ایدهٔ «شخصیت اعتیادآور» چیزی است که مردم زیاد دربارهاش صحبت میکنند، اغلب برای توضیح اینکه چرا به نظر میرسد بعضی افراد بیشتر مستعدِ گرفتار شدن در چیزها هستند، چه مواد باشند و چه برخی رفتارها. این مثل برچسبی برای کسی است که ممکن است با کنترل مشکل داشته باشد یا مدام به دنبال تجربههای شدید بگردد.
اما آیا این واقعاً یک نوع شخصیتِ متمایز است، یا از این هم پیچیدهتر است؟ بیایید نگاهی دقیقتر به این بیندازیم که علم دربارهٔ ویژگیهای شخصیتی و خطرهای واقعیِ اعتیاد چه میگوید.
نکات کلیدی
اصطلاح «شخصیت اعتیادآور» یک تشخیص پزشکی رسمی نیست، اما به ویژگیهای واقعیای اشاره میکند که میتوانند آسیبپذیری نسبت به اعتیاد را افزایش دهند.
ویژگیهایی مانند تکانشگری بالا، تمایل شدید به تجربههای جدید (جستوجوی هیجان)، و دشواری در مدیریت احساسات منفی با خطر بالاتر مرتبط هستند.
وجدانمندی پایین، یعنی چالشهایی در خودانضباطی و سازماندهی، نیز میتواند در آسیبپذیری نسبت به اعتیاد نقش داشته باشد.
نحوه کارکرد ذهن یک فرد، بهویژه حساسیت او به پاداش و تواناییاش در کنار آمدن با احساسات، بهطور قابلتوجهی بر خطر او تأثیر میگذارد.
عوامل محیطی و ژنتیک نیز نقش بزرگی در این دارند که چه کسی ممکن است دچار اعتیاد شود.
داشتن این ویژگیها به این معنا نیست که اعتیاد حتماً رخ میدهد؛ عوامل محافظتی مانند شبکههای حمایتی قوی و مهارتهای مقابلهای سالم بسیار مهم هستند.
آیا «شخصیت اعتیادآور» یک افسانه است یا واقعیت؟
ایدهٔ «شخصیت اعتیادآور» مدتهاست مطرح است و اغلب برای توضیح اینکه چرا برخی افراد به نظر مستعدتر برای ابتلا به اعتیادها نسبت به دیگران هستند، به کار میرود. این ایده تصویری از یک نوع خاص از فرد را تداعی میکند که گویی سرنوشتش وابستگی است.
با این حال، از دیدگاه عصبپژوهانه، این مفهوم از یک تیپ شخصیتی ساده بسیار پیچیدهتر است.
چرا متخصصان کلیشهٔ «یک تیپ شخصیتی واحد» را رد میکنند؟
برداشت از یک «شخصیت اعتیادآور» واحد و قابلشناسایی، تا حد زیادی یک افسانه تلقی میشود از سوی متخصصان سلامت روان است. این مفهوم یک تشخیص رسمی نیست که در کتابچههای تشخیصی مانند DSM-5 یافت شود.
در عوض، این اصطلاح اغلب بهصورت خلاصهوار برای توصیف مجموعهای از ویژگیها و رفتارها به کار میرود که پژوهشها نشان دادهاند میتوانند آسیبپذیری فرد را در برابر اعتیاد افزایش دهند. این ویژگیها بهمعنای قطعیِ اعتیاد نیستند؛ بسیاری از افراد دارای این ویژگیها هرگز دچار اختلال مصرف مواد یا اعتیاد رفتاری نمیشوند. برعکس، افرادی که این ویژگیهای برجسته را ندارند نیز همچنان ممکن است دچار اعتیاد شوند.
پژوهش چگونه بهجای یک تیپ ثابت، از طیفی از خطر حمایت میکند؟
اگرچه یک «شخصیت اعتیادآور» متمایز وجود ندارد، اما ایدهٔ زیربنایی آن به الگوهای واقعیِ آسیبپذیری اشاره دارد. پژوهشها نشان میدهند که اعتیاد یک اختلال مغزی پیچیده است که از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، روانشناختی و محیطی تأثیر میپذیرد. برخی ویژگیهای شخصیتی در میان افرادی که با اعتیاد دستوپنجه نرم میکنند بیشتر دیده میشود، که این امر بهجای یک تیپ شخصیتی ثابت، از یک طیف خطر حکایت دارد.
این ویژگیها میتوانند شامل موارد زیر باشند:
تکانشگری: تمایل به عمل کردن بدون در نظر گرفتن کامل پیامدها.
هیجانجویی: کشش شدید به تجربههای تازه، پرشدت و هیجانانگیز.
بیثباتی هیجانی: دشواری در مدیریت و تنظیم هیجانها که اغلب به پریشانی میانجامد.
وظیفهشناسی پایین: چالشهایی در خودانضباطی و رفتار هدفمحور.
کدام ویژگیهای هستهای شخصیت، خطر اعتیاد را بهطور چشمگیری افزایش میدهند؟
تکانشگری بالا: عمل کردن بدون فکر
تکانشگری با تمایل به عمل بر اساس تکانهها یا خواستههای ناگهانی، بدون تأمل زیاد دربارهٔ پیامدها، مشخص میشود. این موضوع میتواند به شکل دشواری در بهتعویق انداختن پاداش، تصمیمگیریهای شتابزده و ناتوانی در مقاومت در برابر پاداشهای فوری بروز کند، حتی اگر با خطرات بلندمدت همراه باشند.
برای افرادی که تکانشگری بالایی دارند، لذت یا آرامش فوریای که یک ماده یا رفتار فراهم میکند، میتواند بهویژه وسوسهبرانگیز باشد و نگرانی دربارهٔ آسیب احتمالی را کنار بزند. این ویژگی میتواند ترک مصرف یک ماده را پس از آغاز آن دشوارتر کند یا مقاومت در برابر ولع را سختتر سازد.
هیجانجویی: کشش به سوی تازگی و شدت
هیجانجویی شامل میل شدید به تجربههای تازه، متنوع، پیچیده و پرشدت است. افرادی که این ویژگی را دارند اغلب تشنهٔ هیجان، تازگی و ماجراجوییاند و ممکن است بهسرعت از روالهای تکراری خسته شوند.
این کشش میتواند آنها را به آزمایش با مواد یا درگیر شدن در رفتارهای پرخطر برای دستیابی به هیجان یا سطح بالاتری از برانگیختگی سوق دهد. احساسات شدید اولیهٔ مرتبط با مصرف مواد میتواند برای فرد هیجانجو بسیار جذاب باشد و شاید به مصرف مکرر برای بازآفرینی همان شدت اولیه بینجامد.
نوروتیسیزم و فوریت منفی: کنار آمدن با پریشانی
نوروتیسیزم یک بُعد شخصیتی است که با تمایل به تجربهٔ هیجانهای منفی مانند اضطراب، نگرانی، اندوه و تحریکپذیری همراه است. وقتی این ویژگی با «فوریت منفی»، که یکی از جنبههای تکانشگری است، ترکیب شود، افراد ممکن است برای فرار از این احساسات آزاردهنده یا کاهش آنها، میل شدیدی به عمل تکانشی احساس کنند.
بهجای توسعهٔ سازوکارهای سالمترِ کنار آمدن، ممکن است برای رهایی سریع، هرچند موقت، از درد هیجانی به مواد یا رفتارها پناه ببرند. این الگو میتواند چرخهای ایجاد کند که در آن هیجانهای منفی مصرف ماده را تحریک میکنند و مصرف ماده نیز به نوبهٔ خود ممکن است به هیجانهای منفی بیشتری بینجامد.
وظیفهشناسی پایین: چالش در خودانضباطی
وظیفهشناسی ویژگیای مرتبط با خودانضباطی، سازماندهی و رفتار هدفمحور است. افرادی که وظیفهشناسی پایینی دارند ممکن است در برنامهریزی، خودکنترلی و پایبندی به تعهدات دچار مشکل شوند.
این مسئله میتواند مقاومت در برابر وسوسهها، مدیریت مسئولیتها یا پایبندی به برنامههای درمانی را دشوار کند. نبودِ خودتنظیمی ساختارمند میتواند آنها را در برابر تصمیمهای تکانشی آسیبپذیرتر کند و برای مدیریت الزامات بهبودی که اغلب به تلاش مداوم و پایبندی به روالها نیاز دارد، آمادگی کمتری فراهم آورد.
چگونه ذهنیت و زیستشناسیِ فرد، آسیبپذیری را تحتتأثیر قرار میدهند؟
اگرچه ویژگیهای شخصیتی تصویری از آسیبپذیریهای بالقوه به دست میدهند، اما دنیای درونیِ فرد—یعنی ذهنیت او، شیوهٔ پردازش هیجانها و نظام پاداش مغز—نقش مهمی در خطر اعتیاد دارد. اینها ویژگیهای ثابت نیستند، بلکه جنبههای پویای چگونگی تجربهٔ جهان و حالات درونیِ خودِ فرد هستند.
نقش حساسیت به پاداش در سوق دادن رفتار اجباری چیست؟
برخی افراد مغزی دارند که بهگونهای سیمکشی شده است تا به پاداشها شدیدتر پاسخ دهد. این حساسیت به پاداش بالا یعنی فعالیتها یا موادی که باعث آزادسازی دوپامین میشوند، که یک انتقالدهندهٔ عصبی کلیدی مرتبط با لذت و انگیزش است، میتوانند بهویژه وسوسهانگیز باشند.
برای این افراد، هجوم اولیهٔ ناشی از یک ماده یا رفتار اجباری ممکن است قویتر احساس شود و انگیزهٔ بیشتری برای تکرار آن تجربه ایجاد کند. این به آن معنا نیست که سرنوشت آنها اعتیاد است، اما نشان میدهد که یک آمادگی زیستی وجود دارد که میتواند برخی مسیرها را وسوسهانگیزتر کند.
چگونه چالشهای تنظیم هیجان به جستوجوی بیرونی منجر میشوند؟
بسیاری از افرادی که با اعتیاد دستوپنجه نرم میکنند گزارش میدهند که برای کنار آمدن با هیجانهای دشوار، به مواد یا رفتارها روی میآورند. این مسئله میتواند از دشواری در تنظیم هیجان سرچشمه بگیرد؛ یعنی توانایی مدیریت و پاسخ دادن به تجربههای هیجانی به شکلی سالم.
وقتی با استرس، اضطراب، اندوه یا حتی بیحوصلگی روبهرو میشوند، افرادی که در تنظیم این احساسات مشکل دارند ممکن است برای تسکین به منابع بیرونی پناه ببرند. این میتواند چرخهای ایجاد کند که در آن ماده یا رفتار، آسایش موقتی فراهم میکند اما در نهایت پریشانی هیجانیِ زیربنایی را تشدید میکند و به وابستگی به آن برای ثبات هیجانی میانجامد.
چرا رفتارهای اجباریِ همزمان اغلب در کنار هم ظاهر میشوند؟
غیرمعمول نیست که افرادِ دارای آسیبپذیری به اعتیاد، الگوهای اجباری را در حوزههایی فراتر از مصرف مواد نشان دهند. این میتواند شامل رفتارهایی مانند قماربازی افراطی، خرید اجباری، اختلال در خوردن یا استفادهٔ مشکلساز از اینترنت باشد.
این رفتارها اغلب با سازوکارهای زیربناییِ مشابه با اعتیاد به مواد مشترکاند؛ مانند میل به ارضای فوری، دشواری در کنترل تکانه و استفاده از رفتار برای فرار از احساسات منفی. وجود یک رفتار اجباری گاهی میتواند راه را برای رفتارهای دیگر هموار کند و شبکهای پیچیده از چالشها بسازد که آسیبپذیری کلی را افزایش میدهد.
آیا فعالیت مغز میتواند شواهد عینیِ آسیبپذیری به اعتیاد ارائه دهد؟
برای درک ریشههای زیستیِ آسیبپذیری به اعتیاد، پژوهشگران از الکتروانسفالوگرافی (EEG) استفاده میکنند تا امضاهای الکتریکیِ خاصی را شناسایی کنند که بهطور فیزیکی با ویژگیهای روانشناختی مانند تکانشگری و حساسیت به پاداش متناظرند. با تحلیل هم امواج مغزیِ حالت استراحت و هم پتانسیلهای وابسته به رویداد (پاسخ الکتریکی فوری مغز به یک محرک)، دانشمندان میتوانند سازوکارهای عصبیای را که برخی افراد را در معرض خطر بالاتر قرار میدهد، بهطور عینی اندازهگیری کنند:
منفیشدگیِ مرتبط با خطا (ERN) و نابینایی نسبت به پیامدها: ERN افتی الکتریکیِ تیز و منفی است که ظرف چند میلیثانیه پس از آن رخ میدهد که فرد متوجه میشود اشتباه کرده است. این همان «زنگ هشدار» عصبیِ مغز است. مطالعات نشان میدهند افرادی که تکانشگری بالایی دارند، اغلب در تکالیف تصمیمگیریِ پرخطر یک ERN تضعیفشده نشان میدهند. این یعنی مغز آنها هنگام گرفتن یک تصمیم بد، واقعاً هشدار کمتری ثبت میکند و نوعی نابینایی زیستی نسبت به پیامدهای منفی بلندمدت را نشان میدهد.
نسبت افزایشیافتهٔ تتا/بتا (TBR) و واکنشپذیری به پاداش: پژوهشگران همچنین دادههای EEG در حالت استراحت را تحلیل میکنند و بهطور خاص به نسبت بین امواج مغزیِ کند (تتا) و سریع (بتا) در لوب پیشانی نگاه میکنند. یک TBR افزایشیافتهٔ میانی-پیشانی نشانگر زیستیِ کاهش کنترل قشری بر مدارهای انگیزشیِ زیرقشریِ مغز است. فردی با این الگو بهشدت مستعد «ردیابی نشانه» است؛ حالتی از حساسیت افراطی به پاداش که در آن به نشانههایی که یک پاداش احتمالی را پیشبینی میکنند، بهصورت شدید و زیستی دلبسته میشود.
امواج P300 تضعیفشده (کنترل بازدارنده): P300 یک سیگنال ERP است که برای کنترل شناختی و مهار عمل، حیاتی است. در طول تکالیف «No-Go» (جایی که آزمودنی باید ناگهان یک عمل فیزیکیِ خودکار را متوقف کند)، افرادی که از نظر ژنتیکی و روانشناختی آسیبپذیری بالایی نسبت به مصرف مواد دارند، بهطور مداوم دامنهٔ P300 کاهشیافته را نشان میدهند؛ و این نشاندهندهٔ نقصی قابلسنجش در سیستم ترمز مغز است.
نکتهٔ بسیار مهم این است که EEG و شناسایی این نورومارکرها صرفاً در محیطهای پژوهش بالینی برای ترسیم سازوکارهای زیربناییِ رفتار به کار میروند. اینها بهعنوان ابزارهای تشخیصیِ عمومی برای پیشبینی خطر مشخصِ ابتلای یک فرد به اعتیاد در دسترس نیستند.
با این حال، این سنجههای فیزیولوژیک شواهدی حیاتی و عینی فراهم میکنند که نشان میدهد ویژگیهای شخصیتیِ مرتبط با اعتیاد، شکستهای اخلاقی نیستند، بلکه عمیقاً در نوروبیولوژیِ قابلاندازهگیری ریشه دارند.
این گرایشهای شخصیتی چه زمانی از مرز مشکل عبور میکنند؟
مهم است درک کنیم که داشتن برخی ویژگیهای شخصیتی، مانند تکانشگری یا تمایل به جستوجوی تجربههای تازه، بهطور خودکار به این معنا نیست که فرد سرنوشتش اعتیاد است. بسیاری از افراد دارای این ویژگیها زندگی کامل و سالمی دارند. تفاوتِ کلیدی در چگونگی بروز این ویژگیها و تعامل آنها با عوامل دیگر نهفته است.
گذار از یک ویژگی شخصیتی به یک مشکل بالقوه، اغلب زمانی رخ میدهد که این گرایشها شروع به ایجاد پریشانی یا اختلال قابلتوجه در زندگی روزمره کنند.
چگونه میتوان گذار از ویژگی به اجبار را تشخیص داد؟
چند نشانه میتوانند حاکی از آن باشند که ویژگیهای شخصیتی به رفتارهای مسئلهساز کمک میکنند، نه اینکه صرفاً بخشی از شخصیت فرد باشند. این نشانهها عبارتاند از:
از دست دادن کنترل: دشواری در محدود کردن مصرف یک ماده یا درگیر شدن در یک رفتار، حتی زمانی که قصد توقف یا کاهش وجود دارد.
پیامدهای منفی: ادامه دادن رفتار با وجود آسیب در روابط، کار، مدرسه یا سلامت مغز.
اشتغال ذهنی: صرف زمان قابلتوجه برای فکر کردن به ماده یا رفتار، تهیهٔ آن، استفاده از آن یا بهبود یافتن از اثراتش.
غفلت از مسئولیتها: قرار دادن ماده یا رفتار در اولویت بالاتر از تعهدات مهمی مانند خانواده، کار یا بهداشت فردی.
علائم ترک: تجربهٔ ناراحتی جسمی یا روانی وقتی ماده قطع میشود یا رفتار متوقف میگردد.
این نشانهها حاکی از آناند که رفتار از یک ترجیح یا گرایش ساده فراتر رفته و به رفتاری اجباری تبدیل شده است.
چرا زمینه و محیط عوامل حیاتی در خطر اعتیاد هستند؟
محیط فرد نقش مهمی در این دارد که آیا برخی ویژگیها به اعتیاد میانجامند یا نه. برای مثال، فردی با گرایش شدید به هیجانجویی ممکن است در یک محیط حمایتی، آن انرژی را به سمت ورزشهای افراطی یا مسیرهای شغلیِ چالشبرانگیز هدایت کند.
اما در محیطی که مصرف مواد عادیسازی شده یا بهسادگی در دسترس است، همان گرایشها میتوانند به مصرف مسئلهساز مواد بینجامند. عواملی مانند فشار همسالان، سابقهٔ خانوادگیِ اعتیاد، قرار گرفتن زودهنگام در معرض مواد، و سطوح بالای استرس یا تروما همگی میتوانند آسیبپذیری را افزایش دهند.
وجود این ویژگیها بهصورت جداگانه، از تعامل آنها در یک زمینهٔ زندگیِ مشخص، پیشبینیکنندهٔ ضعیفتری برای اعتیاد است.
چه زمانی خودآگاهی کافی نیست و کمک حرفهای لازم میشود؟
اگرچه خودآگاهی یک گام آغازینِ ارزشمند است، اما همیشه برای مدیریت خطرهای مرتبط با برخی ویژگیهای شخصیتی و الگوهای بالقوهٔ اعتیادآور کافی نیست.
وقتی رفتارها شروع به تأثیر منفی بر زندگی فرد میکنند، یا زمانی که تلاشها برای کنترل آنها ناموفق میمانند، کمک حرفهای ضروری میشود. این میتواند شامل گرفتن ارزیابی از ارائهدهندگان خدمات سلامت یا متخصصان سلامت روان باشد.
آنها میتوانند به تمایز میان ویژگیهای شخصیتی و یک اختلال در حال شکلگیری کمک کنند و دربارهٔ مداخلات احتمالی گفتوگو کنند. رویکردهای درمانی اغلب شامل درمانهای رفتاری مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT) یا درمان رفتار دیالکتیکی (DBT) هستند که میتوانند راهبردهای کنار آمدن برای مدیریت تکانشگری، تنظیم هیجانها و رسیدگی به مسائل زیربنایی را آموزش دهند.
در برخی موارد، دارودرمانی نیز ممکن است بهعنوان بخشی از یک برنامهٔ درمانی گستردهتر در نظر گرفته شود، بهویژه اگر اختلالات همزمانِ سلامت روان وجود داشته باشند. هدف این است که راههای سالمتری برای مدیریت پریشانی و هدایت سازندهٔ گرایشهای ذاتی توسعه یابد.
چگونه درک آسیبپذیری میتواند به زندگی سالمتر منجر شود؟
پس، با اینکه ایدهٔ «شخصیت اعتیادآور» متمایز یک تشخیص رسمی نیست، اما به الگوهای واقعی اشاره میکند. دیدیم که ویژگیهایی مانند تکانشگری، میل به تجربههای تازه و دشواری در مدیریت هیجانها میتوانند فرد را نسبت به اعتیاد آسیبپذیرتر کنند.
اما این سرنوشت قطعی نیست. ژنتیک، محیط ما و تجربههای شخصیمان همگی نقش دارند و بهصورت پیچیده با هم تعامل میکنند.
خبر خوب این است که درک این آسیبپذیریها نخستین گام است. با ساختن مهارتهای قویِ کنار آمدن، جستوجوی حمایت و انتخابهای آگاهانه، افراد میتوانند بهطور چشمگیری خطر خود را کاهش دهند و زندگی سالمتری داشته باشند، حتی اگر ویژگیهایی داشته باشند که در غیر این صورت ممکن بود آسیبپذیری آنها را افزایش دهد.
منابع
Hasan, H. M., El Rasheed, A. H., Bastawy, M., Elhamshary, M. M., & Ghanem, M. M. (2025). اختلالات شخصیتی مرتبط با اختلالات مصرف الکل، هروئین و آرامبخشها در یک نمونهٔ مصری: یک مطالعهٔ مقدماتی. مجلهٔ مصری نورولوژی، روانپزشکی و جراحی مغز و اعصاب، 61(1), 94. https://doi.org/10.1186/s41983-025-01027-7
Folivi, F., Denaro, C. M., Hartley, A. A., Bukach, C. M., Couperus, J. W., & Reed, C. L. (2025). جنبهٔ بیثباتی شناختیِ تکانشگری، ERN را پیشبینی میکند: یک مطالعهٔ ERP. مجلهٔ بینالمللی روانفیزیولوژی، 214, 113206. https://doi.org/10.1016/j.ijpsycho.2025.113206
Mattioni, L., Di Gregorio, F., Badioli, M., Danti, C., Degni, L. A., Finotti, G., ... & Garofalo, S. (2025). نسبت تتا/بتای حالتِ استراحت، امضاهای عصبیِ متمایزی را در افراد دارای ردیابی نشانهٔ بالا آشکار میکند. روانپزشکی زیستی: علوم اعصاب شناختی و تصویربرداری عصبی. https://doi.org/10.1016/j.bpsc.2025.12.001
Antón-Toro, L. F., Shpakivska-Bilan, D., López-Abad, L., Del Cerro-León, A., Uceta, M., Bruña, R., ... & Maestú, F. (2025). گرایش نوجوانان به نوشیدن افراطی با تفاوتهایی در میدانهای رویداد-وابستهٔ MEGِ کنترل بازدارنده مرتبط است. فرانتیرز در روانپزشکی، 16, 1696748. https://doi.org/10.3389/fpsyt.2025.1696748
پرسشهای متداول
دقیقاً «شخصیت اعتیادآور» چیست؟
اصطلاح «شخصیت اعتیادآور» یک تشخیص پزشکی رسمی نیست. این بیشتر شبیه یک نام غیررسمی برای مجموعهای از ویژگیهای شخصیتی است که ممکن است احتمال ابتلا به اعتیاد را در فرد افزایش دهند. آن را بهعنوان مجموعهای از خصوصیات در نظر بگیرید، نه یک اختلال مشخص.
آیا داشتن «شخصیت اعتیادآور» یعنی فرد حتماً معتاد میشود؟
نه، اصلاً. داشتن ویژگیهایی که با خطر اعتیاد مرتبطاند، سرنوشت شما را تعیین نمیکند. بسیاری از افراد دارای این ویژگیها هرگز دچار اعتیاد نمیشوند. این شبیه داشتن شانس بیشتر برای سرماخوردگی است؛ به این معنا نیست که حتماً بیمار میشوید.
چه ویژگیهای رایجی با آسیبپذیری به اعتیاد مرتبطاند؟
برخی ویژگیهای رایج شامل عمل کردن بدون فکر زیادِ اولیه (تکانشگری)، همیشه به دنبال تجربههای تازه و هیجانانگیز بودن (هیجانجویی)، دشواری در مدیریت استرس یا احساسات منفی، و مشکل داشتن با خودکنترلی یا پایبند ماندن به برنامههاست.
آیا اعتیاد فقط از یک چیز، مثل شخصیت، ایجاد میشود؟
نه، اعتیاد معمولاً حاصل ترکیبی از عوامل است. ژنهای شما، شخصیت شما و تجربههای زندگیتان همگی با هم کار میکنند. این فقط یک عامل نیست که به اعتیاد منجر میشود.
تکانشگری چگونه خطر اعتیاد را افزایش میدهد؟
افراد تکانشی معمولاً ابتدا عمل میکنند و بعد فکر میکنند. این میتواند باعث شود بدون در نظر گرفتن کامل آسیب یا پیامدهای احتمالی، رفتارهای پرخطر یا مواد را امتحان کنند.
ارتباط هیجانجویی با اعتیاد چیست؟
افرادی که پیوسته به دنبال هیجان و تجربههای تازهاند، ممکن است جذب احساسات شدیدی شوند که برخی مواد یا رفتارهای اعتیادآور میتوانند فراهم کنند. آنها شاید بهراحتی خسته شوند و به تحریک بیشتری نیاز داشته باشند.
دشواری در مدیریت هیجانها چگونه بر خطر اعتیاد اثر میگذارد؟
وقتی مردم در مدیریت احساسات خود، بهویژه احساسات منفی مانند اندوه یا اضطراب، مشکل دارند، ممکن است برای فرار از آن احساسات یا بیحس کردن آنها به مواد مخدر یا برخی رفتارها روی بیاورند. این میتواند به یک الگو تبدیل شود.
آیا برچسب زدن به خود بهعنوان داشتن «شخصیت اعتیادآور» مفید است؟
احتمالاً برچسب زدن به خود مفیدترین رویکرد نیست. این کار گاهی باعث میشود افراد احساس کنند نمیتوانند تغییر کنند یا اعتیاد اجتنابناپذیر است. تمرکز بر رفتارهای مشخص و یادگیری مهارتهای جدید معمولاً ثمربخشتر است.
اموتیو پیشرو در فناوری عصبی است که به پیشرفت تحقیقات علوم اعصاب از طریق ابزارهای قابل دسترس EEG و داده های مغزی کمک می کند.
Emotiv
