باندهای موج مغزی بیشتر—مانند دلتا، تتا و آلفا—معمولاً در محدوده‌های فرکانسی نسبتاً باریک تعریف می‌شوند که معمولاً حدود ۴ هرتز عرض دارند. با این حال، باند بتا دامنه بسیار وسیع‌تری از فرکانس‌ها را پوشش می‌دهد، به همین دلیل ما تصمیم به تقسیم آن به بتای پایین و بتای بالا گرفته‌ایم.

این تقسیم به تشخیص دقیق‌تر انواع مختلف فعالیت‌های ذهنی کمک می‌کند. به عنوان مثال:

• بتای پایین معمولاً با وظایف شناختی کمتر چالش‌برانگیز—مانند هوشیاری، تمرکز یا تمرکز ملایم—مرتبط است.

• بتای بالا، از طرف دیگر، به پردازش شناختی شدیدتری مرتبط است، مانند حل مسئله، تصمیم‌گیری یا فعالیت‌هایی که به شبکه‌ها و منابع مغزی بیشتری نیاز دارند.

با جدا کردن باند بتا، می‌توانیم در تفسیر فعالیت‌های مغزی دقت بیشتری به دست آوریم، به ویژه در زمینه‌های تحقیقاتی یا مرتبط با عملکرد. مهم است که توجه داشته باشید که این تقسیم منجر به از دست رفتن اطلاعات نمی‌شود—باندهای بتای پایین و بالا به راحتی می‌توانند در صورت نیاز دوباره ترکیب شوند.

در مورد امواج گاما، اگرچه آنها نیز دامنه فرکانسی بالاتری را در بالای بتا اشغال می‌کنند، اما نمایانگر یک کلاس متمایز هستند. گاما عموماً در پردازش سطح بالایی مانند یادآوری حافظه، یادگیری و یکپارچه‌سازی اطلاعات در سراسر نواحی مغزی درگیر است. به طور خلاصه، بتا فقط به این دلیل تقسیم می‌شود که دامنه فرکانسی وسیع‌تری را پوشش می‌دهد و تقسیم آن ارزش تحلیلی بیشتری ارائه می‌دهد بدون اینکه یکپارچگی داده‌ها تحت تأثیر قرار گیرد. ادغام دوباره دامنه‌های بتای پایین و بالا آسان است، بنابراین هیچ اطلاعاتی از دست نمی‌رود.