بسیاری از مردم درباره ریشههای ADHD کنجکاو هستند، بهویژه اگر در خانوادهشان وجود داشته باشد. این سوالی است که زیاد پیش میآید، چه زمانی که یک والد تشخیص داده میشود و شروع به فکر کردن درباره فرزندانش میکند، یا زمانی که یک کودک تشخیص داده میشود و والدین شروع به نگاهی به خودشان میکنند.
حقیقت این است که ADHD یک وضعیت پیچیده است و در حالی که ما چیزهای زیادی یاد گرفتهایم، هنوز چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد. این مقاله به بررسی میپردازد که علم چه چیزی درباره ژنتیکی بودن ADHD میگوید و تحقیقاتی که در این زمینه انجام شده است و این موضوع برای خانوادهها چه معنایی دارد.
درک بیشفعالی و نقص توجه (ADHD): یک بررسی اجمالی و کوتاه
اختلال بیشفعالی و نقص توجه، که معمولاً با نام ADHD شناخته میشود، یک شرایط تکاملی-عصبی است که بر نحوه توجه، کنترل تکانهها و مدیریت سطح فعالیت فرد تأثیر میگذارد. این یک اختلال پیچیده است که علائم آن اغلب در دوران کودکی شروع میشود اما میتواند تا بزرگسالی نیز ادامه یابد. در حالی که دلایل دقیق آن هنوز در حال بررسی است، مشخص شده که این اختلال شامل تفاوتهایی در رشد و عملکرد مغز است.
ADHD معمولاً با ترکیبی از علائم ظاهر میشود که در دو دسته اصلی قرار میگیرند: کمتوجهی و بیشفعالی-تکانشگری.
علائم کمتوجهی ممکن است شامل دشواری در تمرکز روی وظایف، پرت شدن آسان حواس، گم کردن مکرر وسایل یا مشکل در سازماندهی امور باشد. افراد دارای این علائم ممکن است فراموشکار به نظر برسند یا در پیگیری و اجرای دستورالعملها با مشکل مواجه شوند.
علائم بیشفعالی-تکانشگری میتواند به صورت بیقراری بیش از حد، ناآرامی، دشواری در نشستن روی صندلی، قطع کردن صحبت دیگران، یا اقدام کردن بدون فکر کردن بروز کند.
نکته مهم این است که بسیاری از افراد برخی از این رفتارها را به صورت گهگاه تجربه میکنند. با این حال، برای تشخیص ADHD، این علائم باید مداوم باشند، در محیطهای مختلف بروز کنند و به طور قابل توجهی در عملکرد روزانه اختلال ایجاد کنند.
پزشکان و روانشناسان از معیارهای تشخیصی خاصی برای ارزیابی این علائم استفاده میکنند تا آنها را از رفتارهای معمول دوران کودکی یا شرایط دیگری که ممکن است ظاهر مشابهی داشته باشند (مانند اختلال طیف اوتیسم) متمایز کنند. تشخیص معمولاً شامل یک ارزیابی کامل توسط یک متخصص مراقبتهای بهداشتی است، که شامل جمعآوری اطلاعاتی درباره پیشینه فرد و رفتارهای فعلی او میشود.
رویکردهای درمانی متنوع هستند و اغلب شامل ترکیبی از استراتژیها میشوند. اینها میتواند شامل درمانهای رفتاری، حمایتهای آموزشی و گاهی اوقات دارو درمانی باشد. هدف از درمان، مدیریت علائم و بهبود توانایی فرد برای عملکرد مؤثر در جنبههای مختلف زندگی، از مدرسه و کار گرفته تا روابط شخصی است.
دانشمندان چگونه وراثتپذیری ADHD را اندازهگیری میکنند
درک نقش ژنتیک در ADHD شامل بررسی چگونگی انتقال ویژگیها در خانوادههاست. دانشمندان از چندین روش برای تعیین میزان تأثیرپذیری ADHD از عوامل موروثی در مقایسه با عوامل محیطی استفاده میکنند.
مطالعات خانوادگی و وراثت ADHD
یکی از اولین راههایی که دانشمندان برای بررسی رابطه ADHD و ژنتیک استفاده کردند، از طریق مطالعات خانوادگی بود. این مطالعات بررسی میکنند که با چه تناوبی ADHD در بستگان افرادی که این اختلال در آنها تشخیص داده شده است، ظاهر میشود. یافتهها به طور مداوم نشان میدهند که ADHD تمایل دارد در خانوادهها تکرار شود.
به عنوان مثال، اگر یکی از والدین مبتلا به ADHD باشد، احتمال ابتلای فرزندان آنها نیز بیشتر است. برخی تحقیقات نشان میدهد کودکانی که خواهر یا برادر مبتلا به ADHD دارند، در مقایسه با کودکانی که خواهر و برادر بدون ADHD دارند، به طور قابل توجهی بیشتر در معرض خطر ابتلا به این اختلال هستند.
این مطالعات نشاندهنده یک پیوند خانوادگی قوی است که به یک مؤلفه ژنتیکی اشاره دارد، اگرچه تأثیرات ژنتیکی را به طور کامل از عوامل محیطی مشترک در یک خانواده جدا نمیکنند.
مطالعات دوقلوها: تفکیک عوامل ژنتیکی در مقابل عوامل محیطی
مطالعات دوقلوها سنگ بنای تعیین میزان وراثتپذیری ADHD است. محققان دوقلوهای همسان (تکتخمکی یا MZ) را که تقریباً ۱۰۰٪ ژنهای مشترک دارند، با دوقلوهای ناهمسان (دوتخمکی یا DZ) که به طور متوسط حدود ۵۰٪ ژنهای مشترک دارند، مقایسه میکنند.
با بررسی اینکه چقدر پیش میآید که هر دو دوقلو در یک جفت مبتلا به ADHD باشند (همگامی)، دانشمندان میتوانند سهم ژنتیک را تخمین بزنند. اگر احتمال ابتلا به ADHD در هر دو دوقلوی همسان بسیار بیشتر از دوقلوهای ناهمسان باشد، این امر نشاندهنده تأثیر قوی ژنتیک است.
در چندین مطالعه روی دوقلوها، تخمین میزان وراثتپذیری برای ADHD بسیار بالا بوده و اغلب در محدوده ۷۰٪ تا ۸۰٪ قرار گرفته است. این نشان میدهد که بخش عمدهای از تفاوت در علائم ADHD در یک جمعیت را میتوان به عوامل ژنتیکی نسبت داد.
توجه به این نکته مهم است که این مطالعات تأثیرات محیطی را نیز در نظر میگیرند، زیرا حتی دوقلوهای همسان نیز همیشه از نظر تشخیص ADHD دقیقاً شبیه یکدیگر نیستند، که نشان میدهد عوامل غیرژنتیکی نیز نقش دارند.
دوقلوهای همسان (MZ): تقریباً ۱۰۰٪ از ژنهای خود را به اشتراک میگذارند.
دوقلوهای ناهمسان (DZ): تقریباً ۵۰٪ از ژنهای خود را به اشتراک میگذارند.
تخمین وراثتپذیری: درصد تفاوت در یک ویژگی در میان یک جمعیت که ناشی از عوامل ژنتیکی است.
شناسایی ژن و تحقیقات درباره ADHD
در ادامه مطالعات وراثتپذیری، محققان به سمت شناسایی ژنهای خاص مرتبط با ADHD حرکت کردهاند. این کار شامل بررسی DNA افراد مبتلا و غیرمبتلا به ADHD است.
اگرچه تحقیقات اولیه نشان میداد که ADHD ممکن است با چند ژن خاص مرتبط باشد، درک فعلی به تصویر پیچیدهتری اشاره دارد. به نظر میرسد که ژنهای بسیار زیادی، که هر کدام تأثیر کوچکی دارند، در حساسیت یک فرد به ADHD نقش دارند. این پدیده به عنوان تأثیر پلیژنیک (چند ژنی) شناخته میشود.
مطالعاتی که از تکنیکهای پیشرفته مانند مطالعات انجمنی کل ژنوم (GWAS) استفاده میکنند، چندین ناحیه ژنتیکی مرتبط با ADHD را شناسایی کردهاند. علاوه بر این، تحقیق در مورد تغییرات تعداد کپی (حذف یا اضافه شدنهای نادر در DNA) نیز بر جنبههای بالقوه ژنتیکی این اختلال روشنی بخشیده است.
اگرچه این کشفیات ژنتیکی در حال ارتقای درک ما از پایههای بیولوژیکی ADHD هستند، اما هنوز منجر به آزمایشهای ژنتیکی روتین برای تشخیص نشدهاند. پیچیدگی ساختار ژنتیکی به این معنی است که عوامل موروثی با تأثیرات محیطی تعامل میکنند تا سلامت مغز فرد را شکل دهند.
فراتر از ژنتیک: سایر عوامل تأثیرگذار در ADHD
اگرچه ژنتیک نقش مهمی در بروز ADHD ایفا میکند، اما تنها عامل تعیینکننده نیست. تعامل پیچیده تأثیرات محیطی، رشد مغز و تجربههای اولیه زندگی نیز در بروز این اختلال نقش دارند.
تأثیرات محیطی در دوران بارداری
برخی عوامل در دوران بارداری میتوانند خطر ابتلای کودک به ADHD را تحت تأثیر قرار دهند. قرار گرفتن در معرض سموم مانند سرب، یا موادی مانند الکل و نیکوتین، با افزایش احتمال بروز علائم ADHD همراه بوده است.
تولد زودرس و وزن کم هنگام تولد نیز از عوامل خطر شناختهشده هستند. تحقیقات نشان میدهد که محیط پیش از تولد میتواند رشد مغز را به گونهای شکل دهد که فرد را مستعد ابتلا به ADHD کند.
رشد مغز و نقش انتقالدهندههای عصبی
ساختار و عملکرد مغز، محور اصلی ADHD هستند. مطالعات علوم اعصاب تفاوتهایی را در عملکردهای اجرایی مغز، به ویژه در نواحی مسئول توجه، کنترل تکانهها و سازماندهی نشان میدهند. تحقیقات تصویربرداری مغز به تفاوتهایی در اندازه و فعالیت برخی از نواحی مغز و همچنین تفاوت در مسیرهای ارتباطی بین آنها اشاره کردهاند.
انتقالدهندههای عصبی (پیامرسانهای شیمیایی در مغز) نیز در این امر نقش دارند. به طور خاص، تصور میشود که عدم تعادل در دوپامین و نوراپینفرین، که در تنظیم توجه و پاداش نقش دارند، در بروز ADHD تأثیرگذار است. این تفاوتهای شیمیایی میتواند بر نحوه انتقال سیگنالها تأثیر بگذارد و بر توانایی فرد در تمرکز و مدیریت تکانهها اثر بگذارد.
تجربههای اولیه زندگی و تروما (ضربه روحی)
اگرچه تجربههای مهم اولیه زندگی علت مستقیم نیستند، اما میتوانند بر میزان بروز و شدت علائم ADHD تأثیر بگذارند. عواملی مانند قرار گرفتن در معرض استرس شدید یا تروما در اوایل کودکی میتوانند بر رشد مغز و تنظیم هیجانی تأثیر بگذارند. این تجربهها گاهی اوقات میتوانند زمینههای مستعد قبلی را تشدید کنند یا در ایجاد علائمی که شبیه ADHD هستند نقش داشته باشند.
مهم است که بین این عوامل محیطی و ابعاد زمینهای تکاملی-عصبی ADHD تمایز قائل شویم. رسیدگی به تروما و فراهم کردن محیطهای حمایتی از ارکان حیاتی مراقبت همهجانبه از افراد مبتلا به ADHD هستند.
ADHD در خانوادهها: چه انتظاری باید داشت
وقتی ADHD در یک خانواده وجود دارد، طبیعی است که والدین به این فکر کنند که آیا خودشان نیز ممکن است به آن مبتلا باشند یا این موضوع چطور میتواند بر فرزندانشان تأثیر بگذارد.
تحقیقات به طور مداوم پیوند ژنتیکی قابل توجهی با ADHD نشان میدهند و مطالعات حاکی از احتمال بالای انتقال این اختلال در میان نسلها هستند. این بدان معناست که اگر شما یا همسرتان مبتلا به ADHD باشید، احتمال ابتلای فرزندانتان نیز افزایش مییابد.
مهم است به خاطر داشته باشید که ADHD یک اختلال تکاملی-عصبی پیچیده است و در حالی که ژنتیک نقش بسزایی دارد، اما تنها عامل تعیینکننده نیست.
درک مؤلفه موروثی کلیدی است، اما نتایج آینده را از پیش تعیین نمیکند. عوامل زیادی در نحوه بروز ADHD و تأثیر آن بر زندگی خانوادگی نقش دارند.
به عنوان مثال، خلقوخو و سطح استرس والدین میتواند بر محیط خانه کودک تأثیر بگذارد و علائم ADHD را تشدید کند. تحقیقات نشاندهنده ارتباطی میان خلقوخوی پس از زایمان والدین و علائم افسردگی با اختلالات تکاملی-عصبی در فرزندان است که احتمالاً تحت تأثیر ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی قرار دارد.
اگر ADHD در خانواده شما وجود دارد، ممکن است با موارد زیر روبرو شوید:
تشخیص: علائم ADHD که به طور کلی به دو دسته کمتوجهی و بیشفعالی/تکانشگری تقسیم میشوند، میتوانند در دوران کودکی ظاهر شده و اغلب تا بزرگسالی ادامه یابند. تشخیص رسمی توسط متخصصان حوزه سلامت و بر اساس معیارهای خاص و با مشاهده الگوهای رفتاری در طول زمان انجام میشود.
رویکردهای درمانی: مدیریت مؤثر ADHD معمولاً شامل یک رویکرد چندبعدی است. این کار اغلب شامل دارو درمانی، رفتاردرمانی و حمایتهای آموزشی میشود. برای والدین، یادگیری استراتژیهایی برای مدیریت علائم خود در حین حمایت از فرزندانشان نیز حیاتی است.
ایجاد ساختار، کارهای روزمره منظم و تمرکز بر نقاط قوت فردی میتواند تفاوت چشمگیری در پویایی خانواده ایجاد کند. برخی خانوادهها متوجه میشوند که کار با یک کوچ (مربی) ADHD میتواند به ایجاد ساختارها و برنامههای روتینِ مفید کمک کند.
ملاحظات فرزندپروری: تربیت فرزندی مبتلا به ADHD، یا فرزندپروری در حالی که خودتان نیز با ADHD دستوپنجه نرم میکنید، چالشهای منحصربهفردی به همراه دارد. با این حال، کاملاً ممکن است که محیط خانهای آرام و حمایتگر ایجاد کنید.
تمرکز بر ارتباط شفاف، تعیین مرزها و در دسترس بودن عاطفی از اهمیت بالایی برخوردار است. درک تأثیر احتمالی روشهای فرزندپروری و محیطهای خانوادگی بر ADHD از حوزههای تحقیقاتی در حال انجام است.
آزمایش ژنتیک برای ADHD: آیا امکانپذیر است؟
اگرچه ADHD یک جزء ژنتیکی قوی دارد، اما امروزه هیچ آزمایش ژنتیکی وجود ندارد که بتواند این اختلال را تشخیص دهد یا به طور قطعی خطر ابتلای فرد را پیشبینی کند.
مشخص شده است که ADHD یک اختلال پیچیده است که تحت تأثیر ژنهای بسیاری، احتمالاً صدها یا حتی هزاران ژن، قرار دارد. این ساختار پیچیده ژنتیکی به این معنی است که این اختلال به یک تکژن مرتبط نیست و همین امر آن را برای شناسایی از طریق یک آزمایش ژنتیک ساده بیش از حد پیچیده میکند.
تحقیقات فعلی از آزمایش ژنتیک عمدتاً در محیطهای پژوهشی استفاده میکنند. دانشمندان نمونههای بزرگ DNA را برای شناسایی ژنهایی که ممکن است احتمال ابتلا به ADHD را افزایش دهند، آنالیز میکنند.
این یافتهها برای پیشبرد درک ما از پایههای بیولوژیکی این اختلال ارزشمند هستند، اما هنوز برای تشخیص فردی به اندازه کافی دقیق نیستند. پیچیدگی تعاملات ژنتیکی حتی میتواند بر میزان شدت علائم بالینی تأثیر بگذارد، که این امر نشان میدهد تحقیقات بیشتری در مورد این مکانیسمهای مولکولی مورد نیاز است.
در حال حاضر، تشخیص ADHD بر ارزیابیهای بالینی استوار است. این ارزیابیها معمولاً شامل جمعآوری اطلاعات دقیق در مورد رفتار و پیشینه فرد است. اگر نگرانیهایی درباره ADHD دارید، به خصوص با داشتن سابقه خانوادگی ابتلا به این شرایط، گفتگو با یک متخصص سلامت و روان، اولین قدم پیشنهادی است.
آنها میتوانند درباره علائم احتمالی با شما گفتگو کنند و شما را در فرآیند تشخیص راهنمایی کنند. به عنوان مثال، یک ابزار رایج که در محیطهای پژوهشی و بالینی برای ارزیابی شدت علائم استفاده میشود، مقیاس رتبهبندی بیشفعالی (ADHD-RS-5) است که در آن اغلب از آستانههای نمرهدهی مشخصی استفاده میشود.
آیا سبک فرزندپروری یا رژیم غذایی باعث بروز ADHD میشود؟
این یک باور غلط رایج است که سبکهای فرزندپروری یا انتخابهای غذایی، علتهای اصلی بروز ADHD هستند. اگرچه این عوامل میتوانند بر رفتار و چگونگی بروز علائم تأثیر بگذارند، اما اجماع علمی فعلی نشان میدهد که آنها به خودی خود باعث ایجاد ADHD نمیشوند.
دههها تحقیق، از جمله مطالعات گسترده روی خانوادهها، دوقلوها و فرزندخواندهها، وجود یک جزء ژنتیکی قوی را در ADHD به طور قطع اثبات کرده است. در همین حال، تحقیقات به طور مداوم نشان دادهاند که عواملی مانند نحوه بزرگ کردن کودک، مدت زمان بازیهای ویدیویی یا مصرف غذاهای خاص مستقیماً باعث ایجاد ADHD نمیشوند.
در حالی که داشتن یک رژیم غذایی سالم و فرزندپروری مثبت برای سلامت کلی مفید است و میتواند به مدیریت علائم کمک کند، اما این موارد عوامل ایجادکننده این اختلال به شمار نمی روند. در عوض، این عناصر بخشی از یک تصویر بزرگتر هستند که شامل تأثیرات محیطی و عوامل بیولوژیکی میشود.
به عنوان مثال، هرچند استرس به خودی خود ممکن است باعث بروز ADHD نشود، اما میتواند علائم موجود را تشدید کند. به طور مشابه، عوامل اجتماعی-اقتصادی نیز میتوانند بر میزان دسترسی به حمایتها و درمانهای مناسب تأثیر بگذارند.
پیوند ژنتیکی: آنچه میدانیم
بنابراین، آیا بیشفعالی (ADHD) ژنتیکی است؟ تحقیقات با قاطعیت پاسخ میدهند: «بله». مطالعات به طور مداوم نشان میدهند که ژنتیک نقش بسزایی دارد و تخمین میزان وراثتپذیری اغلب بین ۷۰٪ تا ۸۰٪ است. این بدان معناست ژنهایی که از والدین خود به ارث میبریم، میتوانند به شکل قابل توجهی روی خطر ابتلای ما به ADHD تأثیر بگذارند.
اگرچه این موضوع یک مسئله ساده تکژنی نیست که در آن یک ژن باعث بروز این شرایط شود، اما تصور میشود که ژنهای بسیاری در این امر دخیل هستند؛ به ویژه ژنهایی که بر رشد مغز و انتقالدهندههای عصبی مانند دوپامین اثر میگذارند. با این وجود، به خاطر داشتن این نکته مهم است که ژنتیک تمام ماجرا نیست.
عوامل محیطی نیز میتوانند نقش داشته باشند و هر کسی که سابقه خانوادگی دارد، لزوماً به ADHD مبتلا نخواهد شد. درک این پیوند ژنتیکی میتواند مفید باشد، به خصوص برای خانوادههایی که این اختلال در آنها وجود دارد، اما این درک جایگزینی برای تشخیص و حمایتهای تخصصی و بالینی نیست.
منابع
هچمن ال. (۱۹۹۴). جنبههای ژنتیکی و عصبیزیستی اختلال بیشفعالی و نقص توجه: یک مرور. مجله روانپزشکی و علوم اعصاب، ۱۹(۳)، ۱۹۳–۲۰۱.
فارائونه، اس. وی.، و لارسون، اچ. (۲۰۱۹). ژنتیک اختلال بیشفعالی و نقص توجه. روانپزشکی مولکولی، ۲۴(۴)، ۵۶۲–۵۷۵. https://doi.org/10.1038/s41380-018-0070-0
تیستارلی، ان.، فاگنانی، سی.، ترویانیلو، ام.، استازی، ام. اِی.، و آدریانی، دبلیو. (۲۰۲۰). ذات و تربیت در ADHD و بیماریهای همراه آن: یک مرور روایی بر مطالعات دوقلوها. مرورهای علوم اعصاب و رفتار زیستی، ۱۰۹، ۶۳-۷۷. https://doi.org/10.1016/j.neubiorev.2019.12.017
گریم، او.، کرانز، تی. ام.، و ریف، ای. (۲۰۲۰). ژنتیک ADHD: پزشک چه چیزهایی را باید بداند؟. گزارشهای روانپزشکی فعلی، ۲۲(۴)، ۱۸. https://doi.org/10.1007/s11920-020-1141-x
گرین، ای.، بارود، ای.، دیسالوو، ام.، فارائونه، اس. وی.، و بیدرمن، جی. (۲۰۲۲). بررسی تأثیر نمرات خطر چندژنی ADHD بر ADHD و نتایج مرتبط: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز. مجله تحقیقات روانپزشکی، ۱۵۵، ۴۹-۶۷. https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2022.07.032
فیتزجرالد، ای.، هور، کی.، و دریک، ای. جی. (۲۰۲۰). تأثیرات مادر بر رشد مغز جنین: نقش تغذیه، عفونت و استرس، و پتانسیل پیامدهای بیننسلی. رشد اولیه انسان، ۱۵۰، ۱۰۵۱۹۰. https://doi.org/10.1016/j.earlhumdev.2020.105190
کلیفورد، بی. ان.، اگوم، ان. دی.، راجرز، ای.، پورتر، سی. ال.، گیل، ام.، شپارد، جی. اِی.، ... و جونز، بی. ال. (۲۰۲۴). علائم افسردگی مادران و پدران در طی چهار سال پس از زایمان: بررسی روابط بینفردی و دوطرفه درونفردی. مجله اختلالات عاطفی، ۳۵۱، ۵۶۰-۵۶۸. https://doi.org/10.1016/j.jad.2024.01.255
پرسشهای متداول
آیا بیشفعالی (ADHD) موضوعی است که در خانوادهها ارثی باشد؟
بله، ADHD اغلب در خانوادهها تکرار میشود. این بدان معناست که اگر یکی از والدین یا خواهر و برادرها مبتلا به ADHD باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که سایر اعضای خانواده نیز به آن مبتلا شوند. تحقیقات نشان میدهد که ژنها نقش مهمی در ابتلای افراد به ADHD ایفا میکنند.
چه مقدار از ADHD ناشی از ژنها است؟
مطالعات نشان میدهند که ADHD به شدت تحت تأثیر ژنتیک است و تخمینها بین ۷۰٪ تا ۸۰٪ متغیر است. این بدان معناست که عوامل موروثی دلیل اصلی ابتلای برخی افراد به ADHD و عدم ابتلای برخی دیگر است.
آیا بیشفعالی (ADHD) میتواند یک نسل را نادیده بگیرد (به نسل بعد منتقل نشود)؟
بله، ممکن است ADHD یک نسل را نادیده بگیرد. این اتفاق به این دلیل رخ میدهد که بروز ADHD تحت تأثیر ژنهای مختلف و عوامل دیگر قرار دارد. بنابراین، ممکن است در یکی از اعضای خانواده ظاهر شود اما در عضو دیگر نه، حتی اگر در نسلهای قبلی وجود داشته باشد.
اگر یکی از والدین مبتلا به ADHD باشد، آیا فرزند آنها حتماً به آن مبتلا خواهد شد؟
نه لزوماً. در حالی که داشتن والد مبتلا به ADHD خطر ابتلای کودک را افزایش میدهد، اما این موضوع تضمینی برای ابتلای قطعی او به این شرایط نیست. در واقع، برخی از کودکان با سابقه خانوادگی ADHD به آن مبتلا نمیشوند و برخی افراد بدون سابقه خانوادگی شناختهشده به آن مبتلا میشوند.
آیا ممکن است فردی بدون سابقه خانوادگی مبتلا به ADHD باشد؟
بله، ابتلا به ADHD حتی بدون سابقه خانوادگیِ شناختهشده امکانپذیر است. این امر میتواند به دلیل وجود بیشفعالی تشخیص دادهنشده در بستگان (بهویژه در نسلهای قدیمیتر) یا به دلیل عوامل محیطی باشد که میتوانند بر روند بروز ADHD تأثیر بگذارند.
آیا آزمایش ژنتیکی برای تشخیص ADHD وجود دارد؟
در حال حاضر، هیچ آزمایش ژنتیکی خاصی وجود ندارد که بتواند ADHD را تشخیص دهد یا خطر ابتلای شما به آن را به طور دقیق پیشبینی کند. بیشفعالی یک وضعیت پیچیده است که تحت تأثیر ژنهای زیادی قرار دارد و همین امر تشخیص آن را از طریق یک آزمایش ساده DNA غیرممکن میسازد.
چه عوامل دیگری به جز ژنتیک میتوانند در بروز ADHD نقش داشته باشند؟
علاوه بر ژنتیک، عوامل دیگری نیز میتوانند در بروز ADHD نقش داشته باشند. اینها ممکن است شامل برخی تأثیرات محیطی در دوران بارداری، نحوه تکامل مغز و تجربههای دوران اولیه زندگی باشد. این عوامل میتوانند با زمینههای مستعد ژنتیکی تعامل داشته باشند.
آیا سبک فرزندپروری یا رژیم غذایی باعث ایجاد ADHD میشود؟
خیر، تحقیقات نشان میدهند بیشفعالی (ADHD) ناشی از سبکهای فرزندپروری، رژیم غذایی یا استرس نیست. اگرچه این عوامل گاهی اوقات میتوانند بر علائم ADHD تاثیر بگذارند، اما علت ریشهای و بنیادین خود این اختلال به شمار نمی روند.
Emotiv یک شرکت پیشرو در فناوری عصبی است که با ابزارهای در دسترس EEG و دادههای مغزی به پیشبرد پژوهشهای علوم اعصاب کمک میکند.
کریستین بورگوس
