممکن است هنوز رخ دهد.

اثربخشی ترازودون برای بی‌خوابی

ترازودون اغلب برای بی‌خوابی تجویز می‌شود، اما اثربخشی آن موضوعی با یافته‌های مختلط در تحقیق عصب‌شناسی است. برخی مطالعات نشان می‌دهند که می‌تواند به خواب کمک کند، در حالی که سازمان‌های بزرگ خواب نگرانی‌هایی درباره شواهد حمایت‌کننده از استفاده آن مطرح کرده‌اند.

در اینجا نگاهی به آنچه که تحقیقات نشان می‌دهند می‌اندازیم:

• مطالعات نشان‌دهنده برخی مزایا: چند مطالعه به مزایای بالقوه اشاره کرده‌اند. به عنوان مثال، یک مطالعه کوچک در بیماران مبتلا به بیماری آلزایمر نشان داد که ترازودون، در دوز 50 میلی‌گرم، زمان خواب کل را افزایش داده و کارایی خواب را در مقایسه با دارونما بهبود می‌دهد.

با این حال، این بیماران همچنین آموزش بهداشت خواب را دریافت کرده‌اند که می‌تواند بر نتایج تأثیر گذاشته باشد. یک آزمایش کوچک دیگر نشان داد که ترازودون ممکن است زمان خواب کل را بیشتر از درمان شناختی رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) در بیماران با مدت خواب کوتاه افزایش دهد، هرچند که شدت بی‌خوابی را بهبود نمی‌بخشد.

• نگرانی‌ها و عدم وجود شواهد قوی: از سوی دیگر، سازمان‌های بزرگی مانند آکادمی آمریکایی پزشکی خواب (AASM) شواهد موجود را بررسی کرده و به این نتیجه رسیده‌اند که شواهد قوی کافی برای توصیه ترازودون برای بی‌خوابی مزمن وجود ندارد. آنها اشاره کردند به عدم وجود مطالعات اثربخشی قوی و برخی شواهد از آسیب بالقوه.

به همین ترتیب، یک مرور کوکران تنها بهبودهای متوسطی در نتایج خواب نسبت به دارونما یافت، با تفاوت کمی در کیفیت خواب و شواهد ناکافی برای توصیه آن. این مرور همچنین شواهد با کیفیت پایین را اشاره کرد که نشان می‌دهد عوارض جانبی بیشتری با ترازودون نسبت به دارونما وجود دارد، مانند خواب آلودگی در صبح و خشکی دهان.

• نظرات کارشناسان: با توجه به شواهد مختلط، پنل‌های کارشناسی نیز دیدگاه‌های متفاوتی داشته‌اند. در حالی که برخی از متخصصان بهداشت ممکن است از ترازودون استفاده کنند، دیدگاه اکثریت در میان برخی پنل‌های کارشناسی این بوده که آن را به عنوان درمان خط اول برای بی‌خوابی به دلیل شواهد محدود اثربخشی و عوارض جانبی بالقوه در نظر نمی‌گیرند.

به طور کلی، در حالی که ترازودون ممکن است برای برخی افراد مزایای خواب را ارائه دهد، توافق علمی از طرف نهادهای بزرگ پزشکی خواب این است که شواهد کافی برای اثربخشی آن در درمان بی‌خوابی مزمن کافی نیست که توصیه عمومی شود.

دوز و نحوه استفاده

دوز معمولی برای بی‌خوابی

دوزها می‌توانند به طور قابل توجهی بسته به نیازها و پاسخ‌های فردی بیمار متفاوت باشند.

• دوزهای پایین‌تر، معمولاً حدود 50 میلی‌گرم، اغلب به عنوان نقطه شروع برای بی‌خوابی استفاده می‌شوند. برخی منابع پیشنهاد می‌کنند این دوز می‌تواند به خواب رفتن، ماندن در خواب، و افزایش مدت خواب کمک کند.

• دوزها ممکن است توسط یک ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی بر اساس نحوه پاسخ فرد به دارو تنظیم شوند.

• دوزهای بالاتر به طور کلی برای درمان افسردگی محفوظ است و ممکن است به افزایش عوارض جانبی مانند خواب آلودگی در طول روز منجر شود.

کی باید ترازودون را مصرف کرد

ترازودون معمولاً به سرعت قبل از رفتن به رختخواب مصرف می‌شود. زمان دقیق مصرف می‌تواند بسته به فرمولاسیون خاص و دستورات ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی متفاوت باشد. از آنجا که می‌تواند خواب آلودگی ایجاد کند، مهم است که تنها زمانی مصرف شود که آماده خواب هستید و از فعالیت‌هایی که نیاز به هوشیاری دارند، تا زمانی که اثرات دارو از بین رفته‌اند، اجتناب کنید.

به طور کلی، استفاده از آن در کودکان و بزرگسالان جوان به دلیل افزایش خطر افکار و رفتارهای خودکشی، امری توصیه نمی‌شود که در یک "هشدار جعبه سیاه" FDA برای داروهای ضد افسردگی تاکید شده است.

عوارض جانبی و خطرات بالقوه

در حالی که ترازودون می‌تواند برای خواب مفید باشد، مهم است که از عوارض جانبی و خطرات بالقوه آن آگاه باشید. مانند هر دارویی، این دارو برای همه یکسان عمل نمی‌کند و برخی افراد ممکن است عوارض ناخواسته را تجربه کنند.

عوارض جانبی شایع

بسیاری از مردم ترازودون را به خوبی تحمل می‌کنند، اما برخی عوارض جانبی شایع ممکن است رخ دهد. این عوارض اغلب با تنظیم بدن شما به دارو کاهش می‌یابند. اینها شامل:

• خواب آلودگی یا احساس خواب آلودگی در طول روز

• سرگیجه

• خشکی دهان

• تاری دید

• یبوست

• تهوع

عوارض جانبی جدی و احتیاط‌ها

اگرچه کمتر شایع، برخی عوارض جانبی جدی ممکن است اتفاق بیفتد. یکی از خطرات قابل توجه که با ترازودون مرتبط است، پریاپیسم است که یک نعوظ طولانی و اغلب دردناک است که به تحریک جنسی مربوط نمی‌شود. این وضعیت یک اورژانس پزشکی است که نیاز به توجه فوری دارد تا از آسیب دائمی جلوگیری شود.

عوارض جانبی جدی دیگری که باید از آنها آگاه بود عبارتند از:

• سندروم سروتونین: این یک وضعیت بالقوه تهدیدکننده زندگی است که می‌تواند زمانی رخ دهد که سطوح بالایی از سروتونین در بدن وجود داشته باشد. علائم می‌توانند شامل بی‌قراری، توهم، ضربان سریع قلب، تب و سفتی عضلانی باشند. احتمال بروز این عارضه در زمانی که ترازودون با داروهای دیگری که بر سطح سروتونین تأثیر می‌گذارند و مانند برخی داروهای ضد افسردگی، مصرف شود، بیشتر است.

• افکار یا رفتار خودکشی: مانند برخی دیگر از داروهای ضد افسردگی، خطر افزایش افکار یا رفتارهای خودکشی وجود دارد، به ویژه در بزرگسالان جوان. نظارت نزدیک توصیه می‌شود، به ویژه در هنگام شروع دارو یا تغییر دوز.

• تغییرات ریتم قلب: ترازودون گاهی می‌تواند بر فعالیت الکتریکی قلب تأثیر بگذارد و منجر به ضربان غیرطبیعی قلب شود. این خطر در افراد با بیماری‌های قلبی موجود بیشتر است.

• کاهش فشار خون (هیپوتنسیون): برخی افراد ممکن است افت فشار خون را تجربه کنند که منجر به سرگیجه یا غش، به ویژه هنگام ایستادن سریع می‌شود.

هرکسی که این عوارض جانبی جدی را تجربه کند باید فوراً به کمک پزشکی مراجعه کند. همچنین مهم است که ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی بیماران را برای شرایطی ممکن که ممکن است خطر عوارض ناخواسته را افزایش دهد، ارزیابی کرده و قبل از تجویز ترازودون آنها را مشاوره دهند.

ترازودون در مقایسه با دیگر داروهای خواب

هنگام در نظر گرفتن ترازودون برای خواب، مفید است که ببینید چگونه با گزینه‌های دیگر مقایسه می‌شود.

یک تفاوت قابل توجه، هزینه-کارآمدی بالقوه ترازودون است. از آنجا که این دارو به صورت داروی ژنریک در دسترس است، ممکن است گاهی کمتر از داروهای خواب جدید و برند دارایی باشد.

علاوه بر این، ترازودون به طور کلی به عنوان دارویی با پتانسیل اعتیاد زا مشابه برخی دسته‌های دیگر داروهای خواب، مانند بنزودیازپین‌ها در نظر گرفته نمی‌شود. برای افرادی که درباره وابستگی نگرانی دارند، این یک عامل قابل توجه است.

با این حال، مهم است که در نظر داشته باشید که شواهد حمایت‌کننده از اثربخشی ترازودون برای بی‌خوابی به اندازه برخی درمان‌های دیگر قوی نیست. این در تضاد با درمان‌هایی مانند CBT-I است که دارای پایگاه شواهد قوی است یا برخی داروهای تأئیدشده توسط FDA برای بی‌خوابی که تحت آزمایشات بالینی گسترده‌ای به طور خاص برای اختلالات خواب قرار گرفته‌اند، می‌باشد.

در اینجا یک مقایسه عمومی وجود دارد:

• ترازودون:

• داروی ضد افسردگی با استفاده غیرمتعارف برای بی‌خوابی.

• به طور کلی اعتیاد زا در نظر گرفته نمی‌شود.

• ممکن است ارزان‌تر باشد.

• شواهد کارایی آن در بی‌خوابی مختلط و قوی‌تر از درمان‌های دیگر نیست.

• پتانسیل عوارض جانبی، از جمله خواب آلودگی در طول روز.

• داروهای تأئیدشده FDA برای بی‌خوابی:

• به طور خاص برای درمان بی‌خوابی توسعه و تأئید شده‌اند.

• تجربه پرونده درمانی و ایمنی قوی برای اختلالات خواب داشته‌اند.

• ممکن است مکانیسم‌های عمل و پروفایل‌های عوارض جانبی متفاوتی داشته باشند.

• درمان شناختی رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I):

• یک رویکرد غیر دارویی متمرکز بر رفتار‌ها و افکار مرتبط با خواب.

• توسط بسیاری از متخصصان خواب به عنوان درمان خط اول در نظر گرفته می‌شود.

• دارای پایگاه شواهد قوی برای اثربخشی بلندمدت است.

• نیاز به دارو ندارد و عوارض جانبی حداقلی دارد.

در نهایت، انتخاب داروی خواب شامل ارزیابی مزایای احتمالی در برابر خطرات و در نظر گرفتن شواهد موجود برای هر گزینه است. ترازودون ممکن است زمانی در نظر گرفته شود که درمان‌های دیگر موفق نبوده‌اند یا هنگامی که عوامل خاص بیمار، مانند هزینه یا نگرانی‌های مربوط به اعتیاد، در اولویت هستند.

نتیجه‌گیری

پس، نظر نهایی درباره ترازودون برای بی‌خوابی چیست؟ در حالی که این دارو یک گزینه متداول است، به ویژه در ایالات متحده، و می‌تواند ارزان و غیر اعتیادآور تلقی شود، جامعه پزشکی در این مورد تقسیم نظر دارد.

سازمان‌های بزرگ خواب، مانند آکادمی آمریکایی پزشکی خواب، این دارو را به عنوان گزینه اول برای بی‌خوابی مزمن توصیه نمی‌کنند به دلیل عدم وجود شواهد قوی که نشان‌دهنده اثربخشی و ایمنی مداوم آن برای این استفاده خاص باشد. پتانسیل برای عوارض جانبی، اگرچه اغلب خفیف مانند خواب آلودگی، وجود دارد و خطرات جدی‌تر، اگرچه نادر، ممکن است وجود داشته باشد.

واقعاً مهم است که با پزشک خود در مورد مشکلات خواب خود صحبت کنید. آنها می‌توانند به شما کمک کنند تا بهترین مسیر پیش رو برای سلامتی مغز خود را پیدا کنید که ممکن است شامل تغییرات سبک زندگی، درمان‌های رفتاری مانند CBT-I یا داروهای دیگری باشد که تحقیقات بیشتری پشتوانه آن‌ها برای درمان بی‌خوابی دارد. ترازودون ممکن است گزینه‌ای برای برخی افراد باشد، اما این یک راه‌حل یکسان برای همه نیست و باید با راهنمایی حرفه‌ای به دقت در نظر گرفته شود.

منابع

1. پلايو، ر.، برتیچ، س. م.، موری، سی. م.، وینکلمن، ج. و، زی، پ. س.، و کریستال، آ. دی. (2023). آیا باید ترازودون درمان خط اول بی‌خوابی باشد؟ ارزیابی قابلیت بالینی. مجله پزشکی کلینیکی، 12(8)، 2933. https://doi.org/10.3390/jcm12082933

2. لا، آ. ل.، والش، سی. م.، نیلان، تی. سی.، وسل، ک. آ.، یافه، ک.، کریستال، آ. دی.، میلار، ب. ل.، و کاراژورگیو، ای. (2019). استفاده طولانی مدت ترازودون و شناخت: نقش درمانی بالقوه برای افزایش خواب امواج آهسته. مجله بیماری آلزایمر: JAD ،67(3)، 911–921. https://doi.org/10.3233/JAD-181145

3. وگونتاز، آ. ن.، پوزینو، ک.، فرناندز-مندوزا، ج.، کریشنا مورتی، و. ب.، باستا، م.، و بیگسلر، ای. او. (2020). اثرات ترازودون در مقایسه با درمان رفتار شناختی در بی‌خوابی با مدت خواب کوتاه: یک مطالعه مقدماتی. مجله پزشکی خواب بالینی: JCSM: انتشار رسمی آکادمی آمریکایی پزشکی خواب، 16(12)، 2009–2019. https://doi.org/10.5664/jcsm.8740

4. ملو، ف. ل.، مندوزا، ج. ف. وین.، لاتوراکا، ک. او. سی.، پاچکو، ر. ال.، مارتیمبیانکو، آ. ل. سی.، پاچیتو، د. و.، و ریرا، ر. (2018). مرورهای سیستماتیک کوکران چه می‌گویند درباره مداخلات برای بی‌خوابی؟. مجله پزشکی سائو پائولو \= revista paulista de medicina، 136(6)، 579–585. https://doi.org/10.1590/1516-3180.2018.0380311018

سؤالات متداول

ترازودون در واقع چیست؟

ترازودون نوعی دارو است که در ابتدا برای کمک به افسردگی ایجاد شد. این دارو به گروهی از داروها به نام ضد افسردگی‌ها تعلق دارد. با این حال، این دارو همچنین به طور مکرر برای کمک به خواب بهتر مصرف می‌شود، به ویژه در ایالات متحده.

ترازودون چگونه به خواب کمک می‌کند؟

ترازودون با تأثیر بر برخی مواد شیمیایی در مغز شما، مانند سروتونین کار می‌کند. می‌تواند باعث خواب آلودگی شما شود با مسدود کردن برخی سیگنال‌ها که شما را بیدار نگه می‌دارند. همچنین بر سایر مواد شیمیایی مغز که می‌توانند بر خلق و خو و الگوهای خواب تأثیر بگذارند، تأثیر می‌گذارد.

آیا ترازودون درمانی برای بی‌خوابی توصیه می‌شود؟

در حالی که بسیاری از پزشکان ترازودون را برای خواب تجویز می‌کنند، اما همیشه به عنوان بهترین گزینه در نظر گرفته نمی‌شود. برخی از سازمان‌های بزرگ خواب پیشنهاد می‌کنند که نباید ابتدا این دارو را برای مشکلات خواب بلندمدت امتحان کرد زیرا شواهد قوی مبنی بر اینکه برای همه بهترین کار می‌کند، وجود ندارد. دیگر درمان‌ها ممکن است به عنوان درمان اول ترجیح داده شوند.

دوزهای معمول ترازودون برای بی‌خوابی چیست؟

هنگام استفاده برای خواب، ترازودون معمولاً در مقادیر کمتری نسبت به زمانی که برای افسردگی استفاده می‌شود، تجویز می‌شود. دوزها معمولاً از 50 میلی‌گرم تا 100 میلی‌گرم قبل از خواب شروع می‌شود. پزشک شما مقدار مناسب برای شما را تعیین خواهد کرد.

کی باید ترازودون را برای خواب مصرف کنم؟

بهتر است که ترازودون را به سرعت قبل از آنکه بخواهید بخوابید مصرف کنید. این به دارو اجازه می‌دهد که هنگام آماده بودن برای استراحت شروع به کار کند. همواره دستورات خاص پزشک خود را دنبال کنید.

عوارض جانبی شایع ترازودون چیست؟

برخی افراد ممکن است در طول روز خواب آلود یا خواب‌آلودگی، خشکی دهان یا سردرد را تجربه کنند. اینها برخی از عوارض رایج‌تر هستند. مهم است که در مورد هر عارضه جانبی که متوجه می‌شوید به پزشک خود اطلاع دهید.

آیا خطرات جدی با ترازودون مرتبط است؟

بله، اگرچه نادر، عوارض جانبی جدی ممکن است رخ دهند. اینها شامل نعوظ‌های بسیار دردناک که از بین نمی‌روند (پریاپیسم)، ضربان قلب نامنظم و در برخی موارد افزایش خطر افکار خودکشی، به ویژه در افراد جوان‌تر است. بسیار مهم است که اگر واکنش‌های شدیدی را تجربه کردید، فوراً به کمک پزشکی مراجعه کنید.

آیا می‌توانم به‌طور ناگهانی مصرف ترازودون را متوقف کنم؟

به طور کلی، توصیه نمی‌شود که به‌طور ناگهانی مصرف ترازودون را متوقف کنید. بدن شما ممکن است به آن عادت کرده باشد و توقف ناگهانی ممکن است منجر به علائم ترک شود. بهترین کار این است که با پزشک خود در مورد کاهش تدریجی دوز در صورت نیاز به توقف صحبت کنید.