ADD กับ ADHD: ปัจจุบันมีความแตกต่างกันอย่างไร

ทำไม "ADD" ยังคงปรากฏในภาษาชีวิตประจำวัน

ถึงแม้ว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะใช้คำว่า ADHD แต่หลายคนยังคงใช้ ADD เนื่องจากความเคยชินและความคุ้นเคย เป็นเวลาหลายปี ADD เป็นฉลากที่ผู้คนเห็นในเอกสารโรงเรียน หนังสือเก่า และคำอธิบายเบื้องต้นเกี่ยวกับปัญหาด้านความสนใจ ผู้ใหญ่บางคนยังคงใช้มันเพราะมันให้ความรู้สึกว่าเป็นการบรรยายประสบการณ์ชีวิตที่ดีกว่า โดยเฉพาะถ้าพวกเขาไม่รู้สึกว่าเกี่ยวข้องกับภาพลักษณ์ที่แสดงออกและพลังงานสูงที่หลายๆ คนเชื่อมโยงกับ ADHD

อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คำนี้คงอยู่คืออาการผิดปกติด้านการไม่ใส่ใจสามารถมองเห็นได้น้อยกว่าเมื่อเทียบกับผู้อื่น เมื่อใครบางคนมีปัญหาในการกระจายสมาธิ การหลงลืม การบริหารเวลา และเหนื่อยล้าทางจิตใจ อาจไม่ได้ดู "กระตือรือร้น" ภายนอก นั่นอาจทำให้ผู้คนหันไปใช้ ADD เป็นแถลงการณ์แม้ว่าภาษาคลินิกจะเคลื่อนต่อไป

นี่คือสิ่งที่คำศัพท์ได้พัฒนาไปอย่างไร:

• 1980: คำว่า Attention Deficit Disorder (ADD) ถูกนำมาใช้ใน DSM III โดยมีผลประเภทของ ADD ทั้งที่มีและไม่มีภาวะกระตือรือร้น

• 1987: ชื่อเปลี่ยนเป็น Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) ใน DSM III R รวบรวมรายการอาการต่างๆ

• 1994: DSM IV นำเสนอความแตกต่างสามรูปแบบของ ADHD: ไม่ใส่ใจ กระตือรือร้น และรวมกัน

• ปัจจุบัน: ในขณะที่สามรูปแบบยังคงได้รับการยอมรับ คำว่า ADD ถือว่าเก่าคร่ำครึตามมาตรฐานทางการแพทย์แม้ว่าจะยังคงทั่วไปในภาษาชีวิตประจำวัน

แม้กระทั่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ คำศัพท์เก่ายังคงปรากฏเพราะภาษามักจะคงอยู่ ผู้คนมักจะยังคงใช้คำที่พวกเขาเรียนรู้ครั้งแรก โดยเฉพาะเมื่อคำเหล่านั้นให้ความรู้สึกว่าได้รับการเข้าใจในสังคม จุดสำคัญคือภาษาชีวิตประจำวันและภาษาคลินิกไม่เหมือนกันเสมอไป และบุคคลอาจกำลังอธิบายความยากลำบากจริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะใช้ป้ายชื่อที่เก่า

สิ่งที่นักคลินิกใช้ในปัจจุบันและวิธีการแปล "ADD" เป็นคำปัจจุบัน

นักคลินิกวินิจฉัย ADHD ไม่ใช่ ADD ในทางปฏิบัติ หมายถึงผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพประเมินว่าบุคคลตรงตามเกณฑ์ ADHD หรือไม่ แล้วอธิบายว่าแบบใดที่ตรงกับรูปแบบอาการและผลกระทบทางสนับสนุน

เมื่อมีคนกล่าวว่า "ฉันมี ADD" การแปลในทางปฏิบัติมักจะเป็น: "ฉันมีประสบการณ์กับปัญหาด้านการตั้งใจและการจัดการการปฏิบัติที่ดูเหมือนเป็นการไม่ใส่ใจมากกว่าเป็นการกระตือรือร้น" นักคลินิกอาจบันทึกมันว่าเป็นการแสดงผลแบบไม่ใส่ใจหากรูปแบบตรงกัน

เหตุผลที่การแปลนี้สำคัญไม่ใช่การแก้ไขผู้คนในการสนทนา แต่มันสำคัญเพราะการใช้เทอมที่ถูกต้องและปัจจุบันสนับสนุนการประเมินที่ชัดเจน การบันทึกข้อมูล และการวางแผนการรักษา

คนพูดถึง "อาการของ ADD" หมายถึงอะไร

เมื่อคนพูดถึง "อาการของ ADD" พวกเขามักจะหมายถึงลักษณะที่ไม่ใส่ใจ โดยเฉพาะประเภทที่มีผลกระทบต่อการเรียน โรงเรียน ความสัมพันธ์ และการให้กำลังใจในแต่ละวัน โดยไม่มีการดึงดูดความสนใจจากภายนอก อาการเหล่านี้มักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นความขี้เกียจ การไม่ดูแลเอาใจใส่ ความขาดพยายาม หรือการไม่สนใจ เมื่อจริงๆ แล้วบุคคลนั้นกำลังพยายามจัดการการใส่ใจและการจัดการตัวเอง

หัวข้อทั่วไปที่คนมักพูดถึงได้แก่:

• การไม่ใส่ใจ: ยากต่อการมีสมาธิ โดยเฉพาะในระหว่างภารกิจที่ยาวนาน การสนทนา หรือการอ่าน

• ความไม่จัดระเบียบ: มีปัญหาในการวางแผน การจัดลำดับความสำคัญ การจัดระเบียบขั้นตอน หรือการติดตามสิ่งของ

• การหลงลืม: การสูญเสียสิ่งของ พลาดนัดหมาย ลืมคำสั่ง หรือเลิกทำภารกิจครึ่งทาง

• ความเครียดด้านความจำในการทำงาน: ยากต่อการจดจำขั้นตอนหลายขั้นตอนได้ โดยเฉพาะเมื่อถูกขัดจังหวะหรือเมื่อมีแรงกดดันเวลา

สำหรับคนหลายคน ส่วนที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือปัญหาเหล่านี้มักจะไม่สม่ำเสมอ บุคคลอาจมีสมาธิกับบางสิ่งที่น่าสนใจอย่างลึกซึ้งและจากนั้นอาจรู้สึกไม่สามารถเริ่มหรือเสร็จสิ้นบางสิ่งที่เป็นกิจวัตรได้ ความไม่ตรงนี้สามารถสร้างความละอายและความสับสน โดยเฉพาะถ้าบุคคลนั้นเคยถูกบอกว่าเขา/เธอ "ฉลาดแต่ไม่พยายาม"

วิธีที่การมีสมาธิไม่เกี่ยวข้องกับภาวะการกะตือรือร้นใน ADHD ต่างกัน

ADHD มักถูกพูดถึงเหมือนกับว่ามีลักษณะเดียวที่ชัดเจน แต่รูปแบบหลักนั้นกว้างขวางเกินกว่านั้น การแสดงออกสะท้อนถึงอาการที่เด่นชัดที่สุด ไม่ว่าปัญหาจะ "จริง" หรือ "รุนแรง" หรือไม่ คนสองคนสามารถตรงตามเกณฑ์ของ ADHD ในขณะที่มีพฤติกรรมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ใน การแสดงออกที่ไม่ใส่ใจ ความยากลำบากมักจะปรากฏในรูปแบบของความไม่พอใจภายในมากกว่าเหตุการณ์ภายนอก บุคคลอาจ:

สูญเสียสมาธิในระหว่างภารกิจที่ต้องใช้ความพยายามทางจิตใจต่อเนื่องแม้ว่าพวกเขาจะห่วงใยผลลัพธ์

• พลาดรายละเอียดหรือทำผิดพลาดที่สามารถหลีกเลี่ยงได้เพราะความสนใจหลุดหรือเปลี่ยนในระหว่างงาน

• มีปัญหาด้านการจัดระเบียบและการบริหารเวลาแม้ว่าจะมีเจตนาและการวางแผนที่มั่นคง

• ดูเหมือน "ไม่ฟัง" เมื่อความสนใจหลุด แม้ว่าพวกเขาจะต้องการมีส่วนร่วม

• รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจจากการพยายามรักษาสมาธิและโครงสร้าง

ใน การแสดงออกที่กะตือรือร้นและชอบไม่มีความยับยั้งชั่งใจ อาการมีแนวโน้มที่จะมองเห็นได้ชัดเจนภายนอก บุคคลอาจ:

• ขยับตัว เคลื่อนไหวตลอดเวลา หรือรู้สึกไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้นาน

• พูดมากเกินไปหรือขัดจังหวะเพราะความคิดมาอย่างรวดเร็วและรู้สึกว่าจำเป็น

• ทำโดยพลันหรือมีปัญหาในการรอคิว

• รู้สึกไม่พอใจในวิธีที่โดดเด่นในพฤติกรรมไม่ใช่แค่ความคิด

หลายคนมีประสบการณ์การแสดงออกผสมผสาน ที่ทั้งสองกลุ่มมีความสำคัญ มันยังปกติที่อาการจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างเมื่อเวลาผ่านไป ยกตัวอย่างเช่น ผู้ใหญ่อาจรายงานว่าการเคลื่อนไหวอย่างกระตือรือร้นลดลงแต่ว่ายังรู้สึกไม่พอใจภายใน การไม่อดทน และการตัดสินใจที่รีบเร่ง

การประเมิน ADHD ทำงานอย่างไรในทางปฏิบัติ

เป้าหมายของการประเมิน ADHD คือการเข้าใจว่าสารบัญประเภทของอาการมีความต่อเนื่อง มีผลกระทบ และดีกว่าที่เป็นอาการที่เกิดจากเงื่อนไขหรือสถานการณ์ชีวิตอื่นๆ

การประเมินทั่วไปมักรวมถึง:

• สัมภาษณ์ทางคลินิก: นักคลินิกถามเกี่ยวกับอาการปัจจุบัน ประวัติการเจริญเติบโต การทำงานในโรงเรียนและงาน ความสัมพันธ์ การนอนหลับ และความเครียด

• การวัดอาการ: แบบสอบถามหรือมาตรวัดอาจถูกใช้ในการรวบรวมความถี่และผลกระทบของอาการไม่ใส่ใจและกะตือรือร้นไม่ยับยั้งชั่งใจ

• หลักฐานหลายที่ตั้ง: นักคลินิกมักมองหาอาการที่ปรากฏในบริบทต่างๆ เช่น บ้านและโรงเรียน หรือบ้านและงาน

• การพิจารณาความแตกต่าง: นักคลินิกพิจารณาว่าปัจจัย อื่นๆ อาจเป็นตัวขับอาการที่คล้ายกัน เช่น ปัญหาการนอนหลับ ความกังวล ภาวะซึมเศร้า ปัญหาต่อมไทรอยด์ การใช้สารเสพติด การบาดเจ็บ หรือการเปลี่ยนแปลงชีวิตใหญ่ๆ

วัตถุประสงค์คือการสร้างภาพที่สอดคล้องกันว่าอาการการสนใจ การควบคุมความอยาก และการทำงานสูงสุดปรากฏอย่างไรในชีวิตประจำวัน การประเมินยังรวมถึงการพูดคุยเกี่ยวกับความแข็งแกร่งและกลยุทธ์การเผชิญหน้า ไม่ใช่แค่ข้อบกพร่อง เพราะหลายคนพัฒนาวิธีการชดเชยที่ซับซ้อนก่อนที่พวกเขาจะได้รับการวินิจฉัย

ADD กับ ADHD ในผู้ใหญ่

เมื่อผู้ใหญ่อธิบาย "ADD" โดยทั่วไปพวกเขากำลังอธิบายคุณลักษณะไม่ใส่ใจที่มีมายาวนานที่ชัดเจนมากขึ้นเมื่อความต้องการชีวิตเพิ่มขึ้น โครงสร้างโรงเรียนบางครั้งสามารถปกปิดความยากลำบาก โดยเฉพาะสำหรับคนที่พึ่งพาสติปัญญา อะดรีนาลีน หรือแรงกดดันในนาทีสุดท้ายเพื่อให้พร้อม หลังจากนั้นเมื่อความรับผิดชอบขยายตัว คนเดียวกันอาจลำบากมากขึ้นกับการวางแผน การติดตาม และความสม่ำเสมอในทางที่รู้สึกสับสนเพราะพวกเขายังสามารถแสดงได้ดีในระยะสั้น

ในชีวิตผู้ใหญ่ ความยากลำบากในการไม่ใส่ใจมักปรากฏเป็นการผัดวันประกันพรุ่งซึ่งน้อยเกี่ยวกับการจูงใจและมากเกี่ยวกับการเริ่มต้นและจัดลำดับความสำคัญของภารกิจ พร้อมกับความเหนื่อยล้าเรื้อรังเมื่อความรับผิดชอบหลายๆ อย่างสะสมในคราวเดียวกัน

ผู้ใหญ่หลายคนอธิบายว่า "การมองไม่เห็นเวลา" ที่พวกเขาประเมินเวลาเสร็จสิ้นงานต่ำไปหรือลืมเวลาทั้งหมดซึ่งสามารถสร้างรูปแบบของความรีบเร่ง การพลาดกำหนดเวลา และโครงการยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ความสนใจยังสามารถลดลงอย่างชัดเจนในประชุม การทำงานเอกสาร หรือการทำงานด้านการบริหาร และความวุ่นวายทางความสัมพันธ์สามารถสร้างขึ้นเมื่อการลืมและการไม่จัดระเบียบถูกตีความผิดว่าเป็นการไม่แคร์ แม้ว่าบุคคลนั้นพยายามอย่างหนัก

สำหรับผู้ใหญ่ที่ต้องการการประเมิน นักคลินิกมักสำรวจรูปแบบในวัยเด็กเช่นเดียวกับการทำงานปัจจุบัน ประโยชน์ในทางปฏิบัติของความชัดเจนคือมันช่วยให้คนจับคู่การสนับสนุนกับปัญหาจริง บุคคลอาจไม่ต้องการเจตจำนงที่แข็งแกร่งขึ้น พวกเขาอาจต้องการระบบที่แตกต่าง การอำนวยความสะดวก การบำบัด การโค้ช หรือการสนับสนุนทางการแพทย์ขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ADD กับ ADHD ในผู้หญิง

ADHD ในผู้หญิง มักถูกพูดถึงในบริบทของการยอมรับที่ล่าช้าหรือถูกพลาด หนึ่งในเหตุผลคือรูปแบบไม่ใส่ใจสามารถเงียบและง่ายต่อการลืมจากผู้อื่น อีกอย่างหนึ่งคือเด็กหญิงและผู้หญิงอาจเรียนรู้ที่จะแต่งตัวอาการผ่านความพยายาม ความสมบูรณ์แบบ หรือการเอาใจใส่ของคนอื่น ซึ่งสามารถซ่อนข้อเสียจนกว่าความเครียดจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถจัดการได้และกลยุทธ์การเผชิญหน้าเริ่มแตก

ในผู้หญิง ประสบการณ์อาจรวมถึงความไม่พอใจที่แปลเป็นความกังวล ความคิดวิเคราะห์ หรือเสียงทางจิตใจที่ไม่หยุดยั้งพร้อมกับการพยายามใช้แรงสูง เช่น การเตรียมพร้อม การสร้างกิจวัตรที่เข้มงวด หรือการทำงานที่ยาวนานกว่าเพื่อนเพื่อให้ทัน ความไม่จัดระเบียบอาจเกิดขึ้นเป็นการส่วนตัว แม้ว่าการแสดงภายนอกจะดู "ดี" และความว้าวุ่นใจทางอารมณ์สามารถสะสมได้เมื่อเวลาผ่านไปจากปริมาณงานที่ต่อเนื่องที่ต้องการการปกครอง การจัดการงาน และความคาดหวังที่จะดูสงบ

รูปแบบเหล่านี้สามารถนำไปสู่การตั้งฉายาที่ผิดพลาด โดยเฉพาะเมื่อแพทย์หรือครูคาดหวังว่า ADHD จะมีลักษณะเป็นพฤติกรรมที่ดึงดูดความสนใจ การประเมินที่ระมัดระวังดูที่หน้าที่และการเสื่อมเสรียที่เกิดขึ้นในบริบทต่างๆ ไม่ใช่แค่ภาพลักษณ์

การรักษา ADD/ADHD

การรักษา มักถูกปรับเพื่อให้เข้ากับอาการของบุคคล อายุ โปรไฟล์สุขภาพ และความต้องการในชีวิตประจำวัน หลายคนได้รับประโยชน์มากที่สุดเมื่อการรักษาเป็นแบบหลายแง่มุมแทนที่จะพึ่งพาวิธีแก้ปัญหาเดียว

องค์ประกอบการรักษาทั่วไปประกอบด้วย:

• ตัวเลือกยารักษา: ยากระตุ้นและยาที่ไม่ใช้การกระตุ้นถูกใช้ทั้งในการรักษา ADHD และการเลือกจะถูกชี้นำโดยนักคลินิกตามอาการ ผลข้างเคียง และการพิจารณาเกี่ยวกับการแพทย์

• การสนับสนุนที่เน้นทักษะ: กลยุทธ์ที่มุ่งที่การจัดระเบียบ การบริหารเวลา การเริ่มงาน และการวางแผนสามารถลดการเสื่อมสภาพในชีวิตประจำวัน

• การบำบัด: แนวทางเช่น การบำบัดพฤติกรรมทางความคิดมักถูกใช้เพื่อสนับสนุนการเผชิญหน้า การควบคุมอารมณ์ และความเชื่อที่ไม่เป็นประโยชน์ที่มาจากการต่อสู้มาหลายปี

• การเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อม: การอำนวยความสะดวกในโรงเรียนหรืองาน การออกแบบใหม่ของงาน เครื่องมือเสริม และการปรับตัวตามปกติสามารถทำให้การจัดการอาการง่ายขึ้น

ยาสำหรับ ADD/ADHD

ยามักเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของการรักษา ADHDมีกลุม่ยาสองประเภทหลักที่ใช้คือยากระตุ้นและยาที่ไม่เป็นการกระตุ้น

ยากระตุ้น มักถูกสั่งยาบ่อย ยาเหล่านี้ทำงานโดยการส่งผลกระทบต่อนิวโรทรานสมิทเตอร์บางประการในสมอง ซึ่งสามารถช่วยปรับปรุงการมีสมาธิและลดพฤติกรรมที่ไม่มีความยับยั้งชั่งใจหรือกระตือรือร้น ยาตัวอย่างได้แก่ ยาที่ประกอบด้วยเมทิลเฟนิเดต หรือแอมเฟตามีน

ยาที่ไม่ใช่การกระตุ้นเป็นตัวเลือกสำรอง อาจถูกพิจารณาหากยากระตุ้นไม่ได้ผล มีผลข้างเคียงสำคัญ หรือหากมีเหตุผลทางการแพทย์อื่นๆ ที่ต้องหลีกเลี่ยงยาเหล่านี้ ยาเหล่านี้ทำงานแตกต่างจากยากระตุ้นและอาจใช้เวลานานกว่าจะเห็นผลเต็ม

เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทราบว่าการใช้ยาให้มีประสิทธิภาพที่สุดเมื่อใช้ร่วมกับรูปแบบการสนับสนุนอื่นๆ ยาเฉพาะและขนาดจะถูกกำหนดโดยผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพตามอาการของบุคคลและสุขภาพโดยรวม

ความเชื่อผิดทั่วไปที่ทำให้ ADD และ ADHD น่าสงสัย

• ความเชื่อผิด: ADD และ ADHD เป็นสองข้อแตกต่างที่แยกกันออกไป
  ความจริง: ADD เป็นคำที่เก่าคร่ำครึ นักคลินิกวินิจฉัย ADHD และอธิบายการแสดงผล

• ความเชื่อผิด: ADHD มักจะหมายถึงกระตือรือร้น
  ความจริง: บางคนประสบอาการไม่ใส่ใจเป็นหลัก และการกะตือรือร้นอาจคลุมเครือหรือภายในแทนที่จะชัดเจนภายนอก

• ความเชื่อผิด: ADHD เป็นปัญหาเฉพาะในวัยเด็ก
  ความจริง: หลายคนยังคงประสบอาการในวัยผู้ใหญ่แม้ว่าการแสดงผลจะเปลี่ยนแปลงไปตามอายุและบริบท

• ความเชื่อผิด: คนที่มี ADHD เพียงแค่ต้องพยายามให้มากขึ้น
  ความจริง: ADHD ถูกอธิบายว่าเป็นสภาวะทางพัฒนาการของระบบประสาทที่ส่งผลกระทบต่อการใส่ใจและการควบคุมตัวเอง การพยายามช่วยได้ แต่มันไม่สามารถแทนที่การสนับสนุนที่ตรงกับการทำงานของสมอง

ความเชื่อผิดเหล่านี้สำคัญเพราะมันส่งผลให้ว่าใครจะได้รับการใส่ใจอย่างจริงจัง มันยังส่งผลให้ว่าคนจะหาความช่วยเหลือหรือไม่และพวกเขาจะโทษตัวเองเกี่ยวกับปัญหาที่มีคำอธิบายที่ชัดเจนหรือไม่

เข้าใจการเปลี่ยนแปลงจาก ADD เป็น ADHD

ดังนั้น เพื่อสรุป สิ่งสำคัญที่ต้องจำคือสิ่งที่เคยเรียกว่า ADD เป็นที่รู้จักอย่างเป็นทางการในปัจจุบันว่า ADHD แพทย์ได้หยุดใช้คำว่า ADD ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 ปัจจุบันการวินิจฉัยจะตกอยู่ภายใต้หนึ่งในสามรูปแบบของ ADHD: ไม่ใส่ใจ กระตือรือร้นไม่ยับยั้งชั่งใจ หรือรวมกัน

แม้ว่าบางคนจะไม่มีพฤติกรรมกระตือรือร้น แต่พวกเขายังสามารถได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น ADHD หากพวกเขามีปัญหาที่เกี่ยวข้องกับความสนใจ มันเกี่ยวกับการเข้าใจวิธีที่แตกต่างกันทั้งหมดที่ความต่างในความสนใจและการควบคุมความอยากพุ่งปรากฏสำหรับแต่ละคน ไม่ว่าพวกเขาจะได้รับการวินิจฉัยในวัยเด็กหรือกำลังแสวงหาคำตอบในฐานะผู้ใหญ่

สิ่งสำคัญคือการได้รับการสนับสนุนที่เหมาะสมตามความเข้าใจของ ADHD ในปัจจุบัน

แหล่งอ้างอิง

1. Substance Abuse and Mental Health Services Administration. (2016). Table 7, DSM-IV to DSM-5 Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder comparison. In DSM-5 changes: Implications for child serious emotional disturbance. National Center for Biotechnology Information. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK519712/table/ch3.t3/

2. Wu, Z. M., Wang, P., Cao, Q. J., Liu, L., Sun, L., & Wang, Y. F. (2023). The clinical, neuropsychological, and brain functional characteristics of the ADHD restrictive inattentive presentation. Frontiers in Psychiatry, 14, Article 1099882. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2023.1099882

3. Stanton, K., Forbes, M. K., & Zimmerman, M. (2018). Distinct dimensions defining the Adult ADHD Self-Report Scale: Implications for assessing inattentive and hyperactive/impulsive symptoms. Psychological Assessment, 30(12), 1549. https://doi.org/10.1037/pas0000604

4. Slobodin, O., Har Sinay, M., & Zohar, A. H. (2025). A controlled study of emotional dysfunction in adult women with ADHD.PloS one, 20(12), e0337454. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0337454

5. Rajeh, A., Amanullah, S., Shivakumar, K., & Cole, J. (2017). Interventions in ADHD: A comparative review of stimulant medications and behavioral therapies. Asian journal of psychiatry, 25, 131-135. https://doi.org/10.1016/j.ajp.2016.09.005

คำถามที่ถามบ่อย

มีความแตกต่างระหว่าง ADD และ ADHD ไหม?

ADD เป็นคำเก่าที่หลายคนยังคงใช้ในบทสนทนา ในกระบวนการทางคลินิก ADHD เป็นการวินิจฉัยปัจจุบัน และนักคลินิกจะอธิบายการแสดงออกแทนการใช้ ADD เป็นประเภทแยกต่างหาก

ทำไมชื่อถึงเปลี่ยนจาก ADD เป็น ADHD?

การเปลี่ยนแปลงคำศัพท์เกิดขึ้นพร้อมกับการพัฒนากรอบการวินิจฉัยเพื่อครอบคลุมปัญหาด้านความสนใจร่วมกับการเข้มงวดและการกระตุ้นในวินิจฉัยเดียว ภายใต้การนำเสนอที่แตกต่างกัน

เมื่อมีคนพูดถึง “อาการของ ADD” ในปัจจุบัน หมายถึงอะไร?

พวกเขามักจะอธิบายลักษณะไม่ใส่ใจ เช่นการมีปัญหาด้านการรวมสมาธิ การหลงลืม การไม่จัดระเบียบ และมีปัญหาในการสำเร็จภารกิจที่สามารถแปลงเป็นการแสดงออกแบบไม่ใส่ใจของ ADHD

วิธีที่ ADHD ไม่ใส่ใจต่างจาก ADHD ที่กะตือรือร้นอย่างไร?

การแสดงออกแบบไม่ใส่ใจตามศูนย์รวมการใส่ใจ การจัดระเบียบ และความยากลำบากในการสนใจอย่างต่อเนื่อง การแสดงออกแบบกะตือรือร้น/ชอบด้านกระตือรือร้นตามมุมมองของพฤติกรรมที่ออกห่างอย่างรวดเร็ว และยากต่อการควบคุม ในบรรดาบางคนมีประสบการณ์ทั้งสองแบบ

ผู้ใหญ่อาจมี ADHD แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รับการวินิจฉัยในวัยเด็กหรือไม่?

ใช่ ผู้ใหญ่หลายคนมักแสวงหาการประเมินภายหลัง โดยเฉพาะเมื่อความต้องการชีวิตเพิ่มขึ้นหรือเมื่อพวกเขาจับตามองรูปแบบที่มีมานานแล้ว

ADHD ในเด็กหญิงและผู้หญิงดูแตกต่างไหม?

มันสามารถดูแตกต่าง ลักษณะไม่ใส่ใจ พฤติกรรมการปกปิด และอาการภายในสามารถทำให้การแสดงผลที่ถ่ายทำไม่ถูกต้อง

อาการหลักของ ADHD คืออะไร?

อาการจะแบ่งเป็นสองกลุ่ม: ไม่ใส่ใจ และ กะตือรือร้นไม่ยับยั้งชั่งใจกด พฤติกรรมเด่นในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งสามารถกำหนดรูปแบบได้

ADHD เป็นภาวะที่ยืนยงตลอดชีวิตหรือไม่?

สำหรับหลาย ๆ คน ความท้าทายที่เกี่ยวข้องกับ ADHD อาจยังคงดำเนินต่อไป แม้ว่าอาการและการรับมือจะเปลี่ยนแปลงตามอายุ สิ่งแวดล้อม และการสนับสนุน